Page 63 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

เพิ่มเติมจริง โดยโจทกไมมีสิทธิหรือไมมีสิทธิใหลดคาน้ำหนักสัมภาระเกิน หนังสือเตือนฉบับ

ลงวันที่ ๕ กันยายน ๒๕๖๒ จึงชอบแลวเชนกัน แตการกระทำผิดของโจทกดังกลาวยังไมพอรับฟง

ไดวาจะสงผลตอเนื่องไปถึงความเสียหายในระดับที่รุนแรงดังที่จำเลยอาง การที่จำเลยเลิกจาง
โจทกจะเปนไปโดยมีเหตุอันสมควรหรือเพียงพอหรือไม ตองรับฟงประกอบเหตุอื่น ๆ ตอไปดวย

สำหรับกรณีที่โจทกเช็คอินผูโดยสารผิดเที่ยวบินเมื่อวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๒ นั้นจำเลยรับวา

สวนหนึ่งเปนเพราะความผิดของแผนกออกตั๋วโดยสารที่ไมทำการแกไขขอมูลในระบบคอมพิวเตอร

กรณีจึงจะกลาวโทษวาเปนความผิดของโจทกฝายเดียวที่ทำงานบกพรองไมใชความระมัดระวัง
หากพบขอมูลตั๋วโดยสารไมตรงกันไมได อีกทั้งยังไมปรากฏวาจำเลยพิจารณาดำเนินการลงโทษ

ทางวินัยโจทกในการกระทำผิดภายในระยะเวลาที่เหมาะสม ตามพฤติการณถือไดวาจำเลยไมติดใจ

ลงโทษโจทกแลว จำเลยจึงจะยกเหตุดังกลาวขึ้นลงโทษหรือเลิกจางโจทกอีกไมได นอกจากนี้

การที่โจทกลาปวยในป ๒๕๖๑ เปนเวลา ๒๓ วัน และในป ๒๕๖๒ เปนเวลา ๓๑ วัน โดยไดรับอนุญาต
จากจำเลยจึงเปนไปตามสิทธิ อาการเจ็บปวยของโจทกไมไดเกิดจากโรคที่รุนแรงถึงขั้นไมมีทาง

รักษาใหหายขาดได โจทกจึงไมไดมีปญหาเกี่ยวกับสุขภาพจนสงผลตอการทำงานและการที่โจทก

ฟองจำเลยเปนคดีแรงงานเปนการใชสิทธิฟองคดีโดยเขาใจโดยสุจริตโจทกไมไดรับการปฏิบัติที่

เปนธรรมถูกกลั่นแกลงในการปฏิบัติงานและจำเลยยังไมดำเนินการเลื่อนขั้นเลื่อนตำแหนงและ
ไมปรับคาตอบแทนใหแกโจทก การกระทำของโจทกยังถือไมไดวาเปนการจงใจทำใหจำเลยไดรับ

ความเสียหายหรือกระทำการเปนปฏิปกษตอนายจาง การที่จำเลยเลิกจางโจทกจึงเปนการเลิกจาง

ที่ยังไมมีเหตุสมควรหรือเพียงพอเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรม เมื่อโจทกประสงคจะทำงานกับ

จำเลยตอไปโดยโจทกและจำเลยยังสามารถทำงานรวมกันได จำเลยจึงตองรับโจทกกลับเขาทำงาน
ในตำแหนงหนาที่เดิมหรือตำแหนงหนาที่ไมต่ำกวาเดิมในอัตราคาจางที่ไดรับไมนอยกวาขณะที่

เลิกจางและใหนับอายุงานตอเนื่อง และใหจำเลยชดใชคาเสียหายใหโจทกอีกสวนหนึ่งจนกวาจำเลย

จะรับโจทกกลับเขาทำงาน และเมื่อศาลวินิจฉัยใหจำเลยรับโจทกกลับเขาทำงานในตำแหนงหนาที่

เดิมหรือตำแหนงหนาที่ไมต่ำกวาเดิมแลว จึงถือเสมือนวาไมเคยมีการเลิกจาง โจทกจึงมีหนาที่
ตองคืนคาชดเชยและสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาแกจำเลย สวนที่โจทกฟองเรียกคาทำงาน

ในวันหยุดอีก ๘๔,๒๔๐ บาทนั้น เมื่อขอเท็จจริงฟงไดวาจำเลยมีขอบังคับเกี่ยวกับการทำงาน

สายการบินคูเวตสาขาประเทศไทย โดยขอบังคับดังกลาวกำหนดชั่วโมงการทำงานและวันหยุด

ไวในบทที่ ๒ ชั่วโมงการทำงานและวันหยุด ขอ ๑ ก. ข. และ ค. วา สำหรับงานภายในสำนักงาน
ที่ทาอากาศยานกรุงเทพฯ วันทำงานวันจันทรถึงวันเสาร เวลาทำงานระหวางเวลา ๘ นาิกา ถึง

๑๗ นาิกา เวลาพักระหวางเวลา ๑๒ นาิกา ถึง ๑๓ นาิกา และงานของโจทกเปนงานซึ่ง

๕๓