Page 669 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

\ไมมีประเด็นโตเถียงกันอีกตอไปวา จำเลยเรียกเก็บคานายหนาในการจัดหางานจากโจทกที่ ๑

และโจทกที่ ๑ จายคานายหนาในการจัดหางานดังกลาวแกจำเลยไปแลวหรือไม เปนจำนวนเงิน

เทาใด เพราะถือวาโจทกที่ ๑ และจำเลยรับขอเท็จจริงกันแลวในศาลตามประมวลกฎหมาย
วิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๘๔ (๓) ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณา

คดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑ กรณีดังกลาว แมจะมีพยานมาสืบขอเท็จจริงอยางใด ก็หา

อาจรับฟงใหนอกเหนือแตกตางไปจากขอเท็จจริงที่โจทกที่ ๑ และจำเลยแถลงรับกันไดไม ดังนั้น

การที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยพยานหลักฐานแลวฟงวาจำเลยเรียกเก็บเฉพาะคาดำเนินการ
ซึ่งหมายถึงคาบริการและคาใชจายจากโจทกที่ ๑ เทานั้น อีกนัยหนึ่งคือฟงวาจำเลยไมไดเรียก

เก็บคานายหนาในการจัดหางานจากโจทกที่ ๑ และโจทกที่ ๑ ไมไดจายคานายหนาในการจัดหา

งานดังกลาวแกจำเลย จึงเปนการวินิจฉัยนอกประเด็น ไมชอบดวยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา

ความแพง มาตรา ๑๔๒ วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณา
คดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑ ปญหาดังกลาวเปนปญหาขอกฎหมายอันเกี่ยวดวยความ

สงบเรียบรอยของประชาชน ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษมีอำนาจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยไดเองตาม

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๑๔๒ (๕) ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงาน

และวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๗ ขอเท็จจริงในสวนนี้จึงยุติไปตามคำรับ
ของโจทกที่ ๑ และจำเลย การที่โจทกที่ ๑ อุทธรณขอใหจำเลยคืนคานายหนาในการจัดหางาน

แกโจทกที่ ๑ นั้น พระราชบัญญัติจัดหางานและคุมครองคนงาน พ.ศ. ๒๕๒๘ มาตรา ๔๗

ประกอบมาตรา ๒๖ กำหนดหามมิใหผูรับอนุญาตจัดหางานเรียกหรือรับเงินหรือทรัพยสินอื่นใด

จากคนหางานนอกจากคาบริการหรือคาใชจาย คาบริการหรือคาใชจายใหเรียกหรือรับไดไมเกิน
อัตราที่รัฐมนตรีวาการกระทรวงแรงงานกำหนด ทั้งยังกำหนดโทษผูที่ฝาฝนมาตรา ๔๗ ไวตาม

มาตรา ๗๙ โดยกำหนดโทษจำคุกไมเกินหนึ่งป และปรับหาเทาของคาบริการและหรือคาใชจาย

ที่เรียกเกิน หรือสามเทาของเงินหรือทรัพยสินอยางอื่นที่รับไวเปนประกันคาบริการและหรือ

คาใชจายดังกลาว อันเปนบทบัญญัติในกฎหมายที่ตองหามโดยชัดแจง มิใหผูรับอนุญาตเรียกหรือ
รับเงินหรือทรัพยสินอื่นนอกจากคาบริการและคาใชจายจากคนหางาน การที่โจทกที่ ๑ จายคานายหนา

ในการจัดหางานแกจำเลยซึ่งเปนเงินที่แยกตางหากจากคาบริการและคาใชจายที่พระราชบัญญัติ

จัดหางานและคุมครองคนงาน พ.ศ. ๒๕๒๘ อนุญาตใหเรียกจากคนหางานได คานายหนาใน

การจัดหางานดังกลาวเปนเงินที่นอกเหนือจากคาบริการหรือคาใชจายตามมาตรา ๔๗ ซึ่ง
พระราชบัญญัติจัดหางานและคุมครองคนงาน พ.ศ. ๒๕๒๘ ไมไดอนุญาตใหเรียกจากโจทกที่ ๑

๖๕๙