Page 137 - 4. แสงสว่างของทางเลือกใหม่ในการจัดการเรียนรู้ (Final 11-4-16)
P. 137
ิ
ู
ู
ี
ให้กําลังใจและเสรมแรงว่า “หนทําไปเถอะ อย่ากลัว ถ้าเสย เราทําใหม่ได้ แต่ถ้าหนไม่ทํา พวง
ื
ิ
ู
็
ี
็
ี
กุญแจของหนจะเสรจไหมคะ?” นักเรยนตอบว่า “ไม่เสรจค่ะ” แล้วนักเรยนคนนั้นเร่มลงมอทํา
ู
ี
่
็
ี
แบบกล้าๆ กลัวๆ นักเรยนหลายคนททําเสรจแล้วก็จะเอามาอวดฉัน และถามว่า “ครคะ พวง
ี
กุญแจของหนสวยไหม?” ฉันตอบว่า “สวยค่ะ” แล้วฉันยิ้มให้นักเรยน แม้ใจฉันจะบอกว่า “ยังไม่
ู
้
ี
่
ี
ี
สวย ย่นด้วย ตัดกระดาษยังไม่เรยบรอย” ฉันให้นักเรยนช่วยกันสรปขั้นตอน วิธการทเขาได้ลอง
ุ
ี
ิ
ี
ู
้
ทําและเรยนร และประเมนผลงานของตัวเอง
ิ
หลังจากนั้น ฉันเข้าส่ขั้น Judge ด้วยการอธบายพรอมทั้งสาธตวิธการและเทคนคการทํา
้
ิ
ู
ี
ิ
ึ
ี
่
่
ี
ู
เดคพาจทถกต้องและสวยงามให้กับนักเรยน ในขั้น Act ฉันให้นักเรยนลงมอทําใหม่อกด้านหนง
ี
ื
ี
ู
ี
่
ุ
ี
ของพวงกุญแจ ในขณะทนักเรยนทกคนลงมอทํา มนักเรยน 4 คน เดนมาหาฉัน แล้วพูดว่า “ทําไม
ื
ี
ิ
ี
ึ
ู
่
่
ี
ู
ึ
ู
ครไม่สอนหนตั้งแต่แรกคะ ทําให้พวงกุญแจของหนสวยด้านหนง อกด้านหนงไม่สวยเลย” ฉัน
ึ
ถามนักเรยนว่า “แล้วนักเรยนรสกอย่างไรคะ?” นักเรียนตอบว่า “หนูอยากทําใหม่ให้สวยๆ ได้
ี
ู
้
ี
ไหมคะ” ฉันตอบว่า “ได้ค่ะ” ฉันสังเกตเห็นนักเรียนดีใจมาก มีความกระตือรือร้นในการทํางาน
ี
ิ
ู
และภมใจในผลงานของตนเองมากโดยมฉันคอยให้สังเกต ให้คําแนะนําและให้กําลังใจอยู่ห่างๆ
ู
ึ
ี
ื
่
ี
ุ
ี
ั
็
ี
เมอทกคนทํางานเสรจ ฉันให้นักเรยนช่วยกันบอกวิธการทําเดคพาจอกคร้งหนง และให้นักเรยน
่
ิ
์
ู
ี
ุ
ุ
ิ
ี
ช่วยกันคดว่า นักเรยนสามารถใช้วัสด อปกรณชนดใดมาใช้ในการทําเดคพาจได้อกบ้าง เพราะ
อะไร?
ี
่
ี
ความประทับใจสําหรบฉันมากทสดเกิดขึ้นเมอฉันให้นักเรยนส่งผลงาน นักเรยนไม่ยอม
่
ุ
ื
ั
ี
ส่งฉันเลยสักคนเดยว ทกคนหวงผลงานของตนเอง กลัวว่าฉันจะไม่คนผลงานให้กับพวกเขา ต่าง
ื
ี
ุ
ี
ื
ื
จากเมอก่อนทนักเรยนน้อยคนนักจะมารบผลงานคนจากฉัน นักเรยนต่อรองกับฉันว่า “ถ้าหนูส่ง
ั
ี
่
่
ี
ู
ี
ู
ู
แล้ว คณครคนหนทันทได้ไหมคะ” ฉันตอบนักเรยนว่า “ครตรวจไม่ทัน เพราะ หมดเวลาสอน
ื
ุ
ี
ู
ู
ของครแล้วนะคะ”นักเรยนตอบว่า “งั้นครมาตรวจชั่วโมงหน้าได้ไหมครบ” ฉันตอบนักเรยนว่า
ี
ั
ี
ี
ี
“ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะ ชั่วโมงหน้าต้องเรยนเรองใหม่แล้วค่ะ” นักเรยนตอบว่า “ถ้าอย่างนั้น
ื
่
ู
ื
คณครต้องสัญญาว่า คนพวงกุญแจให้พวกหนนะคะ ไม่งั้นพวกหนไม่ส่ง” ฉันยิ้ม แล้วฉันสัญญา
ู
ู
ุ
ื
ี
ุ
กับนักเรยนว่าจะคนผลงานให้ทกคน
จากการทฉันนํา See-Judge-Act มาใช้ในการเรียนการสอนทําให้ฉันรู้สึกว่า นักเรียน
่
ี
ิ
่
ู
ั
ิ
์
ได้รบประโยชนจรงๆ นักเรยนรกและภมใจในผลงานของตนเอง ถ้าฉันสอนแบบเดมๆ ทฉันเคย
ี
ี
ั
ิ
ี
ี
่
่
ทํา จะมนักเรยนน้อยคนนักทีจะเห็นประโยชน์ รักและภูมิใจในผลงาน นําไปใช้จริง แต่ทีฉันรู้สึก
ิ
ึ
ี
่
ื
ุ
่
ี
ี
ดใจมากทสดคอ ฉันได้สอนถงสาระของเรองการงานการอาชพ ได้อย่างแท้จรง เพราะ ต่อมาม ี
ื
ุ
ี
ุ
นักเรยนกล่มหนงนําความรทฉันสอนไปประกอบอาชพจรงๆ และได้รบการสนับสนนจาก
ี
่
ั
ิ
ี
ึ
่
ู
้
115
