Page 65 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา

ความแพงหรือไม เห็นวา พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒

มาตรา ๔๕ วรรคสอง บัญญัติวา ในการสืบพยานไมวาจะเปนพยานที่คูความฝายใดอางหรือที่
ศาลแรงงานเรียกมาเองใหศาลแรงงานเปนผูซักถามพยาน ตัวความหรือทนายความจะซักถาม

พยานไดตอเมื่อไดรับอนุญาตจากศาลแรงงาน ตามบทบัญญัติดังกลาวกำหนดใหศาลแรงงาน

เทานั้นเปนผูซักถามพยานของฝายโจทกหรือของฝายจำเลย หรือที่ศาลแรงงานเรียกมาเอง ฝาย

โจทกหรือจำเลยไมมีสิทธิซักถาม เวนแตศาลแรงงานจะอนุญาตเทานั้น หากศาลแรงงานไมอนุญาต
แลวฝายโจทกหรือจำเลยจะซักถามพยานที่ตนอางมาหรือพยานที่อีกฝายหนึ่งอางมาไมได ประกอบ

กับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๑๐๔ บัญญัติใหศาลมีอำนาจในอันที่จะวินิจฉัย

วาพยานหลักฐานที่คูความนำมาสืบนั้นจะเกี่ยวกับประเด็นและเปนอันเพียงพอใหเชื่อฟงเปนยุติ

ไดหรือไม แลวพิพากษาไปตามนั้น ซึ่งนำมาอนุโลมใชกับคดีแรงงานดวยตามพระราชบัญญัติ
จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑ เมื่อศาลแรงงานภาค ๑

พิจารณาแลวไมอนุญาตใหจำเลยซักถามพยานเพิ่มเติม ถือไดวาศาลแรงงานภาค ๑ ใชดุลพินิจ

พิเคราะหพยานหลักฐานในการรับฟงขอเท็จจริงที่ชอบดวยกฎหมายแลว คำสั่งของศาลแรงงาน

ภาค ๑ ดังกลาวจึงไมขัดตอพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๒๒ และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพงแตอยางใด อุทธรณของจำเลยขอนี้ฟงไมขึ้น

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยประการตอไปวา การที่จำเลยเลิกจาง

โจทกเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรมหรือไม เห็นวา การที่นายจางเลิกจางลูกจางจะเปนการเลิกจาง

ที่ไมเปนธรรมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒
มาตรา ๔๙ หรือไมนั้น ตองพิจารณาถึงสาเหตุของการเลิกจางเปนสำคัญ กลาวคือนายจางมีเหตุ

จำเปนหรือเหตุอันสมควรถึงกับตองเลิกจางลูกจางหรือไม ซึ่งเหตุดังกลาวอาจเปนเหตุตามที่ระบุ

ไวในหนังสือเลิกจางหรือเหตุอื่นที่จำเลยยกขึ้นอางในภายหลังเพื่อเปนขอตอสูในเรื่องการเลิกจาง

ที่ไมเปนธรรมได คดีนี้ศาลแรงงานภาค ๑ รับฟงขอเท็จจริงถึงเหตุเลิกจางตามหนังสือเลิกจาง
โจทกวา นอกจากโจทกใชสิทธิลาปวยเต็มตามสิทธิแลวโจทกละทิ้งหนาที่ในวันที่ ๑๑ กุมภาพันธ

๒๕๖๒ และในการปฏิบัติหนาที่เมื่อวันที่ ๒๙ สิงหาคม ๒๕๖๒ โจทกละเลยที่จะเก็บคาน้ำหนัก

เกินกระเปาสัมภาระของผูโดยสารซึ่งโจทกไมมีอำนาจและสิทธิที่จะทำเชนนั้นได สวนการเช็คอิน

ผูโดยสารผิดเที่ยวบินเมื่อวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๒ ไมใชความผิดของโจทกฝายเดียวที่ทำงาน
บกพรองไมใชความระมัดระวังหากพบขอมูลตั๋วโดยสารไมตรงกัน สวนสาเหตุอื่นที่จำเลยยกขึ้น

อางเปนเหตุเลิกจางและนำสืบตอสูคือ โจทกทำงานไมมีประสิทธิภาพทำเกินอำนาจหนาที่ที่เช็คอิน

๕๕