Page 153 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

คำพิพากษาศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษที่ ๑๕๖๗/๒๕๖๒ นางสาวฉัฐมณฑน

ครองผล โจทก

บริษัทเดอะมอลล กรุป
จำกัด จำเลย

พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๒๗

ขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย หมวด ๑ วันทำงาน เวลาทำงานปกติ

เวลาพัก กำหนดใหงานสำนักงานมีวันทำงานตั้งแตวันจันทรถึงวันศุกร วันละ ๙ ชั่วโมง

เวลาทำงานปกติระหวางเวลา ๘.๓๐ นาิกา ถึง ๑๘.๓๐ นาิกา และ ๙ นาิกา ถึง

๑๙ นาิกา มีเวลาพัก ๑๒ นาิกา ถึง ๑๓ นาิกา โดยโจทกทำงานวันละ ๙ ชั่วโมง มีเวลาพัก

ชวง ๑๒ นาิกา ถึง ๑๓ นาิกา เมื่อพิจารณาตาม พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
มาตรา ๒๗ ที่บัญญัติวา ในวันที่มีการทำงาน ใหนายจางจัดใหลูกจางมีเวลาพักระหวาง

การทำงานวันหนึ่งไมนอยกวาหนึ่งชั่วโมงหลังจากที่ลูกจางทำงานมาแลวไมเกิน ๕ ชั่วโมง

ติดตอกันนั้น ตามบทบัญญัติดังกลาว กฎหมายกำหนดคุมครองลูกจางใหมีเวลาพัก โดยให
นายจางกำหนดใหลูกจางหยุดพักระหวางการทำงาน มิใหตองทำงานติดตอกันเปนเวลา

นานเกินสมควรซึ่งจะสงผลกระทบตอลูกจาง บทบัญญัติดังกลาวมีวัตถุประสงคเพื่อให

ลูกจางมีโอกาสฟนฟูสมรรถภาพของรางกายสามารถทำงานตอไปได โดยไมมีผลกระทบ

ตอสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจางในการทำงาน แมปรากฏวาจำเลยไดจัดใหโจทก

ทำงานตั้งแตเวลา ๘.๓๐ นาิกา หรือ ๙ นาิกา โดยใหพักเวลา ๑๒ นาิกา ถึง ๑๓ นาิกา
ถือวานายจางไดจัดใหลูกจางมีเวลาพักวันหนึ่งไมนอยกวา ๑ ชั่วโมง ตามกฎหมายแลว

ก็ตาม แตในชวงบายจำเลยมิไดจัดใหโจทกมีเวลาพักหลังจากทำงานมาแลวไมเกิน ๕ ชั่วโมง

ติดตอกัน และกรณียังไมเขาขอยกเวนตามกฎหมาย จึงไมชอบดวย พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๒๗ แตที่โจทกฟองขอคาลวงเวลาในสวนนี้มานั้น เมื่อระยะเวลาระหวาง

๑๘ นาิกา ถึง ๑๙ นาิกา ยังคงเปนเวลาทำงานปกติของโจทกและนายจางก็ไดจัดใหโจทก

มีเวลาพักวันหนึ่งไมนอยกวา ๑ ชั่วโมง แลว เพียงแตวิธีการกำหนดหรือจัดสรรเวลาพักของ

จำเลยไมเปนไปตามที่บัญญัติไวใน พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๒๗ เทานั้น

โจทกจึงไมมีสิทธิเรียกคาลวงเวลาในชวงเวลาดังกลาวตามฟอง อยางไรก็ดี พอถือไดวา
โจทกฟองเรียกคาเสียหายจากการกระทำของจำเลยที่ทำใหโจทกมิไดมีเวลาพักถูกตอง

๑๔๓