Page 182 - 4. แสงสว่างของทางเลือกใหม่ในการจัดการเรียนรู้ (Final 11-4-16)
P. 182
่
ิ
ื
ั
ื
ิ
ั
ขโมย เมอฉันรบฟงเรองราวทั้งหมดทั้งมวลแล้ว ฉันคดว่ามันไม่ยุตธรรมเลย เราหาทางออกอนด ี
ื
่
่
ื
่
ู
ไหม ฉันจะช่วยเอง โดยให้ครเรยกนักเรยนทถอกุญแจทั้งสองคนมาพบฉัน
ี
ี
ี
ี
ื
่
เวลาเกือบบ่ายโมง เดกชายฝน เดกหญงฟา ผู้ทถอกุญแจได้มาพบฉันเปนการส่วนตัว ท่าทาง
ั
็
็
็
ิ
้
่
็
ี
ุ
็
ี
ื
ี
่
เดกทั้งสองคนกลัวฉันมาก ฉันแสดงท่าทเปนมตรทดยิ้มแย้มกับเขาทั้งสอง ชวนคยเรองสัพเพเหระ
่
ิ
เพือให้เขาไว้ใจก่อน แล้วฉันคดในใจว่า ฉันต้องใช้ See-Judge-Act รวมถงยกคณค่าพระวรสารมาใช้
ิ
ึ
ุ
่
ี
ในกรณน้แล้วหละ ฉันจงพูดกับเด็กสองคนน้ว่า
ึ
ี
ี
ู
ี
ู
ื
ฉัน : ครมเรองรบกวน อยากถามหนทั้งสองคนค่ะ
่
ั
ื
็
เดก : เรองโทรศัพท์ใช่ไหมครบ?
่
็
ื
ฉัน : ใช่ค่ะ เรองเปนมาอย่างไรคะ?
่
ิ
เดก : เพือนคดว่าหนทั้งสองคนขโมยค่ะ
็
ู
่
ู
ึ
ฉัน : แล้วหนรสกอย่างไรคะ?
้
ู
ู
็
ั
ี
เดก : หนเสยใจค่ะ/ ครบ
ฉัน : กุญแจอยู่กับเราสองคน ใครๆ ก็คดแบบนั้น
ิ
ู
ู
ฉัน : ครรว่าบางคร้ ัง เราอาจจะทําอะไรโดยไม่รตัว โดยทเราไม่ทันคด ไม่คดว่าจะเปน
ิ
ิ
็
ี
้
ู
่
้
ื
่
ี
เรองใหญ่ แต่เราก็ได้ทําไปแล้ว เราเสยใจไหมคะ?
ี
ั
็
เดก : เสยใจครบ/ เสยใจค่ะ
ี
ิ
้
่
ฉัน : ครก็ไม่รว่าใครเอาไป แต่ส่งทเราเอาไปมันไม่มค่าสําหรบเราเลย มันเหมอนก้อน
ี
ื
ั
ู
ี
ู
ิ
ึ
ี
ี
ื
ั
่
ิ
หนแค่หนงก้อน เปดใช้ก็ไม่ได้ เราเอามาคนเจ้าของดกว่า มันมค่าสําหรบเขา ยิ่งถ้า
ิ
ี
เราเอาท้ง เรายิ่งเปนบาปตดตัวเราไปตลอดชวิต พ่อแม่ของเราเกิดความสงสัยในตัว
ิ
็
ื
ู
เรา เกิดความไม่ไว้วางใจเราอก ครขอให้นํามาคนไว้ทโต๊ะครูหรือครูประจําชั้นก็
ี
่
ี
ี
ี
ี
ี
ุ
็
ี
ุ
ได้ แล้วทกอย่างก็จะจบลงอย่างด ถ้าวันน้เราทําด พร่งน้ก็จะเปนอดตทดสําหรบเรา
ี
่
ี
ั
ี
ื
เราแก้ไขอดตไม่ได้ แต่เราเลอกทจะทําความดได้นะคะ
ี
ี
่
็
ั
เดก : ครบ/ ค่ะ
ั
ี
ี
ู
ุ
ื
ู
ื
่
็
ฉัน : ครหวังว่าพร่งน้ ครจะได้รบข่าวดและได้เดกดกลับคนมานะคะ เรองน้ขอให้เปน
็
ี
ี
ความลับระหว่างเราสามคมค่ะ หนไปเรยนได้แล้วค่ะ
ี
ู
ู
ู
ุ
วันต่อมา ครประจําชั้นบอกว่า เจอโทรศัพท์แล้วทโต๊ะของคณคร และได้นําไปคนให้
่
ี
ื
ิ
้
้
่
ี
่
ู
ื
็
ู
้
เจ้าของเรยบรอยแล้ว จากเรองราวทั้งหมดทกล่าวมา ทําให้ฉันรว่า เดกรจักคด รจักกลับใจได้ การขู่
้
ู
ี
่
็
ี
็
อาจจะไม่ใช่วิธทเดกชอบ แต่การพูดคยช้ให้เหนถงความจําเปนของเหตและผลทตามมา ทําให้เดก
่
ึ
ุ
็
็
ุ
ี
ี
ี
ิ
ิ
ิ
ึ
ู
คดได้เองและเกิดความสํานกและเลอกปฏบัตในส่งทถกต้องและดงามได้
ี
ื
ิ
่
ี
160
