Page 170 - Jurnal Kurikulum BPK 2018

kekeliruan tentang tahap sebenar kesediaan pembelajaran terarah kendiri pelajar program
matrikulasi.
OBJEKTIF KAJIAN

Secara umumnya, kajian ini bertujuan menilai tahap kesediaan pembelajaran terarah
kendiri pelajar sebuah kolej matrikulasi. Objektif kajian ini adalah untuk menilai tahap
pengurusan kendiri, keazaman untuk belajar secara terarah kendiri dan kawalan kendiri
sebagai subkonstruk kepada kesediaan pembelajaran terarah kendiri.

SOROTAN KARYA

Pembelajaran terarah kendiri sering digunakan dalam konteks pembelajaran orang
dewasa. Hal ini menjadikan pembelajaran terarah kendiri satu elemen penting dalam teori
pembelajaran orang dewasa (Merriam, 2001). Pelbagai definisi telah diberikan terhadap
pembelajaran terarah kendiri oleh para sarjana. Knowles (1975) mendefinisikannya sebagai
satu proses pelajar mengambil inisiatif sama ada dengan atau tanpa bantuan orang lain dalam
mengenal pasti keperluan pembelajaran mereka seperti merumuskan matlamat pembelajaran,
mengenal pasti sumber pembelajaran, memilih dan melaksanakan strategi pembelajaran yang
sesuai serta menilai hasil pembelajaran. Sarjana seperti Knowles (1975), Tough (1979),
Harrison, (1978) dan Oddi (1986) beranggapan bahawa pembelajaran terarah kendiri sebagai
satu proses pengendalian pengajaran dengan menumpukan kepada tahap autonomi pelajar
dalam pelaksanaan pengajaran. Sebaliknya sarjana seperti Brocket dan Hiemstra (1991)
berpandangan pembelajaran terarah kendiri perlu memberi pertimbangan kepada dua elemen,
iaitu proses pengajaran dan ciri-ciri personaliti. Proses pengajaran merujuk kepada
pembelajaran terarah kendiri manakala ciri-ciri personaliti merujuk kepada pelajar terarah
kendiri. Gugliemino (1977) melihat pembelajaran terarah kendiri sebagai ciri-ciri personal
yang dikaitkan dengan kebolehan pelajar memahami tanggungjawabnya dalam proses
pembelajaran melalui pengurusan kendiri, keazaman untuk belajar secara terarah kendiri dan
kawalan kendiri yang tinggi. Tiga subkonstruk kesediaan pembelajaran terarah kendiri yang
dicadangkan oleh Gugliemino (1977) telah digunakan secara meluas sebagai kerangka
teoritikal untuk mengkaji tahap kesediaan pembelajaran terarah kendiri (Prabjandee &
Inthachot, 2013).
Selain daripada itu, kajian-kajian tempatan yang telah dijalankan tentang tahap
kesediaan pembelajaran terarah kendiri menunjukkan suatu dapatan yang tidak konsisten.
Kajian Mai Shihah Abdullah dan Norman Mat Nor (2014) dalam kalangan guru pelatih
Opsyen Sains di sebuah Institut Pendidikan Guru mendapati tahap kesediaan pembelajaran
terarah kendiri guru pelatih adalah sederhana. Sementara itu, kajian Kok Boon Shiong et al.
(2009) terhadap pelajar daripada kumpulan kursus Perguruan Lepasan Ijazah (KPLI), Program
Ijazah Sarjana Muda Perguruan dan Program Persediaan Ijazah Sarjana Muda Perguruan turut
mendapati tahap kesediaan pembelajaran terarah kendiri responden kajian adalah sederhana
dan rendah. Namun, kajian Maimunah Kari dan Rosseni Din (2007) dalam kalangan murid
sekolah menengah harian di Negeri Sembilan yang dipilih secara rawak berstrata
menunjukkan majoriti murid mempunyai tahap pembelajaran terarah kendiri yang tinggi.
Sementara itu, kajian-kajian di luar negara menunjukkan satu dapatan yang hampir
konsisten. Kajian oleh Addis Adera Gebru et al. (2015) dalam kalangan pelajar ijazah pertama
bidang kejururawatan Universiti Sains Perubatan di Tehran, Iran mendapati majoriti (90.52%)
tahap kesediaan pembelajaran terarah kendiri pelajar tertumpu kepada tahap kawalan kendiri
yang tinggi. Kajian ini merumuskan pelajar yang matang lebih bersedia melaksanakan
pembelajaran terarah kendiri. Afsha Badshah Said et al. (2015) telah melakukan kajian
terhadap pelajar kejururawatan di Peshawar, Pakistan. Rumusan kajian mendapati pelajar

160