Page 648 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

เปนปลายทางของการกระทำละเมิดและทำผิดสัญญาจางในการตรวจสอบคุณสมบัติของลูกคา

เบื้องตนตามระบบ Credit Scoring และการใหความเห็นชอบการตรวจสอบคุณสมบัติของลูกคา

เบื้องตน Pre-Checking ในลูกคาทุกรายซึ่งเปนมูลเหตุของการฟองคดีนี้ จึงเปนกรณีมูลความ
แหงคดีเปนการชำระหนี้ซึ่งแบงแยกจากกันมิได เมื่อจำเลยที่ ๗ ถึงที่ ๑๐ ใหการตอสูเรื่องฟองโจทก

ขาดอายุความ ๑๐ ป คดีนี้เกิดเหตุเมื่อป ๒๕๔๗ ถึงป ๒๕๔๘ ทั้งการที่โจทกทราบเรื่องการกระทำ

ละเมิดและผิดสัญญาจางตามที่จำเลยดังกลาวใหการตอสูไวนั้นซึ่งเปนกรณีที่โจทกทราบอยางชา

ที่สุดคือวันที่ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๕๐ แตโจทกนำคดีมาฟองในวันที่ ๒๕ ตุลาคม ๒๕๖๑ คดีโจทก
จึงขาดอายุความ แมจำเลยที่ ๔ ไมไดยกอายุความ ๑๐ ปขึ้นใหการตอสู เมื่อเปนลูกหนี้รวมใน

มูลความแหงคดีเปนการชำระหนี้ซึ่งแบงแยกจากกันมิได ถือวาจำเลยที่ ๔ ใหการตอสูเรื่อง

อายุความไวแลวเชนกัน ในสวนของจำเลยที่ ๕ และที่ ๖ แมขาดนัด แตเมื่อมูลความแหงคดี

เปนการชำระหนี้ซึ่งแบงแยกจากกันมิได จำเลยที่ ๕ และที่ ๖ จึงไมตองรับผิดดวย
คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกวา ฟองโจทกขาดอายุความหรือไม เห็นวา

คดีนี้นอกจากโจทกฟองจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ โดยอางวาขณะเปนลูกจางโจทกปฏิบัติหนาที่

ดวยความประมาทเลินเลอเปนเหตุใหเสียหายแกทรัพยสินหรือชื่อเสียงของโจทกอยางรายแรง

และฟองจำเลยที่ ๘ และที่ ๑๐ โดยอางวาขณะเปนลูกจางโจทกปฏิบัติหนาที่ดวยความประมาทเลินเลอ
เปนเหตุใหเสียหายแกทรัพยสินหรือชื่อเสียงของโจทกอยางรายแรงและสอไปในทางทุจริต ซึ่งเปนการ

ไมปฏิบัติตามขอบังคับโจทก ฉบับที่ ๑ วาดวยการพนักงาน พ.ศ. ๒๕๔๘ แกไขครั้งที่ ๑ แลว

การกระทำของจำเลยทั้งสิบในขณะเปนลูกจางโจทกยังเปนการกระทำโดยจงใจฝาฝนไมปฏิบัติ

ตามกฎหมาย ขอบังคับ ระเบียบ คำสั่งของโจทก และสัญญาจางแรงงานที่จำเลยทั้งสิบตองปฏิบัติตาม
อันถือวาเปนสภาพการจาง ถือไดวาจำเลยทั้งสิบไดกระทำผิดสัญญาจางแรงงานตอโจทกดวย

ฟองโจทกจึงเปนการฟองใหลูกจางรับผิดทั้งมูลละเมิดและมูลสัญญาจางแรงงาน เมื่อขอเท็จจริง

ปรากฏวาศาลแรงงานกลางยกอายุความกรณีผิดสัญญาจางแรงงานซึ่งมิไดบัญญัติอายุความไวโดยเฉพาะ

จึงมีกำหนด ๑๐ ป ตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๑๙๓/๓๐ มาบังคับใชในคดีนี้
โดยวินิจฉัยวา การละเมิดและผิดสัญญาจางแรงงานในคดีนี้เกิดขึ้นในชวงป ๒๕๔๗ ถึงป ๒๕๔๘

แตหากสิทธิเรียกรองเริ่มนับแตวันที่โจทกทราบเรื่องการกระทำละเมิดและผิดสัญญาจางแรงงาน

ก็อยางชาที่สุดคือวันที่ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๕๐ ซึ่งเปนวันที่คณะกรรมการโจทกมีมติเห็นชอบตาม

รายงานการสอบสวนของคณะกรรมการสอบสวนตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของ
เจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ วา พฤติการณของจำเลยที่ ๖ ที่ ๗ ที่ ๙ และที่ ๑๐ เปนการปฏิบัติหนาที่

ดวยความประมาทเลินเลอเปนเหตุใหเสียหายแกทรัพยสินหรือชื่อเสียงของโจทกอยางรายแรง

๖๓๘