Page 664 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

เมื่อโจทกที่ ๑ และจําเลยแถลงรับขอเท็จจริงรวมกันวา “กอนออกเดินทางไป

ทํางานที่สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย จําเลยโดยตัวแทนจําเลยไดเรียก

เก็บคานายหนาในการจัดหางานจากโจทกที่ ๑ ซึ่งโจทกที่ ๑ ไดจายเงินจํานวนดังกลาว
แกจําเลยไปแลว” อันเปนการที่โจทกที่ ๑ และจําเลยยอมรับขอเท็จจริงกันแลววา จําเลย

เรียกเก็บคานายหนาในการจัดหางาน ซึ่งโจทกที่ ๑ ไดจายเงินคานายหนาในการจัดหางาน

เปนจํานวนเงินตามคําฟองใหแกจําเลยไปแลว มีผลใหขอเท็จจริงในสวนนี้ยุติไป

ตามคํารับของคูความ คดีจึงไมมีประเด็นโตเถียงกันอีกตอไปวาจําเลยเรียกเก็บคานายหนา
ในการจัดหางานจากโจทกที่ ๑ และโจทกที่ ๑ จายคานายหนาในการจัดหางานดังกลาว

แกจําเลยไปแลวหรือไม เปนจํานวนเงินเทาใด ดังนั้น การที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัย

พยานหลักฐานแลวฟงวาจําเลยเรียกเก็บเฉพาะคาดําเนินการ ซึ่งหมายถึงคาบริการและ

คาใชจายจากโจทกที่ ๑ เทานั้น หรืออีกนัยหนึ่งคือฟงวาจําเลยไมไดเรียกเก็บคานายหนา
ในการจัดหางานจากโจทกที่ ๑ และโจทกที่ ๑ ไมไดจายคานายหนาในการจัดหางาน

ดังกลาวแกจําเลย จึงเปนการวินิจฉัยนอกประเด็น ไมชอบดวย ป.วิ.พ. มาตรา ๑๔๒

วรรคหนึ่ง ประกอบ พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒

มาตรา ๓๑ ปญหาดังกลาวเปนปญหาขอกฎหมายอันเกี่ยวดวยความสงบเรียบรอยของ
ประชาชน ศาลอุทธรณคดีชํานัญพิเศษมีอํานาจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยไดเองตาม ป.วิ.พ.

มาตรา ๑๔๒ (๕) ประกอบ พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒

มาตรา ๕๗ ขอเท็จจริงในสวนนี้จึงยุติไปตามคํารับของโจทกที่ ๑ และจําเลย

การที่โจทกที่ ๑ อุทธรณขอใหจําเลยคืนคานายหนาในการจัดหางานแกโจทกที่ ๑ นั้น
พ.ร.บ. จัดหางานและคุมครองคนงาน พ.ศ. ๒๕๒๘ มาตรา ๔๗ ประกอบมาตรา ๒๖

กําหนดหามมิใหผูรับอนุญาตจัดหางานเรียกหรือรับเงินหรือทรัพยสินอื่นใดจากคนหางาน

นอกจากคาบริการหรือคาใชจาย คาบริการหรือคาใชจายใหเรียกหรือรับไดไมเกิน

อัตราที่รัฐมนตรีวาการกระทรวงแรงงานกําหนด ทั้งยังกําหนดโทษผูที่ฝาฝนมาตรา ๔๗
ไวตามมาตรา ๗๙ อันเปนบทบัญญัติในกฎหมายที่ตองหามโดยชัดแจงมิใหผูรับอนุญาต

เรียกหรือรับเงินหรือทรัพยสินอื่นนอกจากคาบริการและคาใชจายจากคนหางาน การที่

โจทกที่ ๑ จายคานายหนาในการจัดหางานแกจําเลยซึ่งเปนเงินที่แยกตางหากจากคาบริการ

และคาใชจายที่ พ.ร.บ. จัดหางานและคุมครองคนงาน พ.ศ. ๒๕๒๘ อนุญาตใหเรียกจาก
คนหางานได คานายหนาในการจัดหางานดังกลาวเปนเงินที่นอกเหนือจากคาบริการ

หรือคาใชจายตามมาตรา ๔๗ ซึ่ง พ.ร.บ. จัดหางานและคุมครองคนงาน พ.ศ. ๒๕๒๘

๖๕๔