Page 167 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

แจงโจทก กรณีที่คลาสครูกานตลาในวันที่ ๓๐ กันยายน ๒๕๖๐ โจทกก็ไดแจงใหจำเลยที่ ๒

ทราบแลวจึงฟงไดวาโจทกไดปฏิบัติหนาที่ตามขอบเขตที่ไดรับมอบหมายแลว ความผิดพลาดที่
เกิดขึ้นดังกลาวจึงไมไดเกิดจากโจทก โจทกจึงไมไดกระทำผิดตามที่ระบุในหนังสือบอกเลิกสัญญาจาง

คาฝกสอนไมใชคาจางตามคำนิยามตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ คาจางที่จาย

เดือนละ ๕๐,๐๐๐ บาทเทานั้นเปนคาจางตามคำนิยามดังกลาว จำเลยที่ ๑ เลิกจางโจทกโดยโจทก

ไมมีความผิด จึงตองจายคาชดเชยและสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาแกโจทก โจทกทำงาน

กับจำเลยที่ ๑ ครบ ๑ ป แตไมครบ ๓ ป มีสิทธิไดรับคาชดเชยเปนเวลา ๙๐ วัน ของคาจางเดือนละ
๕๐,๐๐๐ บาท จึงมีสิทธิไดรับคาชดเชยเปนเงิน ๑๕๐,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๑ เลิกจางโจทกในวันที่

๑๓ ตุลาคม ๒๕๖๐ โดยไมไดบอกกลาวลวงหนา จึงตองชำระสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา

ใหแกโจทกตั้งแตวันที่ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๖๐ ถึงวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๖๐ และเดือนพฤศจิกายน
๒๕๖๐ เปนเวลา ๔๘ วัน ของคาจางเดือนละ ๕๐,๐๐๐ บาท เปนเงิน ๘๐,๐๐๐ บาท โจทกมีสิทธิ

หยุดตามกฎหมายและวันหยุดประจำป ๒๕๕๙ และป ๒๕๖๐ จำนวน ๑๐ วัน จำเลยที่ ๑ จึงตอง

จายคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำปใหแกโจทกเปนเงิน ๑๖,๖๖๖.๖๖ บาท สัญญาจางงาน

ขอ ๒ ซึ่งระบุวาคาฝกสอนในอัตราเดือนละ ๘๐,๐๐๐ บาท ไมพบวาลูกคาที่มาเรียนกับโจทกไม

อยากกลับมาเรียนกับโจทกอีกอันทำใหจำเลยที่ ๑ ไมมีรายได ทั้งพบวาตารางการเรียนการสอน
ของโจทกในป ๒๕๖๐ ลดลงจากป ๒๕๕๙ จำเลยที่ ๑ ประกาศลดคลาสการสอนของโจทกลงจาก

๙๐ นาที ใหเหลือ ๖๐ นาที เปนเหตุใหโจทกไดรับคาฝกสอนลดลงเกือบครึ่งหนึ่งของสัญญาจางงาน

โดยโจทกไมยินยอม ในเดือนกันยายน ๒๕๖๐ กอนที่จำเลยที่ ๑ จะเลิกจางโจทก โจทกมีรายได
คาจางและคาฝกสอนเหลือเพียงประมาณเดือนละ ๘๔,๖๖๖ บาท จำเลยที่ ๑ จึงเปนฝายผิดสัญญา

เรื่องการจายคาฝกสอน จำเลยที่ ๑ ปรับลดคลาสการสอนของโจทกลงตั้งแตเดือนมกราคม ๒๕๖๐

ถึงเดือนตุลาคม ๒๕๖๐ ซึ่งโจทกยังคงมาทำงานตามปกติเทาเดิม จึงใหจำเลยที่ ๑ ชำระคาเสียหาย

แกโจทกเดือนละ ๓๐,๐๐๐ บาท ตั้งแตเดือนมกราคม ๒๕๖๐ ถึงวันที่ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๖๐ เปนเงิน

๒๕๓,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๑ เลิกจางโจทกโดยโจทกไมมีความผิด การเลิกจางของจำเลยที่ ๑ จึงไม
เปนธรรม โจทกทำงานกับจำเลยที่ ๑ มาเกือบ ๒ ป เมื่อพิเคราะหสาเหตุของการเลิกจาง อายุของ

โจทกขณะถูกเลิกจางประกอบคาชดเชย สินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา คาเสียหาย คาสินไหม

ทดแทนอื่น ๆ ของสัญญาจางงาน ๓ ป แลว จึงเห็นสมควรกำหนดคาเสียหายใหแกโจทกเปนเงิน
๘๐,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ เปนกรรมการผูมีอำนาจกระทำการแทนจำเลยที่ ๑ ซึ่งเปน

นิติบุคคล และจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ กระทำภายในขอบอำนาจของผูแทนนิติบุคคล จำเลยที่ ๒

และที่ ๓ จึงไมตองรวมรับผิดกับจำเลยที่ ๑ สัญญาจางงานเลิกกอนครบกำหนดเวลาเมื่อจำเลยที่ ๑

๑๕๗