Page 117 - Dictionary of Buddhism by Bhikkhu P. A. Payutto
P. 117

หมวด 4                                      117                                    [147]




                  undertaken courses of practices)
                  1. ธรรมสมาทานที่ใหทุกขในปจจุบัน  และมีทุกขเปนวิบากตอไป (เชน  การประพฤติวัตร

                  ทรมานตนของพวกอเจลก  หรือการประพฤติอกุศลกรรมบถดวยความยากลํ าบาก  ทั้งมีความ
                  เดือดรอนใจ เปนตน — the undertaking that gives suffering in the present and

                  results in suffering in the future)

                  2. ธรรมสมาทานที่ใหทุกขในปจจุบัน แตมีสุขเปนวิบากตอไป (เชน ผูที่กิเลสมีกํ าลังแรงกลา
                  ฝนใจพยายามประพฤติพรหมจรรยใหบริสุทธิ์บริบูรณ หรือผูที่ประพฤติกุศลกรรมบถดวยความ

                  ยากลํ าบาก  เปนตน — the undertaking that gives suffering in the present but
                  results in happiness in the future)

                  3. ธรรมสมาทานที่ใหสุขในปจจุบัน แตมีทุกขเปนวิบากตอไป (เชน การหลงมัวเมาหมกมุนอยูใน
                  กาม  หรือการประพฤติอกุศลกรรมบถดวยความสนุกสนานพอใจ  เปนตน — the undertaking

                  that gives happiness in the present but results in suffering in the future)

                  4. ธรรมสมาทานที่ใหสุขในปจจุบัน  และมีสุขเปนวิบากตอไป (เชน  ผูที่กิเลสมีกํ าลังนอย
                  ประพฤติพรหมจรรยดวยความพอใจ  ไดเสวยเนกขัมมสุข  หรือผูที่ประพฤติกุศลกรรมบถดวย

                  ความพอใจ ไดเสวยสุขโสมนัส เปนตน — the undertaking that gives happiness in the
                  present and results in happiness in the future)

                  D.III.229; M.I.305–316.                                 ที.ปา.11/251/241; ม.มู.12/515–534/556–575.

               [146] ธาตุ 4 (สิ่งที่ทรงสภาวะของตนอยูเอง คือมีอยูโดยธรรมดา เปนไปตามเหตุปจจัย ไมมี

                  ผูสราง  ไมมีอัตตา  มิใชสัตว  มิใชชีวะ —  Dhàtu: elements)  ไดแก  ปฐวีธาตุ  อาโปธาตุ
                  เตโชธาตุ และ วาโยธาตุ คือ มหาภูต หรือ ภูตรูป 4 นั่นเอง. ดู [39] มหาภูต 4 และ [147] ธาตุ-

                  กัมมัฏฐาน 4


               [147] ธาตุกัมมัฏฐาน 4 (กรรมฐานคือธาตุ, กรรมฐานที่พิจารณาธาตุเปนอารมณ คือ

                  กํ าหนดพิจารณากายนี้แยกเปนสวนๆ ใหเห็นวาเปนเพียงธาตุสี่แตละอยาง ไมใชของเรา ไมใชเรา
                  ไมใชตัวตนของเรา — Dhàtu-kammaññhàna: meditation on the elements; meditation

                  subject consisting of elements)
                  1. ปฐวีธาตุ (Pañhavã-dhàtu: the earth-element) คือ ธาตุที่มีลักษณะแขนแข็ง ภายในตัวก็

                  มี  ภายนอกตัวก็มี  กลาวเฉพาะที่เปนภายใน  สํ าหรับกํ าหนด  พอใหสํ าเร็จประโยชนเปนอารมณ
                  ของกรรมฐาน ไดแก ผม ขน เล็บ ฟน หนัง เนื้อ เอ็น กระดูก เยื่อในกระดูก มาม หัวใจ ตับ

                  พังผืด ไต ปอด ไสใหญ ไสนอย อาหารใหม อาหารเกา หรือสิ่งอื่นใดก็ตามในตัว ที่มีลักษณะ
                  แขนแข็งเปนตน อยางเดียวกันนี้

                  2. อาโปธาตุ (âpo-dhàtu: the water-element) คือ ธาตุที่มีลักษณะเอิบอาบ ภายในตัวก็มี
                  ภายนอกตัวก็มี กลาวเฉพาะที่เปนภายใน สํ าหรับกํ าหนด พอใหสํ าเร็จประโยชนเปนอารมณของ
   112   113   114   115   116   117   118   119   120   121   122