Page 503 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ใหกับจำเลย โจทกจึงตองคืนเงินคานาิกา Apple Watch ดังกลาวพรอมดอกเบี้ย และเมื่อ

ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงแลววา โจทกประมาทเลินเลออยางรายแรงเปนเหตุใหพนักงานขาย
ในสาขาที่โจทกเปนผูรับผิดชอบกระทำการทุจริตตอหนาที่ ทำใหจำเลยไดรับความเสียหาย และ

ยังคงเหลือเงินที่โจทกตองรับผิดอยูอีก ๗๙๑,๕๓๒ บาท โจทกจึงตองรับผิดชำระเงินจำนวน

ดังกลาว และเมื่อศาลแรงงานกลางวินิจฉัยไปแลววา จำเลยหักคาจางโจทกเกินกวากฎหมาย

กำหนด อาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒

มาตรา ๕๒ จึงใหนำเงินที่จำเลยตองคืนแกโจทกซึ่งโจทกจะตองรับผิดไปรวมกับเงินที่โจทกจะตอง
รับผิดตามฟองแยง รวมเปนเงินทั้งสิ้น ๒,๑๖๔,๓๖๔.๕๐ บาท โจทกจึงตองรับผิดชำระเงินจำนวน

ดังกลาวพรอมดอกเบี้ยแกจำเลย

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกประการแรกวา จำเลยมีสิทธิหักคาจางโจทก
เพื่อชดใชคาเสียหายใหแกจำเลยหรือไม เห็นวา เอกสารหมาย ล.๙ และ ล.๑๐ เปนเอกสารที่

ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเรียกใหจำเลยนำมาสงศาลภายหลังสืบพยานจำเลยเสร็จแลว ไมใชเอกสาร

ที่จำเลยอางเปนพยานหลักฐานดังที่โจทกอางในอุทธรณ ถือไดวาเอกสารทั้งสองฉบับดังกลาว

เปนเอกสารที่ศาลแรงงานกลางใชอำนาจเรียกมาสืบไดเองตามที่เห็นสมควรตามพระราชบัญญัติ

จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๕ วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติวา
“เพื่อประโยชนแหงความยุติธรรมในอันที่จะใหไดความชัดแจงในขอเท็จจริงแหงคดี ใหศาลแรงงาน

มีอำนาจเรียกพยานหลักฐานมาสืบไดเองตามที่เห็นสมควร” ดังนั้นการที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่ง

เรียกพยานเอกสารหมาย ล.๙ และ ล.๑๐ มารับฟงเปนพยานหลักฐานจึงชอบดวยกฎหมาย ซึ่ง
เปนนายจางจะหักคาจางโจทกชดใชคาเสียหายไดตองเปนไปตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๖ ที่บัญญัติวา “หามมิใหนายจางหักคาจาง... เวนแตเปนการหักเพื่อ... (๔)

เงินประกันตามมาตรา ๑๐ หรือชดใชคาเสียหายใหแกนายจาง ซึ่งลูกจางไดกระทำโดยจงใจหรือ

ประมาทเลินเลออยางรายแรงโดยไดรับความยินยอมจากลูกจาง...” เมื่อศาลแรงงานกลางฟง

ขอเท็จจริงแลววา เงินคาคอมมิชชั่นของโจทกที่จำเลยหักไวเปนเงินที่จำเลยจายเปนการตอบแทน
โดยคำนวณตามผลงานที่ลูกจางทำไดในเวลาปกติของวันทำงาน จึงเปนคาจาง การที่จำเลยหักเงิน

คาคอมมิชชั่นดังกลาวจึงเปนการหักคาจางตามมาตรา ๗๖ โดยศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริง

ดวยวา พนักงานขายในสาขาที่โจทกเปนผูรับผิดชอบจำนวน ๓ ราย ไดนำเงินที่ไดจากการขาย
รถยนตใหกับลูกคาไปโดยทุจริต และมีพนักงานขายอีก ๑ ราย ปลอยรถยนตไปโดยทำใหจำเลย

ไมสามารถเรียกเก็บเงินหรือติดตามรถยนตคืนได รวมเปนคาเสียหายถึง ๑,๙๐๗,๗๙๗ บาท

ดังนี้ โจทกในฐานะผูจัดการฝายขายควรจะใชความระมัดระวังควบคุมดูแลพนักงานขายซึ่งเปน

๔๙๓