Page 624 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

๖ เดือน พรอมเบี้ยเลี้ยงที่จายใหลาสุด ซึ่งหมายความรวมถึงเบี้ยเลี้ยงคาบานพักอาศัยตามสัญญา

จางชาวตางประเทศเปนครู ขอ ๗.๑ ซึ่งตามสัญญาดังกลาวโจทกไดรับเงินเดือน ๒๑๕,๐๐๐ บาท

และเบี้ยเลี้ยงคาที่พักอาศัย ๓๕,๐๐๐ บาท รวมเปนเงิน ๒๕๐,๐๐๐ บาท คิดคำนวณเปนสินจาง
แทนการบอกกลาวลวงหนา ๖ เดือน ตามสัญญาเปนเงิน ๑,๕๐๐,๐๐๐ บาท สวนที่โจทกฟองขอดอกเบี้ย

ของสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาอัตรารอยละ ๑๕ ตอป นับแตวันที่ ๖ พฤศจิกายน ๒๕๖๐ นั้น

เมื่อหนี้ดังกลาวเปนหนี้เงินและกฎหมายไมไดกำหนดอัตราดอกเบี้ยระหวางผิดนัดไวเปนการเฉพาะ

จึงตองถืออัตรารอยละ ๗.๕ ตอป ตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๒๒๔ นับแตวันผิดนัด
และเมื่อไมมีกฎหมายกำหนดใหนายจางตองจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาทันทีที่เลิกจาง

จึงตองถือวานายจางผิดนัดนับแตวันที่ลูกจางทวงถามแลวนายจางไมชำระ ซึ่งหนังสือทวงถามและ

ใบไปรษณียตอบรับปรากฏวาโจทกไดทวงถามใหจำเลยทั้งสองจายสินจางแทนการบอกกลาว

ลวงหนาและจำเลยไดรับหนังสือทวงถามดังกลาววันที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๐ โจทกจึงมีสิทธิ
เรียกดอกเบี้ยนับจากวันดังกลาว สวนที่โจทกขอใหจำเลยจายเงินเพิ่มจากสินจางแทนการบอกกลาว

ลวงหนานั้น เมื่อสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาไมใชเงินประเภทหนึ่งประเภทใดตามระเบียบ

กระทรวงศึกษาธิการวาดวยการคุมครองการทำงานของครูใหญและครูโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๔๒

ขอ ๑๓ วรรคทาย จำเลยทั้งสองซึ่งเปนนายจางจึงไมตองเสียเงินเพิ่มใหแกโจทก เมื่อจำเลยทั้งสอง
ซึ่งเปนนายจางเลิกจางโจทกดวยเหตุดังที่วินิจฉัยมาขางตน จึงเปนการเลิกจางโดยปราศจากเหตุ

อันสมควรและเพียงพอ จึงเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรม เมื่อคำนึงถึงอายุโจทก ระยะเวลาการ

ทำงานของโจทก ความเดือดรอนของโจทก และมูลเหตุแหงการเลิกจางแลว เห็นควรกำหนด

คาเสียหายให ๒๑๕,๐๐๐ บาท เมื่อหนี้ดังกลาวเปนหนี้เงินและกฎหมายไมไดกำหนดอัตราดอกเบี้ย
ระหวางผิดนัดไวเปนการเฉพาะ จึงตองถืออัตรารอยละ ๗.๕ ตอป เมื่อตามสัญญาจางชาวตางประเทศ

เปนครูเปนสัญญาจางระหวางโจทกกับจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ จึงเปนนายจางโจทก สวนจำเลยที่ ๒

เปนผูรับใบอนุญาตจึงเปนผูแทนของจำเลยที่ ๑ ซึ่งเปนโรงเรียนในระบบ ตามพระราชบัญญัติ

โรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๕๐ มาตรา ๒๔ ดังนั้นในสวนของสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา
และคาเสียหายจากการเลิกจางไมเปนธรรมนั้น จำเลยที่ ๒ จึงไมจำตองรับผิดเปนการสวนตัว

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยทั้งสองประการแรกวา จำเลยทั้งสองจะ

ตองจายคาชดเชยใหแกโจทกหรือไม เพียงใด เห็นวา ตามจรรยาบรรณในวิชาชีพและสวนบุคคล

ของโรงเรียนจำเลยที่ ๑ ขอ ๘ ระบุวา เราทุกคนสามารถเขาถึงขอมูลที่เปนความลับเกี่ยวกับ
นักเรียนและเจาหนาที่ ในการทำงานตามหนาที่รับผิดชอบของเราในแตละวัน ในบางสถานการณ

เราอาจไดรับขอมูลที่มีความละเอียดออนหรือเปนสวนตัวมาก เราตองไมละเมิดความไวเนื้อเชื่อใจ

๖๑๔