Page 179 - 4. แสงสว่างของทางเลือกใหม่ในการจัดการเรียนรู้ (Final 11-4-16)
P. 179
ิ
ี
ิ
ี
่
ุ
ุ
ื
ื
่
อภปรายในกล่มของตนเอง และให้นักเรยนสรปของตนเอง ช่างเหลอเชอ! ส่งทฉันจดจําได้ดจากวัน
ี
็
์
ี
ื
ิ
นั้น คือ มเดก 2 คน คดเหนไม่เหมอนกัน คอ น้องเพชร และ น้องไนซ น้องเพชรเปนเดกพุทธท ่ ี
็
็
็
ื
ครอบครวเข้าวัดสมําเสมอ และได้มโอกาสบวชเณรภาคฤดรอนเปนประจํา ส่วนน้องไนซ เปนเดก
้
่
็
์
็
ี
ั
ู
็
ี
ี
่
่
ี
ี
็
ุ
ิ
่
ิ
ิ
คาทอลกทเข้าวัดทกวันอาทตย์ ไม่เคยขาด.. นเปนคําพูดและความคดของนักเรยน ม.3 หรือน!
็
ี
ี
ุ
ู
ื
ครกุ้ง : “ถ้านักเรยนเปนสมหมาย นักเรยนจะขโมย หรอไม่ขโมย เพราะเหตใด?”
ี
่
็
ั
เพชร : “ผมไม่ขโมยครบ เพราะการขโมยเปนส่งทไม่ดครบ ต่อให้ภรรยาหายก็อาจจะเปน
ั
ิ
็
ี
ี
่
ั
ิ
ความผิดทตดในใจผมไปตลอดครบ”
ู
ี
ู
ิ
ั
ี
ไนซ์ : “สําหรบหน หนจะขโมยค่ะคร เพราะชวิตคนมค่ามากกว่าส่งใดๆ นะคะ”
ู
่
ี
ั
็
ครูกุ้ง : “แล้วน้องเพชรจะทนเปนคนทรกตายไปต่อหน้าต่อตาได้เหรอ?”
เพชร : “คนทกคนเกิดมาก็ต้องตายนะครบคร ชวิตทกชวิตมค่าก็จรง แต่เราจะทําผิดต่อคน
ู
ุ
ั
ิ
ี
ุ
ี
ี
ี
ื
อนได้ยังไงครบ เภสัชเค้าเสยเงนทองมามากมาย เค้าอาจจะไปกู้ยืมใครมาก็ได้นะ
ิ
่
ั
ื
้
ครบ ถ้าเราไปขโมย เค้าก็จะเดอดรอนนะครบ”
ั
ั
ครูกุ้ง : “น้องไนซคะ ถ้าหนไม่ใช่สมหมาย หนจะขโมยยาหรอเปล่าคะ ถ้าหนบังเอญไปอยู่
ิ
์
ู
ู
ู
ื
ในสถานการณแบบนั้น?”
์
ั
ู
ั
ู
ื
ไนซ์ : “ครคะ ยังไงหนก็ยอมเปนขโมยค่ะ เพราะพระเจ้าบอกว่าให้รกผู้อนเหมอนรก
ื
็
่
ู
ตัวเอง ถ้าหนต้องตดคกอก ไม่นานหนก็จะออกมาค่ะ”
ู
ี
ุ
ิ
ครูกุ้ง : “นักเรยนเข้ากล่มของตนเองและลองอภปรายกันอกคร้งนะคะ เดยวเรามาลองดอก
ุ
ู
ี
ั
ิ
ี
๋
ี
ี
ั
ิ
ุ
์
ุ
ี
ี
คร้งว่า ทกคนมความคดเหนอย่างไรกับเหตการณน้”
็
ุ
็
ี
ุ
ิ
ุ
ี
หลังจากบทสนทนาน้ ฉันได้ให้ทกคนลองคยกันในกล่มของตนเองอกคร้ ังว่าใครคดเหน
ิ
อย่างไร มหลายคนเปลยนความคดของตนเองเมอได้ฟงเพือนคนอน หลายคนมความมั่นใจใน
ี
่
่
ี
ี
่
ื
ื
่
ั
ิ
็
ความคดของตนเองมากข้น ฉันได้มโอกาสเล่าเหตการณทเปน Moral Dilemma ของฉันให้เดกๆ ฟง
ั
ี
็
ี
ุ
์
่
ึ
ิ
่
ี
ี
์
ฉันให้ทุกคนลองตัดสนใจ ถ้าทกคนต้องอยู่ในสถานการณแบบเดยวกับทฉันเคยเจอ และฉันให้
ุ
็
ี
เดกๆ คดถงจดวิกฤตในชวิตของตนเองทผ่าน นักเรยนของฉันสามารถให้เหตผลในการตัดสนใจ
ึ
ุ
ี
่
ิ
ุ
ิ
ี
่
ี
่
ี
ิ
ึ
ั
ของตนเอง ซงฉันประทับใจมากกับส่งทได้ฟง หลังจากนั้นฉันได้เร่ ิมจัดกิจกรรมการเรยน
ี
ภาษาอังกฤษของฉันต่อไป ในชั่วโมงนั้นนักเรยนได้เขยนถงคณลักษณะและคณสมบัตของอาชพ
ี
ิ
ุ
ึ
ี
ุ
ู
ี
ี
่
ี
ต่างๆ ได้อย่างมเหตผลท่ชัดเจน ฉันภาคภมในตนเองมากททําให้นักเรยนของตนเองสามารถคด
ี
ิ
ุ
ิ
อย่างไตร่ตรอง
ุ
ื่
็
ุ
ฉันเชอว่า ทุกคนจะต้องเจอกับเหตการณท่เปน Moral Dilemma ด้วยกันทกคน แล้วฉันท ี ่
์
ี
ิ
ี
ึ
ี
้
ู
เปนครจะทําอย่างไรเพื่อให้นักเรยนของฉันสามารถตัดสนใจทําอะไรเพือทจะได้ไม่รสกเสยใจกับ
่
ู
ี
่
็
157
