Page 501 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำเลยใหการและฟองแยง ขอใหยกฟอง และบังคับโจทกชำระเงิน ๑,๗๑๕,๐๑๗.๙๕ บาท

พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๗.๕ ตอปของตนเงิน ๑,๖๐๖,๖๘๗.๙๕ บาท นับถัดจากวันฟองแยง
เปนตนไปจนกวาจะชำระเสร็จแกจำเลย

โจทกใหการแกฟองแยง ขอใหยกฟองแยง

ศาลแรงงานกลาง พิพากษาใหจำเลยจายคาชดเชย ๒๐๐,๐๐๐ บาท สินจางแทนการ

บอกกลาวลวงหนา ๒๕,๐๐๐ บาท คาจางคางจาย ๕๕๘,๑๓๒.๕๐ บาท พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ

๑๕ ตอป นับแตวันที่ ๓๐ มีนาคม ๒๕๖๓ เปนตนไป และจายคาเสียหายจากการเลิกจางไมเปนธรรม
๗๕,๐๐๐ บาท พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๗.๕ ตอปนับแตวันฟอง (ฟองวันที่ ๑๓ เมษายน ๒๕๖๓)

เปนตนไปจนกวาจะชำระเสร็จแกโจทก และใหโจทกชำระเงินตามฟองแยง ๒,๑๖๔,๓๖๔.๕๐ บาท

พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๗.๕ ตอปนับแตวันฟองแยง (ฟองแยงวันที่ ๒๔ กรกฎาคม ๒๕๖๓)
เปนตนไปจนกวาจะชำระเสร็จแกจำเลย

โจทกและจำเลยอุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริง

ยุติวา จำเลยเปนนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด โจทกเคยเปนลูกจางจำเลย เริ่มทำงานตั้งแตวันที่

๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๕ ตำแหนงสุดทายเปนผูจัดการฝายขาย ไดรับคาจางอัตราสุดทายเดือนละ
๒๕,๐๐๐ บาท กำหนดจายคาจางทุกวันสิ้นเดือน แลววินิจฉัยวา เมื่อวันที่ ๔ มีนาคม ๒๕๖๓

จำเลยมีหนังสือแตงตั้งนางสาวกิตติธราใหมาเปนผูจัดการฝายขายแทนโจทก และไมปรากฏวา

จำเลยมีหนังสือแตงตั้งใหโจทกไปดำรงตำแหนงใด และโจทกก็ไมไดเขาไปทำงานในฐานะผูจัดการ
ฝายขายอีก พฤติการณของจำเลยถือไดวาเปนการไมใหโจทกทำงานและไมจายคาจางใหโจทก

อีกตอไป เมื่อจำเลยไมมีหนังสือลาออกของโจทกมาแสดงจึงยังฟงไมไดวาโจทกขอลาออกเอง

แตฟงไดวาจำเลยเลิกจางโจทกแลวตั้งแตวันที่ ๓๐ มีนาคม ๒๕๖๓ ซึ่งเปนวันสุดทายที่โจทกมา

ทำงาน และเหตุที่จำเลยเลิกจางโจทกเนื่องมาจากจำเลยสงสัยในพฤติกรรมของโจทกที่เกี่ยวของ

กับการซื้อขายรถยนตเกาของลูกคาที่นำมาเปลี่ยนเปนรถยนตคันใหมกับจำเลย ทำใหจำเลยเสีย
ผลประโยชน แตจำเลยยังมิไดทำการสอบสวนหรือมีหลักฐานมายืนยันวาโจทกกระทำผิดจริง

ขอเท็จจริงจึงยังฟงไมไดวาโจทกกระทำการทุจริตตอหนาที่หรือมีเหตุอยางหนึ่งอยางใดตาม

พระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๙ ที่จำเลยจะเลิกจางโจทกไดโดยไมตอง
จายคาชดเชย เมื่อจำเลยเลิกจางโจทกโดยไมไดบอกกลาวลวงหนา จำเลยจึงตองจายคาชดเชย

และสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาพรอมดอกเบี้ยแกโจทก อีกทั้งยังเปนการเลิกจางที่ยังไมมี

เหตุผลสมควรเพียงพอเปนการเลิกจางไมเปนธรรม จำเลยจึงตองจายคาเสียหายจากการเลิกจาง

๔๙๑