Page 70 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำตองบอกกลาวลวงหนา จำเลยจึงไมตองจายคาเสียหายจากการเลิกจางไมเปนธรรม สินจาง

แทนการบอกกลาวลวงหนา และคาชดเชยแกโจทก สวนคาจางสำหรับเดือนมีนาคม ๒๕๖๓ นั้น

ขอเท็จจริงรับฟงไดวาจำเลยจายใหแกโจทกแลว จำเลยจึงไมตองจายคาจางสวนนี้ใหแกโจทก
คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกวา โจทกละทิ้งหนาที่โดยไมมีเหตุอัน

สมควรตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๙ (๕) หรือไม และจำเลย

ตองชำระเงินตามฟองใหแกโจทกหรือไม เห็นวา คดีนี้โจทกเปนลูกจางจำเลยตำแหนงผูจัดการ

ทั่วไป ทราบดีวาตนมีหนาที่ตองมาปฏิบัติงานที่บริษัทจำเลยในวันและเวลาทำงานปกติตามที่
ไดรับมอบหมายจากจำเลย แมโจทกจะขออนุญาตไมเขาปฏิบัติงานที่บริษัทและขอนำงานมาทำ

ที่บานตั้งแตวันที่ ๒๗ มีนาคม ๒๕๖๓ ถึงวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๖๓ โดยอางเหตุจากสถานการณ

การแพรระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ ดังที่กลาวอางในอุทธรณก็ตาม แตเมื่อจำเลย

พิจารณาคำขอของโจทกแลวในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๖๓ จำเลยมีหนังสือแจงไมอนุมัติและเตือน
โจทกวาหยุดงานโดยไมไดรับอนุญาตตั้งแตวันที่ ๒๗ มีนาคม ๒๕๖๓ หากยังไมมาทำงานถือวา

ขัดตอระเบียบขอบังคับของจำเลยและละเลยตอหนาที่ หนังสือดังกลาวมีขอความอยูในตัวเอง

แลววาจำเลยผูเปนนายจางไดแสดงความผิดของโจทกใหปรากฏวาโจทกหยุดงานโดยไมไดรับ

อนุญาต จึงเตือนใหโจทกมาทำงานตามระเบียบขอบังคับของจำเลย เปนทำนองวามิใหละทิ้ง
หนาที่อีก อันเปนการสั่งใหโจทกมาทำงานที่บริษัทจำเลยตามระเบียบแลว แตโจทกยังคงฝาฝน

ไมไปทำงานที่บริษัทจำเลยตอไปอีก วันที่ ๗ เมษายน ๒๕๖๓ โจทกสงจดหมายอิเล็กทรอนิกสถึง

กรรมการจำเลยเพื่อขอใหจำเลยใหความรวมมือกับรัฐบาลโดยใหโจทกทำงานที่บาน และโจทก

มิไดไปทำงานที่บริษัทจำเลยจนถึงวันที่ถูกเลิกจาง โดยที่ไมปรากฏขอเท็จจริงวาบริษัทจำเลย
ซึ่งเปนสถานที่ทำงานของโจทกอยูในพื้นที่ที่มีการแพรระบาดหรือมีความเสี่ยงสูงตอการ

แพรระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ หรือมีความจำเปนอยางยิ่งประการใดที่พนักงานจะ

ตองทำงานที่บาน หรือหากโจทกไปทำงานตามคำสั่งจำเลยแลวจะเปนอันตรายถึงขั้นไดรับเชื้อโรค

เขาสูรางกายและมีผลถึงขั้นเสียชีวิตดังที่โจทกมีความหวาดกลัว ประกอบกับรัฐบาลก็มิไดมีคำสั่ง
ใหประชาชนอยูแตในบาน ขอที่โจทกกลาวอางดังกลาวเปนความหวาดกลัวสวนตัวของโจทกที่

เกินกวาความเปนจริง ทั้งเปนเรื่องที่โจทกคำนึงถึงแตประโยชนสวนตนฝายเดียวโดยมิไดคำนึง

ถึงความรับผิดชอบตอหนาที่ ถือไมไดวามีความจำเปนเพียงพอที่จะรับฟงไดวาเปนกรณีที่มีเหตุ

อันสมควร การกระทำของโจทกจึงเปนการจงใจฝาฝนหรือขัดคำสั่งอันชอบดวยกฎหมายของ
จำเลยที่ใหโจทกปฏิบัติงานตามหนาที่ที่บริษัทจำเลย และเปนการละทิ้งหนาที่เปนเวลาสามวัน

ทำงานติดตอกันไมวาจะมีวันหยุดคั่นหรือไมก็ตามโดยไมมีเหตุอันสมควร จำเลยจึงเลิกจางโจทก

๖๐