Page 588 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำเลยใหการ ขอใหยกฟอง

ศาลแรงงานกลาง พิพากษาใหจำเลยจายคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำป
๓๒,๒๘๖.๖๗ บาท พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๗.๕ ตอปของตนเงินดังกลาวนับแตวันที่ ๓

ตุลาคม ๒๕๖๒ เปนตนไปจนกวาจะชำระเสร็จแกโจทก คำขออื่นใหยก
โจทกและจำเลยอุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ขอเท็จจริงเบื้องตนรับฟงไดวา
จำเลยเปนนิติบุคคลและเปนรัฐวิสาหกิจจัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติธนาคารพัฒนาวิสาหกิจ

ขนาดกลางและขนาดยอมแหงประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๔๕ โจทกเปนพนักงานจำเลยตั้งแตป ๒๕๔๙

และเกษียณอายุการทำงานเมื่อวันที่ ๓๐ กันยายน ๒๕๖๒ ในตำแหนงรองผูอำนวยการระดับ ๑๑
ฝายนิติการ ไดรับเงินเดือนอัตราสุดทายเดือนละ ๙๖,๘๖๐ บาท และไดรับเงินอื่น ๆ ตามขอบังคับ

ธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดยอมแหงประเทศไทย วาดวยการบริหารงานบุคคล
เงินตอบแทน และคาใชจายอื่นของธนาคาร พ.ศ. ๒๕๖๒ ขอ ๑๘ วรรคสอง อีกเดือนละ ๑,๙๓๗.๒๐ บาท

โดยไดรับเงินอื่น ๆ ตั้งแตวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๖๑ จนถึงวันเกษียณอายุ เนื่องจากโจทกไดรับ
เงินเดือนเต็มขั้นแลว และโจทกมีวันหยุดพักผอนประจำปเหลือ ๑๐ วันทำการ และวินิจฉัยวา

ตามขอบังคับธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดยอมแหงประเทศไทย วาดวยการ

บริหารงานบุคคล เงินตอบแทน และคาใชจายอื่นของธนาคาร พ.ศ. ๒๕๖๒ ขอ ๑๘ วรรคสอง
ระบุใหจายเงินอื่น ๆ เปนรายเดือนโดยไมถือเปนสวนหนึ่งของเงินเดือน อีกทั้งการพิจารณาวาจะ

ไดรับเงินดังกลาวในอัตราเทาใดขึ้นอยูกับการประเมินผลการทำงานในปที่ผานมา ซึ่งจะมีการ
ประเมินผลการทำงานในทุกป เงินอื่น ๆ ตามขอบังคับฉบับดังกลาวเปนเงินชวยเหลือที่จำเลย

กำหนดหลักเกณฑการจายวาจะจายเงินดังกลาวในอัตราเทาใด จึงไมใชคาตอบแทนการทำงาน
ในเวลาทำงานปกติของวันทำงานที่มีจำนวนแนนอน และไมเปนคาจาง โจทกจึงไมมี สิทธินำเงินอื่น ๆ

มารวมเปนสวนหนึ่งของคาจางเพื่อคำนวณเปนเงินตอบแทนความชอบในการทำงานได

สวนคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำปจำนวน ๑๐ วันนั้น เมื่อโจทกพนสภาพการเปน
พนักงานของจำเลยเนื่องจากเกษียณอายุ จึงเปนกรณีที่นายจางไมใหลูกจางทำงานตอไปและ

ไมจายคาจางให ถือวาเปนการเลิกจางตามกฎหมาย สวนกรณีการเกษียณอายุที่ไมใชการเลิกจาง
ตามประกาศคณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ เรื่อง มาตรฐานขั้นต่ำของสภาพการจาง

ในรัฐวิสาหกิจ ลงวันที่ ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๔๙ ขอ ๕๙ นั้น หมายถึงการเลิกจางในกรณีการจาย
คาชดเชย แตไมรวมถึงการจายคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำปดวย เมื่อจำเลยเลิกจาง

โจทกโดยโจทกไมมีความผิดตามประกาศคณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธฉบับดังกลาว

ขอ ๖๐ จำเลยจึงตองจายคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำปจำนวน ๑๐ วันแกโจทกพรอม
ดอกเบี้ยตามกฎหมาย

๕๗๘