Page 643 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน
P. 643

คำพิพากษาศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษที่ ๗๐๘/๒๕๖๓  บรรษัทตลาดรองสินเชื่อ

                                                                    ที่อยูอาศัย             โจทก
                                                                    นางฐิติญาหรือชรินทรทิพย

                                                                    กรัษนัยรวิวงค กับพวก  จำเลย



              ป.วิ.พ. มาตรา ๕๙ (๑)

              ป.พ.พ. มาตรา ๑๙๓/๑๒, ๑๙๓/๓๐, ๔๔๘ วรรคหนึ่ง

              พ.ร.บ. ความรับผิดทางละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ มาตรา ๘, ๑๐ วรรคสอง
              พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑




                       คดีนี้ฟองโจทกเปนการฟองใหจําเลยทั้งสิบซึ่งเปนลูกจางรับผิดทั้งมูลละเมิด
              และมูลสัญญาจางแรงงาน เมื่อขอเท็จจริงปรากฏวาศาลแรงงานกลางยกอายุความ

              กรณีผิดสัญญาจางแรงงานซึ่งมิไดบัญญัติอายุความไวโดยเฉพาะจึงมีกําหนด ๑๐ ป ตาม

              ป.พ.พ. มาตรา ๑๙๓/๓๐ มาบังคับใชในคดีนี้ โดยวินิจฉัยวา การละเมิดและผิดสัญญา
              จางแรงงานในคดีนี้เกิดขึ้นในชวงป ๒๕๔๗ ถึงป ๒๕๔๘ หากแตสิทธิเรียกรองเริ่มนับแต

              วันที่โจทกทราบเรื่องการกระทําละเมิดและผิดสัญญาจางแรงงาน ก็อยางชาที่สุดคือ

              วันที่ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๕๐ ซึ่งเปนวันที่คณะกรรมการโจทกมีมติเห็นชอบตามรายงาน
              การสอบสวนของคณะกรรมการสอบสวนตาม พ.ร.บ. ความรับผิดทางละเมิดของ

              เจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ ซึ่งถือเปนวันที่เริ่มตนอาจบังคับสิทธิเรียกรองไดเปนตนไปตาม

              ป.พ.พ. มาตรา ๑๙๓/๑๒ มิใชวันที่ ๙ มีนาคม ๒๕๕๒ ซึ่งเปนวันที่โจทกไดรับบันทึกแจง
              ผลการพิจารณาความรับผิดทางละเมิดจากกรมบัญชีกลางวามีผูตองรับผิดชดใชคาสินไหม

              ทดแทนเพิ่มเติม เมื่อศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา การกระทําของจําเลยทั้งสิบเปน

              การกระทําโดยประมาทเลินเลอและผิดสัญญาจางแรงงาน ทําใหโจทกไดรับความเสียหาย
               คําฟองของโจทกดังกลาวจึงเปนการฟองขอใหจําเลยทั้งสิบรับผิดในมูลสัญญาจางแรงงานดวย

              มิไดมุงประสงคใหจําเลยทั้งสิบรับผิดในมูลละเมิดแตเพียงอยางเดียว ประกอบกับมาตรา ๑๐

              วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ความรับผิดทางละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ เปนกฎหมายพิเศษ
              ที่บัญญัติเรื่องอายุความไวเปนการเฉพาะ ซึ่งขัดหรือแยงกับมาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง

              แหง ป.พ.พ. ซึ่งเปนกฎหมายทั่วไป จึงมีผลยกเวน มาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง เฉพาะในสวน

              ที่กําหนดใหสิทธิเรียกรองคาเสียหายอันเกิดแตมูลละเมิดขาดอายุความเมื่อพนหนึ่งป
              นับแตวันที่ผูตองเสียหายรูถึงการละเมิดและรูตัวผูจะพึงตองใชคาสินไหมทดแทนเทานั้น


                                                     ๖๓๓
   638   639   640   641   642   643   644   645   646   647   648