Page 76 - Jurnal Kurikulum BPK 2020

pelaksanaan PSE secara langsung;(3) mewujudkan polisi dan perubahan sistemik dalam
struktur organisasi persekolahan yang menyokong pembangunan PSE dalam kalangan warga
sekolah, dan (4) mengadakan kursus khas PSE secara langsung secara stand-alone. Walau
bagaimanapun, keempat-empat pendekatan ini, bukanlah suatu yang bersifat saling eksklusif,
malah boleh dibuat secara bersepadu atau berdasarkan keperluan dan kepentingan pihak
berkaitan (CASEL, 2015).
Kajian Durlak, Weissberg, Dymnicki, Taylor, dan Schellinger (2011) dan Durlak,
Weissberg, dan Pachan (2010) pula merumuskan bahawa strategi yang paling efektif dalam
menjalankan program penerapan PSE perlulah memenuhi elemen-elemen berikut, iaitu (1)
berturut-turut, iaitu aktiviti yang berstruktur dan berorganisasi dalam mempromosikan
pembangunan kemahiran, (2) aktif, iaitu pembelajaran bersifat aktif dalam membantu murid
menguasai kemahiran baharu, (3) berfokus, iaitu komponen yang menekankan pembangunan
kemahiran PSE diwujudkan, dan (4) eksplisit, iaitu kemahiran sosial dan emosional (KSE) yang
spesifik disasarkan. Dalam dokumen yang sama, mereka turut menerangkan bahawa program
PSE yang dibangunkan berdasarkan teori tertentu juga tidak menjanjikan kejayaan positif,
tetapi sangat bergantung kepada pelaksanaan yang berkesan (CASEL, 2015).
Daripada perspektif impak PSE dalam amalan persekolahan, kajian meta-analisis
pertama berskala besar yang dijalankan oleh Durlak, Weissberg, Dymnicki, Taylor dan
Schellinger (2011) terhadap 213 jenis program intervensi PSE yang bersifat universal dan
berasaskan sekolah, serta melibatkan 270,034 murid dari tahap pra-sekolah sehingga ke sekolah
tinggi menjadi sangat signifikan. Antara persoalan kajian yang difokuskan adalah seperti
‘apakah hasil yang bakal dicapai melalui intervensi yang menjuruskan kepada perkembangan
kemahiran sosial dan emosional murid?’ dan ‘adakah intervensi PSE mempromosikan hasil
yang positif dan menghalang masalah akan datang?’ Dapatan kajian mereka menunjukkan PSE
memberikan kesan positif secara signifikan ke atas kemahiran sosial dan emosional, sikap,
pelakuan, dan pencapaian akademik sehingga 11% berbanding murid yang tidak mengikuti
PSE.
Ini dapat disokong oleh satu lagi kajian analisis kos-faedah program PSE oleh Universiti
Colombia yang menunjukkan purata pulangan pelaburan (ROI) bagi program PSE ialah $11
untuk $1 yang dilaburkan (Belfield et al., 2015; Industry Agenda, 2016). Kajian ini juga
menyokong dapatan sebelumnya oleh Schonert-Reichl dan Hymel (2007) yang menegaskan
hubungan positif dan signifikan antara program intervensi PSE dengan kejayaan sekolah.
Definisi ‘kejayaan sekolah’ yang dimaksudkan adalah luas termasuk ‘sikap sekolah’ seperti
motivasi dan tanggungjawab sekolah, ‘tindakan sekolah’ seperti isu kehadiran ke sekolah, isu
berkaitan disiplin murid, serta ‘pencapaian sekolah’ yang melibatkan gred, pencapaian
peperiksaan dan akademik.
CASEL (2003) juga telah menjalankan kajian ke atas 80 pelbagai bentuk program
intervensi PSE dengan 34% daripadanya merangkumi program intervensi bersifat penerapan
langsung PSE ke dalam proses pengajaran dan pembelajaran (PdP) serta kurikulum akademik.
Dapatan menunjukkan bahawa 83% daripada program tersebut menunjukkan peningkatan
dalam pencapaian akademik, walaupun 12% daripada program ini, sebenarnya tidak
meletakkan fokus kepada pencapaian akademik. Kajian Jones, Greenberg dan Crowley (2015)
pula melaporkan kesan jangka panjang intervensi program pembelajaran sosial dan emosional
melalui Projek Fast Track. Projek ini dijalankan ke atas murid pra-sekolah yang dikenal pasti
sebagai berisiko tinggi dalam masalah dan gangguan kelakuan (behavioral problems and
conduct disorder). Kajian selama hampir 20 tahun bermula 1991, dan melibatkan 753 sampel,
menunjukkan bahawa terdapat kesan signifikan PSE dengan kesejahteraan hidup pada masa
hadapan merentasi domain seperti pendidikan, pekerjaan, aktiviti melibatkan jenayah,
penggunaan bahan terlarang (dadah), dan kesihatan mental.

67