Page 649 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

และจำเลยที่ ๘ เปนการปฏิบัติหนาที่ดวยความประมาทเลินเลอเปนเหตุใหเสียหายแกทรัพยสิน

หรือชื่อเสียงของโจทกอยางรายแรงและสอไปในทางทุจริตจึงตองรับผิดชดใชคาสินไหมทดแทน

สวนจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๕ นั้น คณะกรรมการโจทกมีมติเห็นชอบตามรายงานการสอบสวนของ
คณะกรรมการสอบสวนตามพระราชบัญญัติดังกลาววา พฤติการณ ของจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๕ เปน

การปฏิบัติหนาที่ดวยความประมาทเลินเลอไมถึงระดับประมาทเลินเลออยางรายแรง จึงไมตอง

รับผิดชดใชคาสินไหมทดแทนตามมาตรา ๑๐ ประกอบมาตรา ๘ แหงพระราชบัญญัติความรับผิด

ทางละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ ซึ่งถือเปนการวินิจฉัยถึงวันที่เริ่มตนอาจบังคับสิทธิเรียกรองได
เปนตนไปตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๑๙๓/๑๒ มิใชวันที่ ๙ มีนาคม ๒๕๕๒

ซึ่งเปนวันที่โจทกไดรับบันทึกแจงผลการพิจารณาความรับผิดทางละเมิดจากกรมบัญชีกลาง

วามีผูตองรับผิดชดใชคาสินไหมทดแทนเพิ่มเติมคือจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๕ และแกไขจำนวนคาสินไหม

ทดแทนที่จำเลยที่ ๘ ตองรับผิดตอโจทก เมื่อศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา การกระทำของ
จำเลยทั้งสิบเปนการกระทำโดยประมาทเลินเลอและผิดสัญญาจางแรงงาน ทำใหโจทกไดรับ

ความเสียหาย คำฟองของโจทกดังกลาวจึงเปนการฟองขอใหจำเลยทั้งสิบรับผิดในมูลสัญญาจาง

แรงงานเปนหลักแหงขอหาและขออางที่อาศัยเปนหลักแหงขอหาดวย แมโจทกจะบรรยายฟองอาง

ถึงการที่โจทกมีคำสั่งแตงตั้งคณะกรรมการสอบขอเท็จจริง แตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนทางวินัย
แลวมีการดำเนินการตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙

มาดวยก็ตาม แตก็เปนเพียงการบรรยายใหเห็นถึงลำดับเหตุการณที่เกิดขึ้นเทานั้น มิไดมุงประสงค

ใหจำเลยทั้งสิบรับผิดในมูลละเมิดแตเพียงอยางเดียว ประกอบกับมาตรา ๑๐ วรรคสอง แหง

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ ซึ่งบัญญัติวา สิทธิเรียกรอง
คาสินไหมทดแทนจากเจาหนาที่ ใหมีกําหนดอายุความสองปนับแตวันที่หนวยงานของรัฐรูถึง

การละเมิดและรูตัวเจาหนาที่ผูจะพึงตองใชคาสินไหมทดแทน เปนกฎหมายพิเศษที่บัญญัติ

เรื่องอายุความไวเปนการเฉพาะ ซึ่งขัดหรือแยงกับมาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง แหงประมวลกฎหมายแพง

และพาณิชย ซึ่งเปนกฎหมายทั่วไป จึงมีผลยกเวนมาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง เฉพาะในสวนที่กำหนด
ใหสิทธิเรียกรองคาเสียหายอันเกิดแตมูลละเมิดขาดอายุความ เมื่อพนหนึ่งปนับแตวันที่ผูตอง

เสียหายรูถึงการละเมิดและรูตัวผูจะพึงตองใชคาสินไหมทดแทนเทานั้น หาไดมีขอความขัดหรือ

แยงและมีผลยกเลิกบทบัญญัติมาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง ในสวนที่กำหนดวา สิทธิเรียกรอง

คาเสียหายอันเกิดแตมูลละเมิดขาดอายุความเมื่อพนกำหนดสิบปนับแตวันทำละเมิดแตอยางใด
นอกจากนี้ความเสียหายที่เกิดขึ้นนั้นเปนความเสียหายที่ลูกคาของโจทกแตละรายไมชำระหนี้

ในโครงการสินเชื่อที่อยูอาศัยอัตราดอกเบี้ยคงที่ ๓๐ ป ซึ่งเปนโครงการเดียวกัน ดังนั้นหนี้ของ

๖๓๙