Page 87 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

โจทกอุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวาศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริง

แลววินิจฉัยวา ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๒๔ กำหนดหามมิให
นายจางใหลูกจางทำงานลวงเวลาโดยไมไดรับความยินยอมจากลูกจางเทานั้น ไมไดบังคับใหนาย

จางตองใหลูกจางทำงานลวงเวลา ซึ่งเปนบทบัญญัติที่ใหสิทธิแกนายจางที่จะใหลูกจางทำงาน

ลวงเวลาหรือไมก็ได แตจะบังคับใหลูกจางทำงานลวงเวลาโดยปราศจากความยินยอมของลูกจาง

ไมได เมื่อจำเลยไมใหโจทกทำงานลวงเวลาไมวาดวยสาเหตุจากการไมมีงานลวงเวลาหรือความรู
ความสามารถและความเหมาะสมของโจทกไมเหมาะที่จะทำงานลวงเวลาก็ไมทำใหการกระทำ

ดังกลาวของจำเลยเปนการละเมิดตอโจทก แมจำเลยจะเคยตกลงไวในรายงานกระบวนพิจารณา

คดีกอน ก็ไมใชขอบังคับที่จำเลยจะตองใหโจทกทำงานลวงเวลา สวนที่โจทกเรียกรองคาเสียหาย

นั้นโจทกฟองใหจำเลยรับผิดฐานละเมิดกรณีที่จำเลยไมปฏิบัติตามขอตกลงตามรายงานกระบวน
พิจารณา มีกำหนดอายุความหนึ่งปนับแตวันที่โจทกรูถึงการละเมิดและรูตัวผูจะพึงตองใชคาสินไหม

ทดแทน เมื่อโจทกรูถึงการละเมิดและรูตัวผูจะพึงตองใชคาสินไหมทดแทนตั้งแตวันที่ ๒๑ สิงหาคม

๒๕๕๘ โจทกนำคดีมาฟองเมื่อวันที่ ๒ มีนาคม ๒๕๖๑ ฟองโจทกจึงขาดอายุความ

คดีมีปญหาที่จะตองวินิจฉัยตามที่โจทกอุทธรณวา จำเลยจะตองชดใชคาเสียหายใหโจทก
ตามฟองหรือไม เห็นวา สัญญาจะเกิดขึ้นไดเมื่อคำเสนอและคำสนองถูกตองตรงกันทุกประการ

สัญญาจึงเปนนิติกรรมที่เกิดจากการแสดงเจตนาของบุคคลตั้งแตสองฝายขึ้นไป ฝายหนึ่งเปน

ผูแสดงเจตนาเปนคำเสนอ อีกฝายหนึ่งเปนผูแสดงเจตนาเปนคำสนอง แมจะไดความวาจำเลย

แถลงในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางเมื่อวันที่ ๒๑ สิงหาคม ๒๕๕๘ วา
“ในโอกาสตอไปหากบริษัทนายจางใหลูกจางทำงานลวงเวลา จะรับโจทกไวพิจารณาโดยไมเลือก

ปฏิบัติและเสนอผูบริหารตอไป” ขอความดังกลาวยังไมมีความชัดเจนเพียงพอที่จะเปนคำเสนอ

อันจะกอใหเกิดสัญญาเมื่อมีคำสนอง แตเปนแคเพียงถอยคำใหความมั่นใจตอโจทกวาหากมีงาน

ลวงเวลาแลวจำเลยจะรับพิจารณาใหโจทกไดทำงานโดยไมเลือกปฏิบัติเทานั้น ยังไมกอใหเกิด
ความผูกพันที่จะทำใหจำเลยตองใหโจทกทำงานลวงเวลา เนื่องจากตองผานการพิจารณาของ

จำเลยกอน กรณีจึงยังไมกอใหเกิดสัญญาที่จำเลยตองปฏิบัติตาม จำเลยยังมีอำนาจในการใช

ดุลพินิจเต็มที่ในการพิจารณาเพื่อคัดเลือกลูกจางทำงานลวงเวลาอยู การจะใหลูกจางทำงาน

ลวงเวลาจึงเปนสิทธิและเปนอำนาจบริหารกิจการของนายจาง อีกทั้งไมมีบทบัญญัติกฎหมายรองรับ
ใหศาลออกคำสั่งบังคับใหนายจางใหลูกจางทำงานลวงเวลาได จำเลยจึงไมจำตองใชคาเสียหายแก

โจทกที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยมานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวยในผล อุทธรณ

๗๗