Page 177 - 4. แสงสว่างของทางเลือกใหม่ในการจัดการเรียนรู้ (Final 11-4-16)
P. 177

ุ
                                                                    ู
                     ึ
                                                              ่
                                                                     ื
                                                                    ้
                                                        ุ
                                                                     ่
                    ู
                    ้
                             ี
                   รสกว่าไม่มใครคยด้วยเลย และตัวเองก็จะคยกับเพือนไม่รเรองว่าเขาคยอะไรกัน ตะวันอยากอยู่ใน
                                 ุ
                   กล่มของเพือน และเพือนบางคนก็หัวเราะเยาะตะวัน
                                     ่
                     ุ
                            ่

                                                            ิ
                                         ิ
                                  ่
                                  ี
                                            ื
                                                  ี
                                                  ่
                          ในขณะทตะวันเดนซ้อของทห้างสรรพสนค้าแห่งหนง ตะวันได้ไปรานโทรศัพท์ซงได้เหน
                                                                                   ้
                                                                       ึ
                                                                      ่
                                                                                                     ็
                                                                                               ึ
                                                                                               ่
                                             ่
                    ุ
                                         ี
                                      ุ
                                                                                       ู
                                             ี
                   ร่นทตนเองอยากได้ ร่นน้เลยทเพือนๆ กําลังฮอตกัน ตะวันได้แต่มอง และจับดบ้าง ตอนจะกลับ
                       ่
                                                ่
                       ี
                   ตะวันได้เหลอบไปเหนกระเปาสตางค์ พอเปดดเหนเงนเยอะมาก มากพอทจะซ้อโทรศัพท์ร่นใหม่
                                     ็
                                                                                                ุ
                                                           ู
                                                             ็
                                                                                  ่
                                                                                  ี
                                                         ิ
                                                                                      ื
                                            ๋
                                                                 ิ
                              ื
                                                                                                     ุ
                                                                      ๋
                                                                                      ี
                                                          ิ
                   ได้แล้ว ตะวันอยากได้โทรศัพท์มากเลยเก็บเงนไว้ในกระเปาตนเอง ในขณะเดยวกันได้ยินพ่อคย
                                                            ิ
                   โทรศัพท์เกียวกับอาการปวยของแม่และยังไม่มเงนพอสําหรบค่าผ่าตัด ตะวันรสกสับสน แต่ตะวัน
                                                           ี
                                                                      ั
                                                                                       ึ
                                        ่
                             ่
                                                                                     ้
                                                                                     ู
                   อยากได้โทรศัพท์มากๆ

                                                              ี
                                                                   ็
                                                 ี
                                                                              ี
                              ั
                          พอฟงจบแล้ว ฉันถามนักเรยนว่า “ถ้านักเรยนเปนตะวัน นักเรยนจะทําอย่างไร?” นักเรียน
                                                             ี
                                                                 ี
                                                                 ่
                                                                            ิ
                   ต่างยกมอและตอบคําตอบของตนเอง ฉันให้นักเรยนทตอบว่า เอาเงนไปประกาศหาเจ้าของ เอาเงน
                          ื
                                                                                                     ิ
                       ื
                                              ั
                                                                                   ิ
                                         ิ
                   ไปซ้อโทรศัพท์ และเอาเงนไปรกษาแม่ ให้มารวมกล่มกันและแสดงความคดเหนร่วมกันว่า ทําไม
                                                                                      ็
                                                                ุ
                                                                           ึ
                                                    ึ
                                                                          ่
                                                                                           ื
                                                                  ี
                   ตัวเองคิดอย่างนั้น ให้นักเรยนจดบันทกไว้ด้วย มนักเรยนคนหนงถามฉันว่า “หนูเลอกแบบนี้ได้
                                                             ี
                                          ี
                                                                                            ุ
                                                 ื
                   ไหมคะ” ฉันตอบไปว่า “นักเรยนเลอกตอบแบบไหนก็ได้ค่ะ” จากนั้นนักเรยนก็พูดคยกันในกล่ม
                                                                                                     ุ
                                             ี
                                                                                   ี
                                            ็
                                                                                  ิ
                                                              ู
                                                                                         ุ
                                                                   ึ
                                         ิ
                   ของตนเอง แสดงความคดเหนร่วมกัน ฉันมองดแล้วถงจะเสยงดังไปนดแต่ก็ค้มนะกับการให้
                                                                         ี
                       ี
                                        ิ
                   นักเรยนกล้าแสดงความคดเหนมส่วนร่วมในกล่ม
                                           ็
                                                           ุ
                                              ี

                          ฉันถามเหตผลของการเลอกของแต่ละคน นักเรยนทคดต่างกันก็จะเกิดข้อถกกันแย้งกันบ้าง
                                               ื
                                                                      ี
                                                                       ิ
                                                                 ี
                                                                      ่
                                    ุ
                                                ่
                   ฉันเห็นพัฒนาการของนักเรยนทไม่กล้าแสดงออก ไม่แสดงความคดเหน ได้มการแสดงความ
                                                                               ิ
                                                ี
                                                                                        ี
                                                                                  ็
                                            ี
                    ิ
                                                                       ็
                        ็
                   คดเหนมาก เพราะฉันได้บอกไปว่า "เปนการแสดงความคดเหนสําคัญทเหตผลค่ะ” ฉันยังได้เหนว่า
                                                                               ี
                                                                               ่
                                                    ็
                                                                                                   ็
                                                                                   ุ
                                                                    ิ
                                                                                    ื
                                                                                    ่
                                                                      ่
                   นักเรยนได้พูดคยแลกเปลยนกัน มการยอมรบความคดเหนทแตกต่าง ฉันให้เงอนไขเพิ่มเตมว่า “ถ้า
                                                                   ็
                                                                      ี
                                                                                               ิ
                       ี
                                                        ั
                                         ี
                                ุ
                                                ี
                                                                ิ
                                         ่
                     ิ
                                                                       ิ
                                                                           ื
                                        ั
                                                              ่
                   เงนจํานวนนั้นสามารถรกษาแม่ให้หายได้จะเปลยนความคดหรอไม่?” ให้พิจารณาคําตอบของ
                                                              ี
                   ตนเองอกรอบหนง และนักเรยนตอบมาตามความคดของนักเรยนเอง ฉันถามว่า “ใครบ้างทเปลยน
                                                                        ี
                                                                                                   ่
                                  ึ
                                  ่
                          ี
                                                              ิ
                                                                                                ี
                                                                                                ่
                                                                                                   ี
                                            ี
                                                                  ั
                                            ี
                                                             ิ
                              ุ
                                                                          ี
                   ใจ เพราะเหตผลอะไร?” นักเรยนตอบมาว่า “เอาเงนมารกษาแม่ดกว่า ถ้าแม่หายแล้วก็ทํางานหาเงน
                                                                                                     ิ
                                        ี
                                                                                   ี
                                                         ิ
                                                     ี
                   มาใช้หน้ ีเอง” ฉันถามอกว่า แล้วคนทเอาเงนไปซ้อโทรศัพท์ละคะ นักเรยนตอบว่า “อยากได้
                                                               ื
                                                     ่
                   โทรศัพท์มากๆ ค่ะ”

                                             ิ
                                                                 ุ
                                                                                      ี
                                                                       ุ
                                                ็
                          จากนั้นฉันก็นําความคดเหนของนักเรยนมาสรปว่า คณธรรม 2 อย่างมอะไรบ้าง? และโยง
                                                          ี
                                                                                                   ุ
                                               ี
                                                                ี
                                             ิ
                   มาว่าให้นักเรยนรจักเลอกในส่งทจําเปนต่อชวิตมากทสด บางอย่างเราต้องเลอกและต้องใช้เหตผล
                                                         ี
                                                   ็
                                               ่
                                  ้
                                  ู
                                                                                    ื
                              ี
                                                                ่
                                                                  ุ
                                      ื
                                                    ี
                                                                  ่
                                                                  ี
                                                                          ี
                                                                    ็
                                                                                           ี
                                                             ู
                   หลายๆ อย่างมาช่วย ฉันพูดชมเชยนักเรยนว่า “ครดใจทเหนนักเรยนสนใจกิจกรรมน้และเห็นบาง
                                                               ี
                                                           155
   172   173   174   175   176   177   178   179   180   181   182