Page 600 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ขอเท็จจริงปรากฏวาในระหวางการพิจารณาของศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษ คดีหมายเลขแดง

ที่ ๖๐๙๕/๒๕๕๒ ของศาลแรงงานกลาง ที่โจทกยื่นฟองจำเลยที่ ๑ ขอใหเพิกถอนคำสั่งเลิกจาง

ซึ่งมีมูลเหตุจากเรื่องเดียวกันนี้ ศาลฎีกาไดมีคำพิพากษาที่ ๙๓๕๖/๒๕๖๐ ยืนตามศาลแรงงานกลาง
ใหจำเลยที่ ๑ รับโจทกกลับเขาทำงานตอไปในตำแหนงหนาที่การงานไมต่ำกวาเดิม ใหไดรับคาจาง

และสวัสดิการไมต่ำกวาเดิม และใหนับอายุงานตอเนื่อง โดยวินิจฉัยวาโจทกในฐานะประธาน

คณะทำงานมีอำนาจหนาที่บริหารการแปลงสินทรัพยเปนทุนและพัฒนาวิสาหกิจชุมชน เพื่อแกไข

ปญหาสังคมและความยากจนเชิงบูรณาการตามคำสั่งของจำเลยที่ ๑ การที่โจทกนำที่ดินรกราง
วางเปลาสวนที่เหลือจากการจัดสรรขายแกบุคคลภายนอกเนื้อที่ประมาณ ๒ ไร ๓ งาน ๓๕ ตารางวา

ซึ่งไมสามารถลงทุนหรือพัฒนาได เนื่องจากผูอาศัยเขาใจวาเปนสวนกลางของที่ดินจัดสรร

ใหนายนภจรเชา โดยนำเสนอวาเปนการรวมลงทุน เพื่อใหจำเลยที่ ๑ สามารถเรียกคืนที่ดินไดทันที

โดยปราศจากเงื่อนไข และเปนการหลีกเลี่ยงปญหากับผูอาศัย ไมปรากฏวาโจทกกระทำไปโดย
ทุจริตตอหนาที่ และการดำเนินการของโจทกไมเปนเหตุใหจำเลยที่ ๑ ไดรับความเสียหายอยาง

รายแรง เนื่องจากภายหลังเกิดเหตุที่โจทกนำที่ดินรกรางวางเปลาดังกลาวซึ่งไมสามารถนำมาใช

ประโยชนมาพัฒนาตอ จนถึงปจจุบันจำเลยที่ ๑ ก็ยังคงสามารถเก็บรายไดจากที่ดินแปลง

ดังกลาวได เมื่อคดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาดังกลาวถึงที่สุดแลว ยอมผูกพันจำเลยที่ ๑ ซึ่งเปน
คูความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๑๔๕ วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติ

จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑ ดังนั้น คดีนี้จึงตองรับฟง

ขอเท็จจริงเปนอยางเดียวกันวาการที่โจทกนำที่ดินของจำเลยที่ ๑ ไปใหนายนภจร ใชประโยชน

โดยมิไดทำหลักฐานการเชาเปนหนังสือ เปนการกระทำในการปฏิบัติตามอำนาจหนาที่ในฐานะ
ประธานคณะทำงานบริหารการแปลงสินทรัพยเปนทุนของจำเลยที่ ๑ ตามที่ไดรับมอบหมาย

โดยมิไดทุจริตตอหนาที่ และการกระทำของโจทกไมไดทำใหจำเลยที่ ๑ ไดรับความเสียหาย

จึงไมเปนการกระทำละเมิดตอจำเลยที่ ๑ เชนนี้ จำเลยที่ ๑ ในฐานะหนวยงานของรัฐจึงไมมีสิทธิ

เรียกใหโจทกซึ่งเปนพนักงานชดใชคาสินไหมทดแทนจากการกระทำในการปฏิบัติหนาที่ดังกลาวได
ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ มาตรา ๑๐ ประกอบ

มาตรา ๘ การที่จำเลยที่ ๑ มีคำสั่งที่ ๑/๒๕๕๕ ใหโจทกรับผิดชดใชคาสินไหมทดแทนในกรณี

ดังกลาวจึงเปนการไมชอบ แมโจทกไมไดปฏิบัติตามหนังสือเตือนของจำเลยที่ ๑ ใหชำระเงินตาม

ระยะเวลาที่กำหนดก็ไมกอใหเกิดสิทธิแกจำเลยที่ ๑ ในการที่จะใชมาตรการบังคับทางปกครองยึด
หรืออายัดทรัพยสินของโจทกโดยวิธีหักเงินเดือนโจทกเพื่อชำระหนี้คาสินไหมทดแทนได จำเลยที่ ๑

จึงตองคืนเงินที่หักไวทั้งหมดใหแกโจทกพรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๑๕ ตอป ตามพระราชบัญญัติ

๕๙๐