Page 74 - Jurnal Kurikulum BPK 2020

Walau bagaimanapun, laporan ini juga memetik bahawa murid yang memilih pakej
sains tulen menurun secara konsisten daripada 29.35% pada 2012, 28.90% pada 2013, 28.69%
pada 2014, 23.15% pada 2016 dan terus menurun kepada 23.19% pada 2017. Selain itu, secara
keseluruhan, hanya 21% sahaja sekolah menengah di seluruh negara yang mencapai nisbah
dasar 60:40 (Akademi Sains Malaysia, 2015, p. 78). Kemudian, setelah tamat persekolahan
menengah di tingkatan 5, hanya 40% daripada bilangan murid aliran STEM ini yang
meneruskan pengajian di peringkat tinggi (diploma, atau ijazah pertama) dalam bidang sains
dan berkaitan dengannya, termasuk program dalam bidang teknologi dan vokasional.
Data di atas menunjukkan bahawa negara bukan sahaja ketinggalan dalam menyediakan
sumber manusia yang berkualiti dan kalis kepada perubahan RI4.0, malah akan turut
ketinggalan daripada aspek kuantiti modal manusia yang dapat memacu perubahan RI4.0
melalui pelaburan besar dalam STEM. Jelas sekali, setelah hampir 50 tahun dasar ini
diperkenalkan (sejak 1970), Malaysia perlu menerima hakikat bahawa polisi dan pendekatan
STEM selama ini tidak mencapai sasaran yang ditetapkan dan memerlukan paradigma baharu
bagi mendepani cabaran masa hadapan. Suatu paradigma yang meletakkan fokus kepada
keperluan kualiti sumber manusia masa hadapan perlu dikonsepsikan.
Daripada satu perspektif kebersediaan industri dalam menyediakan peluang pekerjaan
pula, MIDF Research (2019) melaporkan bahawa dalam tempoh penggal pertama 2019,
terdapat 94 ribu peluang pekerjaan yang ada untuk diisi. Walau bagaimanapun, 82.7% adalah
daripada sektor berkemahiran rendah, manakala selebihnya, hanya 17.3% adalah daripada
sektor berkemahiran sederhana dan tinggi. Khazanah Research Institute (2018) pula
melaporkan bahawa 50% majikan di Malaysia mengutamakan kemahiran insaniah berbanding
hanya 27% majikan yang mengutamakan kemahiran teknikal (hard skills). Laporan Khazanah
Research Institute (2018) juga mendedahkan, daripada aspek pemilihan kerja, daripada 95%
yang menceburi bidang pekerjaan berkemahiran rendah, sekurang-kurangnya 50% adalah ‘over
educated’, bermakna bidang pekerjaan berkenaan tidak menepati bidang atau tidak berpadanan
dengan peringkat pengajian mereka, malah melibatkan sebahagian besar graduan bidang
STEM. Mismatch jelasnya berlaku di sini, kemahiran teknikal yang dikuasai oleh graduan
STEM tidak digunakan secara optimum dalam kerjaya mereka, dan pada masa yang sama
jangkaan ke atas mereka adalah kemahiran insaniah pula.
Oleh yang demikian, paradigma dasar pendidikan STEM perlu disemak semula dengan
memberi lebih perhatian kepada pembangunan kemahiran kemanusiaan dengan pendekatan
pembelajaran yang mengambil kira keselarian permintaan pasaran semasa dan masa hadapan
dengan keluaran pembekal bakat, yang jelasnya bukan semata-mata mengejar nisbah 60:40.
Justeru, dalam konteks dasar pendidikan STEM, paradigma pembelajaran sosial dan emosional
(PSE) boleh dicadangkan untuk diangkat sebagai paradigma pembelajaran yang mana boleh
menjadi teras kepada reformasi pendidikan STEM bagi mengatasi isu kualiti dan kuantiti
kemenjadian murid untuk masa hadapan.

Paradigma Pembelajaran Sosial dan Emosional (PSE)

World Economic Forum, WEF (2016) telah memberikan suatu kerangka kemahiran
penting untuk abad ke-21. Menurutnya, murid memerlukan lebih daripada pembelajaran yang
bersifat akademik dan tradisional. Laporan The Future of Jobs: Employment, skills and
Workforce Strategy for the Fourth Industrial Revolution (2016) menyenaraikan 10 kemahiran
penting pada 2020, dengan senarai teratas ialah kemahiran penyelesaian masalah kompleks,
diikuti pemikiran kritis, dan pemikiran kreatif. Laporan tersebut lantas menekankan tentang
kepentingan pembelajaran sosial dan emosional (PSE) yang dapat membangunkan kemahiran
seperti kemahiran kolaboratif, kemahiran komunikasi, dan kemahiran penyelesaian masalah
bagi menghadapi cabaran RI4.0.

65