Page 171 - Dictionary of Buddhism by Bhikkhu P. A. Payutto
P. 171
หมวด 5 171 [232]
— Pa¤¤à-bala: strength of wisdom)
กํ าลังแขน หรือกํ าลังกาย แมจะสํ าคัญ แตทานจัดวาตํ่ าสุด หากไมมีพลังอื่นควบคุมคํ้ าจุน
อาจกลายเปนกํ าลังอันธพาล สวนกํ าลังปญญา ทานจัดวาเปนกํ าลังอันประเสริฐ เปนยอดแหง
กํ าลังทั้งปวง เพราะเปนเครื่องกํ ากับ ควบคุม และนํ าทางกํ าลังอื่นทุกอยาง
J.V.120. ขุ.ชา.27/2444/532; ชา.อ.7/348.
[231] พหูสูตมีองค 5 (คุณสมบัติที่ทํ าใหควรไดรับชื่อวาเปนพหูสูต คือ ผูไดเรียนรูมาก
หรือคงแกเรียน — Bahussutaïga: qualities of a learned person)
1. พหุสฺสุตา (ฟงมาก คือ ไดเลาเรียนสดับฟงไวมาก — Bahussutà: having heard or
learned many ideas)
2. ธตา (จํ าได คือ จับหลักหรือสาระได ทรงจํ าความไวแมนยํ า — Dhatà: having retained
or remembered them)
3. วจสา ปริจิตา (คลองปาก คือ ทองบนหรือใชพูดอยูเสมอจนแคลวคลองจัดเจน —
Vacasà paricità: having frequently practised them verbally; having consolidated
them by word of mouth)
4. มนสานุเปกฺขิตา (เพงขึ้นใจ คือ ใสใจนึกคิดพิจารณาจนเจนใจ นึกถึงครั้งใด ก็ปรากฏเนื้อ
ความสวางชัด — Manasànupekkhità: having looked over them with the mind)
5. ทิฏิยา สุปฏิวิทฺธา (ขบไดดวยทฤษฎี หรือแทงตลอดดีดวยทิฏฐิ คือ มีความเขาใจลึกซึ้ง
มองเห็นประจักษแจงดวยปญญา ทั้งในแงความหมายและเหตุผล — Diññhiyà supañividdhà:
having thoroughly penetrated them by view)
A.III.112. องฺ.ปฺจก.22/87/129.
[232] โภคอาทิยะ หรือ โภคาทิยะ 5 (ประโยชนที่ควรถือเอาจากโภคทรัพย หรือ
เหตุผลที่อริยสาวกควรยึดถือ ในการที่จะมีหรือครอบครองโภคทรัพย — Bhoga-àdiya: uses
of possessions; benefits which one should get from wealth; reasons for earning
and having wealth)
อริยสาวกแสวงหาโภคทรัพยมาได ดวยนํ้ าพักนํ้ าแรงความขยันหมั่นเพียรของตน และโดย
ทางสุจริตชอบธรรมแลว
1. เลี้ยงตัว มารดาบิดา บุตรภรรยา และคนในปกครองทั้งหลายใหเปนสุข (to make oneself,
one’s parents, children, wife, servants and workmen happy and live in comfort)
2. บํ ารุงมิตรสหายและผูรวมกิจการงานใหเปนสุข (to share this happiness and
comfort with one’s friends)
3. ใชปองกันภยันตราย (to make oneself secure against all misfortunes)
4. ทํ าพลี 5 อยาง (to make the fivefold offering)

