Page 69 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

โดยอาศัยเหตุดังกลาวถือวามีเหตุอันสมควรเพียงพอ มิใชเปนการเลิกจางไมเปนธรรม

จำเลยจึงไมตองจายคาเสียหายจากการเลิกจางไมเปนธรรมแกโจทก

โจทกฟองและแกไขคำฟอง ขอใหบังคับจำเลยจายคาจางเดือนมีนาคม ๒๕๖๓ เปนเงิน

๒๑๘,๐๖๖ บาท คาชดเชย ๑,๓๕๒,๐๐๘.๘ บาท สินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา ๒๑๘,๐๖๖ บาท

และคาเสียหายจากการเลิกจางไมเปนธรรม ๑,๓๐๘,๓๙๖ บาท
จำเลยใหการ ขอใหยกฟอง

ศาลแรงงานกลาง พิพากษายกฟอง

โจทกอุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา
โจทกเปนลูกจางจำเลย ตำแหนงสุดทายเปนผูจัดการทั่วไป ไดรับคาจางอัตราสุดทายเดือนละ

๒๑๘,๐๖๖ บาท เมื่อวันที่ ๒๗ มีนาคม ๒๕๖๓ โจทกมีหนังสือถึงจำเลยขอทำงานที่บาน

เนื่องจากสถานการณแพรระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ แตวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๖๓

จำเลยมีหนังสือแจงไมอนุมัติและเตือนวาโจทกหยุดงานโดยไมไดรับอนุญาตตั้งแตวันที่ ๒๗
มีนาคม ๒๕๖๓ หากยังไมมาทำงานถือวาขัดตอระเบียบขอบังคับของจำเลยและละเลยตอหนาที่

ในวันที่ ๗ เมษายน ๒๕๖๓ โจทกสงจดหมายอิเล็กทรอนิกสถึงกรรมการจำเลยเพื่อขอใหจำเลย

ใหความรวมมือกับรัฐบาลโดยใหโจทกทำงานที่บาน ตอมาวันที่ ๘ เมษายน ๒๕๖๓ จำเลยแจง

ไมอนุมัติตามความเห็นเดิม และวันที่ ๑๐ เมษายน ๒๕๖๓ จำเลยมีหนังสือเลิกจางโจทก อางเหตุ
โจทกไมปฏิบัติตามกฎระเบียบของบริษัทจำเลยและหยุดงานเกินกวาที่กฎหมายกำหนดและ

ไมแจงตอผูบังคับบัญชาโดยตรง รัฐบาลมิไดมีคำสั่งกำหนดใหประชาชนอยูแตในบาน บริษัทจำเลย

ไมอยูในพื้นที่การแพรระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ แลววินิจฉัยวา การที่จำเลยซึ่ง

เปนนายจางเห็นวาไมมีเหตุอันสมควรใหโจทกทำงานที่บาน เปนดุลพินิจของจำเลยโดยชอบที่จะ
บริหารจัดการในชวงเวลาดังกลาวตามที่เห็นวาเหมาะสม เมื่อจำเลยไมอนุญาตตามคำขอของ

โจทกถึงสองครั้ง ยอมชัดเจนแลววาจำเลยจะไมเปลี่ยนแปลงคำสั่งแนนอน ดังนั้นพฤติกรรมที่

โจทกฝาฝนไมมาทำงานตั้งแตวันที่ ๒๗ มีนาคม ๒๕๖๓ จนถึงวันที่จำเลยเลิกจางโจทก จึงเปน

ทั้งการขัดคำสั่งนายจางและละทิ้งหนาที่เปนเวลาสามวันทำงานติดตอกันโดยไมมีเหตุอันสมควร
ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๘ (๕) (ที่ถูกคือ มาตรา ๑๑๙ (๕))

นับเปนเหตุอันสมควรและเพียงพอที่จำเลยจะเลิกจางโจทก มิใชการเลิกจางไมเปนธรรมและไม

๕๙