Page 626 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

เปนการกระทำแทนจำเลยที่ ๑ ในขอบอำนาจ จำเลยที่ ๑ ซึ่งเปนคูสัญญาโดยตรงกับโจทกจึงตอง

เปนผูรับผิดจายคาชดเชยใหแกโจทกตามสัญญาจาง โดยจำเลยที่ ๒ ไมตองรวมรับผิดกับจำเลยที่ ๑

ตามพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๕๐ มาตรา ๘๖ และมาตรา ๑๖๖ ประกอบระเบียบ
กระทรวงศึกษาธิการวาดวยการคุมครองการทำงานของครูใหญและครูโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๔๒

ขอ ๓๒ แตอยางใด ที่ศาลแรงงานภาค ๘ วินิจฉัยใหจำเลยที่ ๒ รับผิดจายคาชดเชยแกโจทก

โดยจำเลยที่ ๑ ไมตองรวมรับผิดดวยนั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมเห็นพองดวย

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยทั้งสองในประการตอมาวา จำเลยทั้งสอง
จะตองจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาและคาเสียหายจากการเลิกจางไมเปนธรรมแกโจทก

หรือไม เพียงใด เห็นวา ศาลไดวินิจฉัยในอุทธรณของจำเลยทั้งสองขางตนมาแลววา การกระทำ

ของโจทกยังไมถึงขนาด เปนการกระทำผิดจรรยาบรรณในวิชาชีพและสวนบุคคลของโรงเรียน

จำเลยที่ ๑ และไมถือวาโจทกกระทำผิดระเบียบและสัญญาจางดังที่จำเลยทั้งสองกลาวอางใน
อุทธรณแตอยางใด จึงไมเขาขอยกเวนตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๕๘๓

และถือวาการเลิกจางโจทกเปนการเลิกจางที่ไมมีเหตุอันสมควรและเพียงพอเปนการเลิกจาง

ไมเปนธรรม จำเลยทั้งสองจึงตองจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาและคาเสียหายจากการ

เลิกจางไมเปนธรรมใหแกโจทก โดยจำเลยที่ ๒ ไมตองรับผิดเปนการสวนตัว ที่ศาลแรงงานภาค ๘
พิพากษาในสวนนี้มานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของจำเลยทั้งสองขอนี้

ฟงไมขึ้น

พิพากษาแกเปนวา ใหจำเลยทั้งสองจายคาชดเชย ๖๔๕,๐๐๐ บาท พรอมดอกเบี้ย

อัตรารอยละ ๑๕ ตอป นับแตวันที่ ๖ พฤศจิกายน ๒๕๖๐ เปนตนไปจนกวาจะชำระเสร็จแกโจทก
โดยจำเลยที่ ๒ ไมตองรับผิดเปนการสวนตัว นอกจากที่แกใหเปนไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานภาค ๘.

(วัฒนา สุขประดิษฐ - อนันต คงบริรักษ - สุวรรณา แกวบุตตา)

ธัชวุทธิ์ พุทธิสมบัติ - ยอ

สุโรจน จันทรพิทักษ - ตรวจ

๖๑๖