Page 511 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน
P. 511

คำพิพากษาศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษที่ ๖๑/๒๕๖๔           นางทิพย  กาย           โจทก

                                                                    นายธนพร  เขตรัตนา  ในฐานะ
                                                                    พนักงานตรวจแรงงาน  จำเลย




              พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๕, ๙๒, ๑๒๐ (เดิม), ๑๒๐/๑, ๑๒๕ วรรคสาม
                        วรรคสี่




                       พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๒๕ วรรคสาม บัญญัติใหนายจาง
              ที่ไมพอใจคําสั่งของพนักงานตรวจแรงงานและประสงคจะนําคดีไปสูศาลตองวางเงินตอ

              ศาลตามจํานวนที่ถึง กําหนดจายตามคําสั่งนั้น จึงจะฟองคดีได และวรรคสี่บัญญัติให

              ศาลมีอํานาจจายเงินที่นายจางวางไวตอศาลใหแกลูกจางหรือทายาทโดยธรรมของลูกจาง
              ซึ่งถึงแกความตาย เมื่อคดีถึงที่สุดและนายจางมีหนาที่ตองจายเงินจํานวนใดใหแกลูกจาง

              หรือทายาทโดยธรรมของลูกจางซึ่งถึงแกความตาย บทบัญญัติของกฎหมายดังกลาว

              มุงประสงคมิใหนายจางที่มีหนาที่ตองจายเงินใหแกลูกจางตามคําสั่งพนักงานตรวจแรงงาน
              ประวิงการชําระหนี้โดยนําคดีมาสูศาล จึงกําหนดใหนายจางตองวางเงินที่ตองจายใหแก

              ลูกจางตามคําสั่งพนักงานตรวจแรงงาน เพื่อเปนหลักประกันใหแกลูกจางเมื่อคดีถึงที่สุด

              จึงจะมีสิทธิฟองคดีได ดังนั้น นายจางที่ประสงคจะใชสิทธิฟองขอใหเพิกถอนคําสั่งพนักงาน
              ตรวจแรงงาน จะตองวางเงินตอศาลตามจํานวนที่ถึงกําหนดจายตามคําสั่งพนักงาน

              ตรวจแรงงาน หามีสิทธิวางเงินเพียงบางสวนโดยอางเหตุตาง ๆ ดังที่โจทกกลาวอางใน

              อุทธรณไม
                       บทบัญญัติเกี่ยวกับการที่นายจางจะตองวางเงินตอศาลในกรณีที่นายจางประสงค

              จะอุทธรณ คําสั่งของเจาพนักงานตาม พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ จึงจะฟองคดี

              ไดนั้น เคยมีคําวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญที่ ๓๓/๒๕๔๘ วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ในกรณี
              ที่นายจางประสงคจะอุทธรณคําวินิจฉัยของคณะกรรมการสวัสดิการแรงงานตาม

              มาตรา ๑๒๐ (เดิม) แหง พ.ร.บ.คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งปจจุบันคือมาตรา ๑๒๐/๑

              ศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาแลวมีคําวินิจฉัยวา พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
              มาตรา ๑๒๐ (เดิม) บัญญัติขึ้นเพื่อคุมครองลูกจางผูที่ดอยโอกาส โดยกฎหมายคุมครอง

              แรงงานเปนการกําหนดมาตรฐานขั้นต่ำที่ลูกจางพึงไดรับการปฏิบัติจากนายจาง และเปน

              กฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบรอยของประชาชน จึงไมเปนกรณีที่ไมเปนธรรมสําหรับ
              นายจางแตอยางใด บทบัญญัติกฎหมายดังกลาวเปนการบัญญัติกฎหมายขึ้นเฉพาะเพื่อ


                                                     ๕๐๑
   506   507   508   509   510   511   512   513   514   515   516