Page 628 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำเลยทั้งสองใหการและแกไขคำใหการขอใหยกฟอง

ระหวางพิจารณา จำเลยทั้งสองสละประเด็นเรื่องอำนาจฟอง

ศาลแรงงานกลาง พิพากษาใหจำเลยทั้งสองรวมกันจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา
๒๗,๓๖๐ บาท คาเสียหายจากการเลิกจางที่ไมเปนธรรม ๑๕๑,๐๐๐ บาท พรอมดอกเบี้ยอัตรา

รอยละ ๗.๕ ตอปของตนเงินดังกลาวนับแตวันฟอง (วันที่ ๑๒ มิถุนายน ๒๕๖๑) เปนตนไปจนกวา

จะชำระเสร็จแกโจทก และออกใบสำคัญการผานงานใหโจทก คำขออื่นนอกจากนี้ใหยก

จำเลยทั้งสองอุทธรณ
ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริง

และวินิจฉัยวา โจทกเริ่มทำงานกับจำเลยทั้งสองตั้งแตป พ.ศ. ๒๕๕๓ นิติสัมพันธระหวางโจทก

กับจำเลยทั้งสองเปนสัญญาจางแรงาน จำเลยทั้งสองเลิกจางโจทกในวันที่ ๒๑ มีนาคม ๒๕๖๑

ไมใชเพราะโจทกจงใจขัดคำสั่งจำเลยทั้งสองและละทิ้งหนาที่การงานเกินกวา ๓ วัน ติดตอกัน
โดยไมมีเหตุผลอันควรตามกฎหมายแตอยางใด การเลิกจางของโจทกในวันที่ ๒๑ มีนาคม ๒๕๖๑

ไมปรากฏวาจำเลยทั้งสองไดเลิกจางโจทกดวยเหตุโจทกกระทำผิดระเบียบขอบังคับการทำงาน

และจะตองดำเนินการตามระเบียบของจำเลยอยางไร การเลิกจางของจำเลยทั้งสองตอโจทกนั้น

จึงเปนการเลิกจางโดยไมมีเหตุอันควรเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรม แตที่โจทกเรียกคาเสียหาย
ในสวนนี้มาเปนเงินถึง ๑๙๔,๔๐๐ บาท นั้น โดยไมมีหลักฐานอื่นใดวาไดรับความเสียหาย

เชนนั้นจริง เมื่อพิจารณาประกอบถึงอายุของโจทกระยะเวลาการทำงานของโจทกและความ

เดือดรอนของโจทกเมื่อถูกเลิกจาง มูลเหตุแหงการเลิกจางแลวจึงเห็นสมควรกำหนดคาเสียหาย

เปนเงิน ๑๕๑,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๑ เปนโรงเรียนเอกชนนอกระบบ ซึ่งมาตรา ๔ มิใหใชบังคับ
บางสวนแกนายจางประเภทใดประเภทหนึ่ง และตามกฎกระทรวง (พ.ศ. ๒๕๔๑) ตามความใน

พระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ไดออกมาเพื่อมิใหใชพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๔๑ ทั้งหมดหรือแตบางสวนบังคับแกนายจางประเภทใดประเภทหนึ่งใหเปนไปตาม

หลักเกณฑดังนี้ (๑) มิใหใชพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บังคับแกนายจางซึ่ง
ประกอบกิจการโรงเรียนเอกชนตามกฎหมายวาดวยโรงเรียนเอกชน ทั้งนี้ เฉพาะในสวนที่เกี่ยวของ

กับครูใหญและครู จำเลยทั้งสองจึงไมตองรับผิดชดใชคาชดเชยใหแกโจทกแตอยางใด สวนสินจาง

แทนการบอกกลาวลวงหนานั้น ไมปรากฏขอเท็จจริงวาจำเลยทั้งสองไดมีการบอกกลาวลวงหนา

ใหแกโจทกในการเลิกจางลวงหนาแตอยางใด จำเลยทั้งสองจึงตองชดใชคาสินจางแทนการ
บอกกลาวลวงหนาใหแกโจทก ๒๗,๓๖๐ บาท และจำเลยทั้งสองตองออกใบสำคัญการผานงาน

ของโจทกใหแกโจทกตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชยมาตรา ๕๘๓

๖๑๘