Page 596 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. ๒๕๔๖ จึงตองฟงวา จำเลยมีฐานะเปนราชการสวนกลางเชนเดียวกัน

ซึ่งตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๔ วรรคหนึ่ง (๑) บัญญัติวา

“พระราชบัญญัตินี้มิใหใชบังคับแก (๑) ราชการสวนกลาง ราชการสวนภูมิภาค และราชการ
สวนทองถิ่น...” เมื่อปรากฏวาจำเลยมีฐานะเปนราชการสวนกลาง จึงนำคาชดเชยตามมาตรา ๑๑๘

คาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำป ตามมาตรา ๖๗ ประกอบมาตรา ๓๐ มาบังคับใชกับการ

เลิกจางโจทกไมได ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาใหจำเลยรับผิดชำระคาชดเชยและคาจาง

สำหรับวันหยุดพักผอนประจำปแกโจทกนั้นเปนการไมชอบ ปญหานี้เปนขอกฎหมายอันเกี่ยว
ดวยความสงบเรียบรอยของประชาชน ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษมีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยไดเอง

ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๑๔๒ (๕) ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้ง

ศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๗

พิพากษาแกเปนวา ใหยกคำพิพากษาศาลแรงงานกลางในสวนที่ใหจำเลยชำระคาชดเชย
และคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำป นอกจากที่แกใหเปนไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง.

(สัญชัย ลิ่มไพบูลย - อารีรัตน วงศศักดิ์มณี - โกสินทร ฤทธิรงค)

อิศเรศ ปราโมช ณ อยุธยา - ยอ

สุโรจน จันทรพิทักษ - ตรวจ

๕๘๖