Page 661 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน
P. 661
ตอโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ จายเงินสวนตางที่ขึ้นเงินบำนาญไมถึงอัตรารอยละ ๑๐ พรอมดอกเบี้ย
ระหวางผิดนัดอัตรารอยละ ๗.๕ ตอป อุทธรณของโจทกทั้งสิบสี่ฟงขึ้น สวนที่ศาลแรงงานกลาง
วินิจฉัยวา จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ พิจารณาปรับขึ้นเงินบำนาญใหแกโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ แลว
ไมมีสวนตางของเงินบำนาญที่โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ จะไดรับอีก แตกลับพิพากษาใหจำเลยที่ ๑
และที่ ๒ หรือที่ ๓ พิจารณาขึ้นเงินบำนาญใหแกโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ ทุกปการศึกษาใหมอัตรา
รอยละ ๑๐ ของเงินบำนาญที่โจทกแตละคนไดรับในเดือนพฤษภาคม จึงเปนการวินิจฉัยที่ขัดแยง
กันเองไมชอบดวยกฎหมาย แตอยางไรก็ตามเมื่อไดวินิจฉัยไปขางตนแลววาจำเลยที่ ๑ และที่ ๒
หรือที่ ๓ ตองปรับขึ้นเงินบำนาญใหแกโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ ทุกปการศึกษาใหมในอัตรารอยละ ๑๐
ของเงินบำนาญที่ไดรับในเดือนพฤษภาคม แมโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ จะไมไดมีคำขอทายฟองขอให
บังคับจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ ปรับขึ้นเงินบำนาญอัตรารอยละ ๑๐ ทุกปการศึกษาใหม
แตโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ บรรยายมาในคำฟองขอ ๔.๑ วา จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ ตองคำนวณ
การขึ้นเงินบำนาญทุกปการศึกษาใหมอัตรารอยละ ๑๐ ใหแกโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ ดังนั้น
จึงเห็นสมควรเพื่อความเปนธรรมโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและ
วิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๒ กำหนดใหจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ ขึ้นเงินบำนาญ
แกโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ ทุกปการศึกษาใหมในอัตรารอยละ ๑๐ ของเงินบำนาญที่โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐
ไดรับในเดือนพฤษภาคม ตั้งแตวันที่โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ เกษียณอายุเปนตนไป อุทธรณของจำเลยที่ ๒
และที่ ๓ ฟงขึ้นบางสวน
คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกทั้งสิบสี่ประการตอไปวา จำเลยที่ ๑ และ
ที่ ๒ หรือที่ ๓ ตองเสียเงินเพิ่มใหแกโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ หรือไม เห็นวา ศาลแรงงานกลางฟง
ขอเท็จจริงวาตามพฤติการณที่จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ ไมจายคาชดเชยใหแกโจทกที่ ๑
ถึงที่ ๑๐ เนื่องจากระเบียบโรงเรียนของจำเลยที่ ๑ วาดวยบำเหน็จและบำนาญ พ.ศ. ๒๕๓๔ และ
ระเบียบโรงเรียนของจำเลยที่ ๑ วาดวยบำเหน็จและบำนาญ พ.ศ. ๒๕๔๙ รวมทั้งระเบียบของ
จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ มิไดกำหนดหลักเกณฑการจายคาชดเชยไวโดยชัดแจง ทั้งกรณีที่ครูมีสิทธิ
และไมมีสิทธิไดรับคาชดเชย ดังนั้น คาชดเชยที่จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ ไมจายแกโจทกที่ ๑
ถึงที่ ๑๐ ภายหลังเลิกจางทันที เนื่องจากยังมีขอโตแยงระหวางโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ กับจำเลยที่ ๑
และที่ ๒ หรือที่ ๓ วาจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ ตองจายคาชดเชยหรือไม จึงยังถือไมไดวา
จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ จงใจไมจายคาชดเชยแกโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ โดยปราศจากเหตุผล
อันสมควร จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ หรือที่ ๓ จึงไมตองเสียเงินเพิ่มใหแกโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๑๐ รอยละ ๑๕
ของเงินที่คางจายทุกระยะเวลา ๗ วันแตอยางใด ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้นจึงชอบแลว
ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของโจทกทั้งสิบสี่ฟงไมขึ้น
๖๕๑
