Page 68 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

คำพิพากษาศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษที่ ๑๘๑๗/๒๕๖๔ นายสมควร

มนตรีเลิศรัศมี โจทก

บริษัทควอลิตี้ ซีลด
จำกัด จำเลย

ป.พ.พ. มาตรา ๕๘๓

พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๗ วรรคสี่, ๑๑๙ (๕)

โจทกเปนลูกจางจำเลยตำแหนงผูจัดการทั่วไป ทราบดีวาตนมีหนาที่ตองมา

ปฏิบัติงานที่บริษัทจำเลยในวันและเวลาทำงานปกติตามที่ไดรับมอบหมายจากจำเลย

แมโจทกจะขออนุญาตไมเขาปฏิบัติงานที่บริษัทและขอนำงานมาทำที่บานตั้งแตวันที่ ๒๗

มีนาคม ๒๕๖๓ ถึงวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๖๓ โดยอางเหตุจากสถานการณการแพรระบาด
ของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ ดังที่กลาวอางในอุทธรณก็ตาม แตเมื่อจำเลยพิจารณา

คำขอของโจทกแลวในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๖๓ จำเลยมีหนังสือแจงไมอนุมัติและเตือน

โจทกวาหยุดงานโดยไมไดรับอนุญาตตั้งแตวันที่ ๒๗ มีนาคม ๒๕๖๓ หากยังไมมาทำงาน
ถือวาขัดตอระเบียบขอบังคับของจำเลยและละเลยตอหนาที่ หนังสือดังกลาวมีขอความ

อยูในตัวเองแลววาจำเลยผูเปนนายจางไดแสดงความผิดของโจทกใหปรากฏวาโจทก

หยุดงานโดยไมไดรับอนุญาต จึงเตือนใหโจทกมาทำงานตามระเบียบขอบังคับของจำเลย

เปนทำนองวามิใหละทิ้งหนาที่อีก อันเปนการสั่งใหโจทกมาทำงานที่บริษัทจำเลยตาม

ระเบียบแลว แตโจทกยังคงฝาฝนไมไปทำงานที่บริษัทจำเลยตอไปอีก วันที่ ๗ เมษายน
๒๕๖๓ โจทกสงจดหมายอิเล็กทรอนิกสถึงกรรมการจำเลยเพื่อขอใหจำเลยใหความรวมมือ

กับรัฐบาลโดยใหโจทกทำงานที่บาน และโจทกมิไดไปทำงานที่บริษัทจำเลยจนถึงวันที่ถูก

เลิกจาง ถือไมไดวามีความจำเปนเพียงพอที่จะรับฟงไดวาเปนกรณีที่มีเหตุอันสมควร การ
กระทำของโจทกจึงเปนการจงใจฝาฝนหรือขัดคำสั่งอันชอบดวยกฎหมายของจำเลยที่ให

โจทกปฏิบัติงานตามหนาที่ที่บริษัทจำเลย และเปนการละทิ้งหนาที่เปนเวลาสามวันทำงาน

ติดตอกันไมวาจะมีวันหยุดคั่นหรือไมก็ตามโดยไมมีเหตุอันสมควร จำเลยจึงเลิกจางโจทก

ไดโดยไมตองจายคาชดเชยใหแกโจทกตาม พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา

๑๑๙ (๕) และไมตองจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาตาม พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๗ วรรคสี่ ประกอบ ป.พ.พ. มาตรา ๕๘๓ ทั้งการที่จำเลยเลิกจางโจทก

๕๘