Page 625 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ที่เราไดรับจากการเขาถึงขอมูลดังกลาว จะตองไมมีการนำขอมูลเหลานี้มาพูดคุยสนทนาโดย

ไมระมัดระวัง หรือเปดเผยแกใครก็ตามที่ไมมีความจำเปนตองทราบขอมูลนั้น ขอกำหนดดังกลาว

จึงเปนการหามโจทกนำขอมูลที่ไดรับมาสนทนาหรือเปดเผยแกบุคคลอื่น ในกรณีที่ไดรับขอมูล
ที่เปนความลับเกี่ยวกับนักเรียนและเจาหนาที่ ซึ่งมีลักษณะเปนขอมูลลับที่ละเอียดออนหรือเปน

สวนตัวมาก เมื่อขอเท็จจริงฟงยุติวา โจทกเปนครูผูจัดทำโครงการวิปสสนาปดวาจารวมกับนักเรียน

อันเปนโครงการตอเนื่อง การที่โรงเรียนจำเลยที่ ๑ ไมตอสัญญาใหแกโจทก โจทกจึงแจงใหนักเรียน

ในโครงการดังกลาวทราบ เนื่องมาจากมีการพูดคุยในกลุมเกี่ยวกับโครงการวิปสสนาปดวาจา
จึงพูดไปถึงเรื่องการที่โจทกไมไดรับพิจารณาตอสัญญาเพื่อใหนักเรียนในโครงการ ซึ่งเปนผูมีสวน

เกี่ยวของทราบในเบื้องตน เพื่อเตรียมตัวเกี่ยวกับโครงการภายหลังจากโจทกไมไดเปนครูโรงเรียน

จำเลยที่ ๑ ตอไป การที่จำเลยทั้งสองยังไมไดประกาศเรื่องดังกลาวอยางเปนทางการ ถึงแมเปน

ขอมูลสวนตัวและเปนความลับก็ตาม แตก็เปนเพียงเรื่องเล็กนอยและมีเหตุผลตามสมควร ยังไมถึง
ขนาดเปนการกระทำผิดจรรยาบรรณในวิชาชีพและสวนบุคคลของโรงเรียนจำเลยที่ ๑ และไมถือ

วาโจทกกระทำผิดระเบียบและสัญญาจางดังที่จำเลยทั้งสองกลาวอางในอุทธรณแตอยางใด จึงไม

ตองดวยขอยกเวนไมตองจายคาชดเชย ตามระเบียบกระทรวงศึกษาธิการวาดวยการคุมครองการ

ทำงานของครูใหญและครูโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๔๒ ขอ ๓๔ ที่ศาลแรงงานภาค ๘ พิพากษา
มานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของจำเลยทั้งสองขอนี้ฟงไมขึ้น

อยางไรก็ดี คดีมีปญหาตองวินิจฉัยในประเด็นนี้ตอไปวา จำเลยทั้งสองตองรับผิด

ในคาชดเชย เพียงใด เห็นวา ระเบียบกระทรวงศึกษาธิการวาดวยการคุมครองการทำงานของ

ครูใหญและครูโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๔๒ ออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน
พ.ศ. ๒๕๒๕ ซึ่งตอมาถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๕๐ นั้น พระราชบัญญัติ

สองฉบับมีความแตกตางกัน การนำระเบียบกระทรวงศึกษาธิการวาดวยการคุมครองการทำงาน

ของครูใหญและครูโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๔๒ ที่ออกตามพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๒๕

มาใชบังคับจึงตองใชโดยอนุโลมเทาที่ไมขัดหรือแยงกับพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๕๐
ตามที่บัญญัติไวในมาตรา ๑๖๖ โดยที่ตามมาตรา ๒๔ แหงพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๕๐

บัญญัติวา เมื่อไดรับใบอนุญาตใหจัดตั้งโรงเรียนในระบบแลวใหโรงเรียนในระบบเปนนิติบุคคล

นับแตวันที่ไดรับใบอนุญาต และใหผูรับใบอนุญาตเปนผูแทนของนิติบุคคล แตพระราชบัญญัติ

โรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๕๐ ไมไดกำหนดเรื่องความรับผิดของผูรับใบอนุญาตไวเปนการเฉพาะ
ตางหาก ดังนั้นจึงตองบังคับตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๗๐, ๗๗ ประกอบ

มาตรา ๘๒๐ จำเลยทั้งสองเปนผูทำสัญญาจางโจทกประกอบกับเมื่อการกระทำของจำเลยที่ ๒

๖๑๕