Page 667 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ที่โจทกที่ ๑ อุทธรณวา จำเลยเรียกเก็บคาดำเนินการจากโจทกที่ ๑ เกินกวา ๓๗,๐๐๐ บาท

มิใชเรียกเก็บเพียง ๓๗,๐๐๐ บาท นั้น เห็นวา อุทธรณของโจทกที่ ๑ เปนการโตแยงดุลพินิจ

ในการรับฟงพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางซึ่งฟงขอเท็จจริงวา จำเลยเรียกเก็บคาดำเนินการ
ซึ่งหมายถึงคาบริการและคาใชจายจากโจทกที่ ๑ จำนวน ๓๗,๐๐๐ บาท อันเปนอุทธรณในขอเท็จจริง

ซึ่งตองหามมิใหอุทธรณตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒

มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย

ที่โจทกที่ ๑ อุทธรณวา เมื่อโจทกที่ ๑ มิไดทำงานจนครบกำหนดระยะเวลาตามสัญญา
จัดหางาน แมจะเกิดจากภัยสงครามก็ถือวาบริษัทนายจางเลิกจาง จำเลยผูรับอนุญาตจัดหางาน

เพื่อไปทำงานในตางประเทศถือวาผิดสัญญา เพราะไมสามารถจัดใหโจทกที่ ๑ ทำงานไดตามที่

กำหนดไว จำเลยจึงตองรับผิดในคาจางที่บริษัทนายจางคางจาย และคาเสียหายจากการที่โจทกที่ ๑

ถูกบริษัทนายจางเลิกจางดวยนั้น เห็นวา อุทธรณของโจทกที่ ๑ ไมไดโตแยงคัดคานคำพิพากษา
ศาลแรงงานกลางดวยเหตุที่พิพากษาใหจำเลยคืนคาบริการและคาใชจายเปนอัตราสวนกับระยะ

เวลาที่โจทกที่ ๑ ไดทำงาน และจำเลยไมตองรับผิดในคาจางคางจายและคาเสียหายดังกลาววา

ไมถูกตองอยางไรหรือเพราะเหตุใด จึงเปนอุทธรณที่ไมชัดแจง ไมชอบดวยประมวลกฎหมาย

วิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๒๒๕ วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและ
วิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับ

วินิจฉัย

คดีมีปญหาวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยวา จำเลยตองคืนคาบริการและคาใชจายแก

โจทกทั้งสองหรือไม เพียงใด เห็นวา พระราชบัญญัติจัดหางานและคุมครองคนหางาน พ.ศ. ๒๕๒๘
มาตรา ๔๖ วรรคสอง บัญญัติวา “ในกรณีที่คนหางานไมสามารถทำงานไดจนสิ้นสุดระยะเวลา

ตามที่กำหนดไวในสัญญาจัดหางานเพราะถูกเลิกจางโดยมิใชสาเหตุจากคนหางาน ผูรับอนุญาต

จัดหางานตองคืนคาบริการและคาใชจายที่เรียกเก็บจากคนหางานไปแลวเปนอัตราสวนกับระยะ

เวลาที่คนหางานไดทำงานภายในสามสิบวันนับแตวันที่คนหางานขอรับคืน” จากบทบัญญัติดังกลาว
จะเห็นไดวาการคืนคาบริการและคาใชจายในกรณีคนหางานไมสามารถทำงานไดจนสิ้นสุดระยะ

เวลาตามที่กำหนดไวในสัญญาจัดหางาน เพราะถูกเลิกจาง ซึ่งกฎหมายไดบัญญัติความรับผิด

ของผูรับอนุญาตไวโดยเฉพาะแลว โดยใหพิจารณาวาการถูกเลิกจางนั้นมีสาเหตุจากคนหางาน

หรือไม เมื่อปรากฏวาบริษัทนายจางเลิกจางโจทกทั้งสองเนื่องจากภัยสงครามกอนสิ้นสุดระยะเวลา
ตามที่กำหนดไวในสัญญาจัดหางาน จึงเปนการที่โจทกทั้งสองถูกเลิกจางโดยมิใชสาเหตุจากโจทก

ทั้งสอง จำเลยตองคืนคาบริการและคาใชจายแกโจทกทั้งสองเปนอัตราสวนกับระยะเวลาที่โจทก

๖๕๗