Page 658 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

และที่ ๒ หรือที่ ๓ ไมไดจงใจไมจายคาชดเชยโดยปราศจากเหตุผลอันสมควร จำเลยที่ ๑ และ

ที่ ๒ หรือที่ ๓ จึงไมตองเสียเงินเพิ่มใหแกโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ สำหรับการจายเงินบำนาญ

มีวัตถุประสงคแตกตางจากการจายคาชดเชย เมื่อจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ ยังไมไดจายเงิน
บำนาญใหแกโจทกที่ ๑๑ ถึงที่ ๑๔ จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ จึงตองจายเงินบำนาญใหแก

โจทกที่ ๑๑ ถึงที่ ๑๔ นับแตวันที่เกษียณอายุเปนตนไป

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ วา โจทกที่ ๑

ถึงที่ ๑๐ มีสิทธิไดรับคาชดเชยตามระเบียบกระทรวงศึกษาธิการวาดวยการคุมครองการทำงาน
ของครูใหญและครูโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๔๒ หรือไม เห็นวา คดีนี้โจทกทั้งสิบสี่ซึ่งเปนครูโรงเรียน

เอกชนลูกจางฟองจำเลยที่ ๑ ในฐานะผูรับใบอนุญาตและฟองจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ในฐานะโรงเรียน

เอกชนนายจางที่มีคำสั่งเลิกจางขอใหจายคาชดเชยและเงินบำนาญอันเปนสิทธิประโยชนอื่น

เปนขอพิพาทเกี่ยวดวยสิทธิหรือหนาที่ตามสัญญาจางแรงงานหรือตามขอตกลงเกี่ยวกับสภาพ
การจางตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๘

วรรคหนึ่ง (๑) ซึ่งตามพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๕๐ มาตรา ๘๖ วรรคหนึ่ง บัญญัติ

ใหโรงเรียนเอกชนไมอยูภายใตบังคับกฎหมายวาดวยการคุมครองแรงงาน กฎหมายวาดวยแรงงาน

สัมพันธ กฎหมายวาดวยการประกันสังคม และกฎหมายวาดวยเงินทดแทน กรณีจึงตองบังคับตาม
ระเบียบกระทรวงศึกษาธิการวาดวยการคุมครองการทำงานของครูใหญและครูโรงเรียนเอกชน

พ.ศ. ๒๕๔๒ ขอ ๓๒ ที่กำหนดใหผูรับใบอนุญาตจายคาชดเชยใหแกครูที่ทำงานติดตอกันครบ

๑๐ ปขึ้นไปที่เลิกสัญญาการเปนครู ไมนอยกวา ๑๐ เดือน ของเงินเดือนเดือนสุดทาย และขอ ๓๓ (๔)

ใหผูรับใบอนุญาตตองจายคาชดเชยดังกลาวเมื่อบอกเลิกสัญญาโดยที่ครูไมไดกระทำความผิด
เมื่อศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงยุติวา โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ ลาออกเพราะเกษียณอายุ ซึ่งถือ

เปนกรณีที่จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ เลิกจางโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ ไมใชเพราะไมประสงค

จะทำงานกับจำเลยที่ ๒ หรือที่ ๓ ซึ่งถือวาเปนการลาออกโดยสมัครใจตาม ขอ ๓๕ (๑) และไมได

รับคาชดเชย ดังนั้น โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ จึงมีสิทธิไดรับคาชดเชยตามระเบียบกระทรวงศึกษาธิการ
วาดวยการคุมครองการทำงานของครูใหญและครูโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๔๒ ขอ ๓๒

ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาและวินิจฉัยใหโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ มีสิทธิไดรับคาชดเชยจึงชอบแลว

อยางไรก็ดี แมระเบียบกระทรวงศึกษาธิการวาดวยการคุมครองการทำงานของครูใหญและครู

โรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๔๒ ขอ ๓๒ กำหนดใหผูรับใบอนุญาตเปนผูจายคาชดเชยแกครู
แตระเบียบดังกลาวออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๒๕

ซึ่งตอมาถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๕๐ โดยพระราชบัญญัติสองฉบับ

๖๔๘