Page 328 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ตกลงใหจำเลยเปลี่ยนถอยคำในใบจายเงินเดือนจากคาลวงเวลาเปนคาเที่ยวหรือเบี้ยเลี้ยงโดยยัง

คงเรื่องการจายคาตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติไวตามเดิม หลังจากนั้นพนักงาน

ขับรถของจำเลยบางสวนรวมกันกอตั้งสหภาพแรงงานอีเทอรนิตี้ ประเทศไทย ขึ้น และยื่น
ขอเรียกรองขอแกไขเพิ่มเติมขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจางอีก ซึ่งในชั้นไกลเกลี่ยขอพิพาทแรงงาน

โดยพนักงานประนอมขอพิพาทแรงงาน นายจิรัฐิติเขารวมเปนผูแทนเจรจาฝายจำเลย โจทกที่ ๑

และที่ ๖ เขารวมเปนผูแทนเจรจาฝายสหภาพแรงงานอีเทอรนิตี้ ประเทศไทย โดยผูแทนเจรจา

ทั้งสองฝายยอมรับกันวาจำเลยจายคาตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติใหแกพนักงาน
ขับรถทุกคนอยูแลว โดยเรียกวาคาเที่ยวหรือเบี้ยเลี้ยง จึงเปนเหตุใหการทำบันทึกขอตกลงเกี่ยวกับ

สภาพการจางในวันที่ ๑๑ มกราคม ๒๕๖๑ โดยไมมีการแกไขเพิ่มเติมขอตกลงเกี่ยวกับการจาย

คาตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติตามที่ปฏิบัติกันมา และจำเลยก็ไมเคยตกลงจาย

คาเที่ยวหรือเบี้ยเลี้ยงใหเปนคาจางตามผลงานอีกสวนหนึ่งแกโจทกทั้งสิบหรือพนักงานขับรถ
กรณีเห็นไดวา นับแตมีการทำขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจางครั้งแรก จำเลยและพนักงานขับรถ

ของจำเลยยอมรับและตกลงกันวาจำเลยจายคาตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติใหแก

พนักงานขับรถไปแลว และเมื่อมีการยื่นขอเรียกรองขอแกไขเพิ่มเติมขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจาง

ในครั้งตอ ๆ มา มีการกลาวถึงคาตอบแทนที่ไดตกลงกันไวดังกลาวทุกครั้ง โดยเฉพาะเมื่อ
โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๔ โจทกที่ ๖ ถึงที่ ๘ โจทกที่ ๑๐ และพนักงานขับรถของจำเลยบางสวนรวมกันยื่น

ขอเรียกรองขอแกไขเพิ่มเติมขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจาง ซึ่งในชั้นไกลเกลี่ยขอพิพาทแรงงาน

ผูแทนเจรจาทั้งสองฝายยอมรับกันวาจำเลยจายคาตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติให

แกพนักงานขับรถทุกคนอยูแลวโดยเรียกวาคาเที่ยวหรือเบี้ยเลี้ยง เมื่อมีการทำบันทึกขอตกลง
เกี่ยวกับสภาพการจางในวันที่ ๑๑ มกราคม ๒๕๖๑ ก็ไมมีการแกไขเพิ่มเติมขอตกลงเกี่ยวกับ

การจายคาตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติตามที่ปฏิบัติกันมา ยอมถือไดวามิไดมีการ

เจรจาตกลงกันใหมในขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจางที่ใหถือวาการจายคาเที่ยวหรือเบี้ยเลี้ยงเปน

การจายเพื่อตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติ ซึ่งใหถือวาขอตกลงนั้นมีผลใชบังคับตอไป
อีกคราวละหนึ่งปตามมาตรา ๑๒ วรรคสอง แหงพ.ร.บ. แรงงานสัมพันธ พ.ศ. ๒๕๑๘ ดังนั้น

คาเที่ยวหรือเบี้ยเลี้ยงดังกลาวจึงมิใชคาจางตามผลงานดังที่โจทกทั้งสิบอางในอุทธรณ แตถือ

เปนคาตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติ เมื่อโจทกทั้งสิบไดรับคาเที่ยวหรือเบี้ยเลี้ยงแลว

จำเลยจึงไมตองจายคาเที่ยวหรือเบี้ยเลี้ยงใหแกโจทกทั้งสิบอีก ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้น
ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของโจทกทั้งสิบฟงไมขึ้น

๓๑๘