Page 241 - Dictionary of Buddhism by Bhikkhu P. A. Payutto
P. 241
หมวด 10 241 [327]
ใหควรเปนตัวอยาง และเปนที่เคารพนับถือของประชาราษฎร มิใหมีขอที่ใครจะดูแคลน — Sãla:
high moral character)
3. ปริจจาคะ (การบริจาค คือ เสียสละความสุขสํ าราญ เปนตน ตลอดจนชีวิตของตน เพื่อ
ประโยชนสุขของประชาชน และความสงบเรียบรอยของบานเมือง — Pariccàga: self-sacrifice)
4. อาชชวะ (ความซื่อตรง คือ ซื่อตรงทรงสัตยไรมารยา ปฏิบัติภารกิจโดยสุจริต มีความจริงใจ
ไมหลอกลวงประชาชน — âjjava: honesty; integrity)
5. มัททวะ (ความออนโยน คือ มีอัธยาศัย ไมเยอหยิ่งหยาบคายกระดางถือองค มีความงาม
สงาเกิดแตทวงทีกิริยาสุภาพนุมนวล ละมุนละไม ใหไดความรักภักดี แตมิขาดยํ าเกรง —
Maddava: kindness and gentleness)
6. ตปะ (ความทรงเดช คือ แผดเผากิเลสตัณหา มิใหเขามาครอบงํ ายํ่ ายีจิต ระงับยับยั้งขมใจได
ไมยอมใหหลงใหลหมกมุนในความสุขสํ าราญและความปรนเปรอ มีความเปนอยูสมํ่ าเสมอ หรือ
อยางสามัญ มุงมั่นแตจะบํ าเพ็ญเพียร ทํ ากิจใหบริบูรณ — Tapa: austerity; self-control;
non-indulgence)
7. อักโกธะ (ความไมโกรธ คือ ไมกริ้วกราดลุอํ านาจความโกรธ จนเปนเหตุใหวินิจฉัยความ
และกระทํ าการตางๆ ผิดพลาดเสียธรรม มีเมตตาประจํ าใจไวระงับความเคืองขุน วินิจฉัยความ
และกระทํ าการดวยจิตอันราบเรียบเปนตัวของตนเอง — Akkodha: non-anger; non-fury)
8. อวิหิงสา (ความไมเบียดเบียน คือ ไมบีบคั้นกดขี่ เชน เก็บภาษีขูดรีด หรือเกณฑแรงงานเกิน
ขนาด ไมหลงระเริงอํ านาจ ขาดความกรุณา หาเหตุเบียดเบียนลงโทษอาชญาแกประชาราษฎรผูใด
เพราะอาศัยความอาฆาตเกลียดชัง — Avihi§sà: non-violence; non-oppression)
9. ขันติ (ความอดทน คือ อดทนตองานที่ตรากตรํ า ถึงจะลํ าบากกายนาเหนื่อยหนายเพียงไร ก็
ไมทอถอย ถึงจะถูกยั่วถูกหยันดวยคํ าเสียดสีถากถางอยางใด ก็ไมหมดกํ าลังใจ ไมยอมละทิ้ง
กรณียที่บํ าเพ็ญโดยชอบธรรม — Khanti: patience; forbearance; tolerance)
10. อวิโรธนะ (ความไมคลาดธรรม คือ วางองคเปนหลักหนักแนนในธรรม คงที่ไมมีความเอน
เอียงหวั่นไหวเพราะถอยคํ าที่ดีราย ลาภสักการะ หรืออิฏฐารมณ อนิฏฐารมณใดๆ สถิตมั่นในธรรม
ทั้งสวนยุติธรรม คือ ความเที่ยงธรรม ก็ดี นิติธรรม คือ ระเบียบแบบแผนหลักการปกครอง ตลอด
จนขนบธรรมเนียมประเพณีอันดีงาม ก็ดี ไมประพฤติใหเคลื่อนคลาดวิบัติไป — Avirodhana: non-
deviation from righteousness; conformity to the law)
ราชธรรม 10 นี้ พึงจดจํ างายๆ โดยคาถาในบาลี ดังนี้
ทานํ สีลํ ปริจฺจาคํ อาชฺชวํ มทฺทวํ ตป
อกฺโกธํ อวิหึสฺจ ข น ฺติฺจ อวิโรธนํ.
J.V.378. ขุ.ชา.28/240/86.
[327] วัตถุประสงคในการบัญญัติพระวินัย 10 (เหตุผลที่พระพุทธเจา

