Page 668 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ทั้งสองไดทำงานตามพระราชบัญญัติจัดหางานและคุมครองคนหางาน พ.ศ. ๒๕๒๘ มาตรา ๔๖

วรรคสอง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณ

ของจำเลยขอนี้ฟงไมขึ้น
ที่จำเลยอุทธรณวา โจทกทั้งสองนำคดีมาฟองนับแตวันเกิดเหตุเกินกวา ๘ ป สิทธิเรียกรอง

ใหคืนคาบริการและคาใชจายจึงขาดอายุความแลวนั้น เห็นวา ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพง

มาตรา ๑๗๗ วรรคสอง ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑ กำหนดใหจำเลยแสดงโดยแจงชัดในคำใหการวา จำเลยยอมรับหรือ
ปฏิเสธขออางของโจทกทั้งสิ้นหรือบางสวน รวมทั้งเหตุแหงการปฏิเสธนั้นดวย กลาวคือตอง

บรรยายวาคดีโจทกทั้งสองขาดอายุความเมื่อใด โจทกทั้งสองมีสิทธิเรียกรองตั้งแตเมื่อใด นับแต

วันใดถึงวันฟองคดีขาดอายุความไปแลว จำเลยใหการเพียงวา เหตุตามฟองเกิดตั้งแตป ๒๕๕๔

นับถึงวันนี้เปนระยะเวลากวา ๘ ปแลว ขอเรียกรองของโจทกมีอายุความ ๒ ป จึงขาดอายุความ
คำใหการดังกลาวไมไดแสดงเหตุแหงการขาดอายุความใหปรากฏโดยชัดแจง จึงไมชอบดวย

บทบัญญัติแหงกฎหมายดังกลาว จึงไมมีประเด็นเรื่องอายุความ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัย

ประเด็นนี้ใหเปนการวินิจฉัยนอกประเด็นจึงไมชอบ ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย

ประเด็นนี้ให
คดีมีปญหาวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกที่ ๑ วา จำเลยตองคืนคานายหนาในการจัด

หางานแกโจทกที่ ๑ หรือไม เพียงใด เห็นวา โจทกที่ ๑ ฟองวากอนออกเดินทางไปทำงานใน

สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย จำเลยโดยตัวแทนจำเลยไดเรียกเก็บคานายหนา

ในการจัดหางาน คาบริการและคาใชจายจากโจทกที่ ๑ ซึ่งโจทกที่ ๑ จายคานายหนาในการจัด
หางาน คาบริการและคาใชจายดังกลาวแกจำเลยไปแลว และมีคำขอบังคับใหจำเลยคืนคานายหนา

ในการจัดหางานแกโจทกที่ ๑ ดวย จำเลยใหการตอสูวาไมเคยเรียกรองประโยชนใด ๆ จากโจทกที่ ๑

เกินกวาที่กฎหมายกำหนด และไมตองคืนคานายหนาในการจัดหางาน คาบริการและคาใชจาย

ตามคำฟองของโจทกที่ ๑ ดังนี้ เรื่องคานายหนาในการจัดหางานจึงเปนประเด็นขอพิพาทโดยตรง
ดังที่ศาลแรงงานกลางจดไวในชั้นกำหนดประเด็นขอพิพาท แตเมื่อโจทกที่ ๑ และจำเลยแถลง

รับขอเท็จจริงรวมกันตามรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ ๒๐ สิงหาคม ๒๕๖๒ วา

“กอนออกเดินทางไปทำงานที่สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย จำเลยโดยตัวแทนจำเลย

ไดเรียกเก็บคานายหนาในการจัดหางานจากโจทกที่ ๑ ซึ่งโจทกที่ ๑ ไดจายเงินจำนวนดังกลาว
แกจำเลยไปแลว” อันเปนการที่โจทกที่ ๑ และจำเลยยอมรับขอเท็จจริงกันแลววา จำเลยเรียกเก็บ

คานายหนาในการจัดหางาน ซึ่งโจทกที่ ๑ ไดจายเงินคานายหนาในการจัดหางานเปนจำนวนเงิน

๖๕๘