Page 91 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ลูกจาง พ.ศ. ๒๕๕๐ ตอมาเมื่อป ๒๕๕๖ จำเลยแกไขระเบียบดังกลาวในเรื่องการจายเงินบำเหน็จ

เมื่อออกจากงาน โดยกำหนดใหพนักงานมีสิทธิรับเงินบำเหน็จเพิ่มไดเฉพาะสวนที่เกินกวาเงิน

คาชดเชย แตตองไมเกินคาชดเชยสูงสุดตามกฎหมายคุมครองแรงงาน และใหถือวาไดจายเงิน
คาชดเชยใหดวยแลว และวินิจฉัยวา ระเบียบเดิมที่ใชบังคับตั้งแตป ๒๕๕๐ กำหนดใหพนักงานมี

สิทธิไดรับเงินบำเหน็จมีจำนวนเทากับเงินเดือนเต็มครั้งสุดทาย คูณจำนวนปเต็มแหงเวลาทำงาน

เศษของปถาเกิน ๑๘๐ วัน ใหนับเปน ๑ ปเต็ม แยกตางหากจากคาชดเชยที่พนักงานพึงมีสิทธิ

ไดรับตามกฎหมาย ซึ่งเงินบำเหน็จและคาชดเชยเปนเงินคนละประเภทกัน ระเบียบที่แกไขใหมนี้
จึงเปนการเปลี่ยนแปลงขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจางที่ไมเปนคุณแกโจทก และเปนเหตุใหโจทก

ไดรับเงินบำเหน็จจากการเกษียณอายุเมื่อคิดคำนวณตามระเบียบที่แกไขใหมเพียง ๗๐๐,๐๐๐ บาท

ลดนอยถอยลงกวาระเบียบที่มีอยูแตเดิมที่โจทกพึงมีสิทธิไดรับ ๒,๙๔๐,๐๐๐ บาท โจทกไมไดเปน

คณะกรรมการดำเนินการ ไมมีอำนาจออกเสียงลงมติในที่ประชุม แมโจทกจะรวมประชุมกับ
คณะกรรมการดำเนินการในการพิจารณาแกไขระเบียบและมิไดโตแยงคัดคานก็ไมอาจถือวาโจทก

ยอมรับระเบียบที่แกไขใหม ระเบียบดังกลาวในสวนการจายเงินบำเหน็จจึงไมมีผลบังคับแกโจทก

จำเลยตองปฏิบัติตามระเบียบเดิม โดยจายเงินบำเหน็จพรอมดอกเบี้ยตามคำฟองใหแกโจทก

ที่จำเลยอุทธรณวา ขณะมีการแกไขระเบียบอันเปนขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจาง โจทก
ทำงานตำแหนงรักษาการผูจัดการของจำเลย มีหนาที่ดูแลรับผิดชอบกิจการของจำเลย จึงเปนผูรูเห็น

การแกไขระเบียบของจำเลยมาตลอด แตไมเคยโตแยงคัดคาน ทั้งโจทกยังไดรับประโยชนจาก

ระเบียบที่แกไขใหม โดยไดรับการเพิ่มเงินเดือนจาก ๖๒,๕๓๐ บาท เปน ๗๐,๐๐๐ บาท ซึ่งเปน

จำนวนเงินที่สมควรและสมเหตุผลแลว และที่โจทกนำจำนวนเงินเดือนดังกลาวมาเปนฐานในการ
คิดคำนวณเงินฟองจำเลยอีก ยอมเทากับวาโจทกยอมรับการเปลี่ยนแปลงขอตกลงเกี่ยวกับสภาพ

การจางดังกลาวโดยปริยาย ทั้งยังเปนการใชสิทธิโดยไมสุจริตนั้น เห็นวา ตามพฤติการณตาง ๆ

ของโจทกที่จำเลยกลาวอางมาเพื่ออุทธรณโตแยงวาโจทกไดใหความยินยอมในการแกไขเปลี่ยน

แปลงขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจางดังกลาวแลวนั้น ยอมเปนการโตแยงดุลพินิจในการรับฟง
พยานหลักฐานของศาลแรงงานภาค ๑ ที่รับฟงวา จำเลยแกไขระเบียบใหม โดยโจทกมิไดตกลง

ยินยอมดวย อันเปนอุทธรณในขอเท็จจริง ซึ่งตองหามมิใหอุทธรณตามพระราชบัญญัติจัดตั้ง

ศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญ

พิเศษไมรับวินิจฉัย

๘๑