Page 169 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

โจทกไมยินยอมและบอกเลิกสัญญาจางงานกับโจทกเอง จึงไมมีสิทธิเรียกคาใชจายในการฝกอบรม

และใหจำเลยที่ ๑ ชำระคาเสียหายจากการปรับลดคลาสการสอนและคาขาดโอกาสเปนเงิน

๒๕๓,๐๐๐ บาท แกโจทก อุทธรณของจำเลยทั้งสามดังกลาวจึงลวนเปนการโตเถียงหรือโตแยง
ดุลพินิจในการรับฟงพยานหลักฐานและดุลพินิจในการกำหนดคาเสียหายของศาลแรงงานกลาง

จึงเปนอุทธรณในขอเท็จจริง ซึ่งตองหามมิใหอุทธรณตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและ

วิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับ

วินิจฉัยเชนกัน
มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยทั้งสามในขอ ๖ วา การเลิกจางโจทกเปน

การเลิกจางที่เปนธรรมหรือไม เห็นวา การเลิกจางที่ไมเปนธรรมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงาน

และวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๙ นั้น หมายถึง การที่นายจางเลิกจางลูกจาง

โดยไมมีสาเหตุหรือแมมีสาเหตุแตก็ไมใชสาเหตุที่จำเปนหรือสมควรจนถึงกับตองเลิกจาง แตหาก
นายจางเลิกจางมีเหตุที่สมควรและเพียงพอถือวาเปนการเลิกจางที่เปนธรรม เมื่อศาลแรงงานกลาง

ฟงวา การกระทำของโจทกเปนการประมาทเลินเลออยางไมรายแรง และโจทกปฏิบัติหนาที่ใน

ขอบเขตที่ไดรับมอบหมาย ความผิดพลาดดังกลาวไมไดเกิดจากโจทก โจทกไมไดกระทำผิดตาม

หนังสือบอกเลิกสัญญาจางและไมทำใหจำเลยที่ ๑ เสียหาย ดังนั้น การเลิกจางของจำเลยที่ ๑
จึงเปนการเลิกจางที่มีสาเหตุไมจำเปนหรือสมควรจนถึงกับตองเลิกจางจึงเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรม

ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของจำเลย

ทั้งสามขอนี้ฟงไมขึ้น

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยทั้งสามในขอ ๘ วา การที่ศาลแรงงานกลาง
ไมกำหนดขอบเขตการมีผลใชบังคับของสัญญาจางงานชอบดวยกฎหมายหรือไม เห็นวา ตามสัญญา

จางงาน ขอ ๙.๑ ที่ระบุวา ไมวาจะอยูในอายุสัญญาหรือสิ้นสุดสัญญา พนักงานไมสามารถถายทอด

สอน แสดง โชว หรือกระทำการใด ๆ ที่เปนการนำความรูที่ไดรับจากการฝกสอน ฝกอบรมจาก

บริษัท และหรือจากสถาบันอื่นโดยที่บริษัทเปนผูจัดหาใหกับบุคคลภายนอกโดยปราศจากความ
ยินยอมเปนลายลักษณอักษรจากบริษัท หากพนักงานกระทำการใด ๆ ที่อาจกอใหเกิดความ

เสียหายตอบริษัทดวยทางใดทางหนึ่ง พนักงานตกลงยินยอมที่จะชดใชคาเสียหายตามแตบริษัท

เรียกรองโดยมูลคาความเสียหายสูงสุดไมเกิน ๕,๐๐๐,๐๐๐ บาท ซึ่งไมปรากฏวาระหวางที่โจทก

เปนลูกจางจำเลยที่ ๑ อยูนั้น โจทกนำความรูที่ไดรับจากการฝกสอน ฝกอบรมจากจำเลยที่ ๑
และหรือจากสถาบันอื่นโดยที่จำเลยที่ ๑ เปนผูจัดหาใหกับบุคคลภายนอก ดังนั้น จึงตองพิจารณา

วาหลังจากที่จำเลยที่ ๑ เลิกจางโจทกแลว โจทกไดกระทำผิดสัญญาจางงาน ขอ ๙.๑ หรือไม แตเมื่อ

๑๕๙