Page 82 - 4. แสงสว่างของทางเลือกใหม่ในการจัดการเรียนรู้ (Final 11-4-16)
P. 82

ิ
                                                         ิ
                                                      ิ
                          วันนั้น ฉันสอนเรองโคลงโลกนต เร่มต้นคาบเรยนไปได้ด้วยด แต่มอยู่ช่วงหนงทฉันให้
                                         ื่
                                                                   ี
                                                                                              ่
                                                                                                ี่
                                                                                              ึ
                                                                                ี
                                                                                     ี
                                                                                          ้
                     ็
                                                  ิ
                                                 ิ
                   เดกๆ เลอกค าประพันธโคลงโลกนต แล้วแต่งนทานเทยบโคลงโลกนต มแววตาเศราๆ ค่หนง มอง
                          ื
                                       ์
                                                                                              ู
                                                           ิ
                                                                 ี
                                                                                                 ่
                                                                              ิ
                                                                                                 ึ
                                                                                 ี
                                                                               ิ
                   ฉันแล้วก้มหน้าลง ฉันเดนเข้าไปใกล้ๆ แล้วถามเจ้าของแววตาค่นั้นว่า “เปนอะไรลก” เจ้าของแววตา
                                                                        ู
                                                                                       ู
                                                                                ็
                                       ิ
                    ู
                                             ี
                                                                                              ื่
                                                                            ้
                   ค่นั้นพูดว่า “ผมท าไม่ได้ ผมเรยนไม่เก่ง ผมโง่”  ฉันได้โอกาสสรางบรรยากาศด้วยเชอมั่นและ
                     ั
                   ศรทธาแล้ว?

                          ฉันหยิบธนบัตรฉบับละ1000 บาทขึ้นมา 1 ฉบับ  ชูให้เด็กๆ ดู แล้วถามว่า “นักเรียนคะ นี่คือ
                   อะไร? เด็กๆ ตอบว่า “แบงค์หนงพัน” “อยากได้ไหมคะ?”เด็กๆ ต่างแย่งกันตอบ “อยากได้ค่ะ/ ครบ”
                                             ึ
                                                                                                    ั
                                             ่
                                                                           ั
                   “แล้วมันมค่าเท่าไรคะ?” เด็กคนหนงในห้องตอบ “หนงพันบาทครบ” ฉันขย าแบงค์ใบนั้น แล้วถาม
                                                                ่
                                                                 ึ
                                                 ่
                                                 ึ
                            ี
                                                                          ิ
                   ใหม่ว่า “ใครอยากได้บ้าง?” เด็กๆ ยังคงยืนยันว่า ต้องการเหมอนเดม “มันยับแล้วนะคะ จะเอาหรอ?”
                                                                                                   ื
                                                                     ื
                                                 ็
                                                                                        ็
                                              ึ
                                                           ้
                                                                                 ี่
                   เดกๆ ยังคงยืนยันว่า “เอา” รวมถงเดกแววตาเศราคนนั้นด้วย ฉันเจาะจงทจะถามเดกแววตาเศราคน
                                                                                                  ้
                     ็
                                               ั
                              ี
                                                     ึ
                   นั้นว่า “มันมค่าไหมคะ?” “มค่าครบ ก็หนงพันบาท”
                                           ี
                                                     ่

                                                                                                     ิ
                                                                                       ่
                                         ็
                               ิ
                          ฉันอธบายว่า “เหนไหมคะว่า แบงค์พัน แม้มันจะยับแล้ว ก็ยังคงมค่าหนงพันบาทเช่นเดม
                                                                                  ี
                                                                                       ึ
                                                                                                 ุ
                                                                                   ี่
                   คนเราก็เหมอนกัน จะสงจะต าก็มค่าของคนเท่ากัน คนเรามความสามารถทต่างกัน แต่เราทกคนม   ี
                                                                      ี
                             ื
                                       ู
                                            ่
                                                ี
                   ความพยายามเหมอนกันได้ ลองท าดนะคะ” ฉันพูดด้วยรอยยิ้ม  แล้วหันหน้าไปทางเด็กชายแววตา
                                                  ู
                                  ื
                      ้
                                                          ี่
                                                                                                 ุ
                                                                                  ี่
                   เศราคนนั้นว่า  “ครเชอมั่นว่า หนท าได้” ส่งทตอบฉันมา คอ แววตาทเปลยนไป รอยยิ้มทมมปาก
                                                       ิ
                                               ู
                                                                     ื
                                                                                                ี่
                                   ู
                                     ื่
                                                                               ี่
                                         ึ
                   และการหยิบสมดปากกาข้นมาของเด็กชายคนนั้น ฉันมความหวังเล็กๆ กับรอยยิ้มนั้น
                                                                 ี
                                 ุ

                                       ึ
                                  ี
                                                ์
                               ็
                                                   ี่
                                      ่
                                           ุ
                          นั่นเปนอกหนงเหตการณ ทแสดงว่า ถาเรากลาปรบ ชวิตก็เปลี่ยนได ขอใหเชอมั่นและ
                                                                      ั
                                                                          ี
                                                                                            ้
                                                            ้
                                                                                      ้
                                                                                              ื่
                                                                  ้
                   ศรทธาก็แลวกัน
                     ั
                            ้

                                                                               ุ
                                                                                           ุ
                                                                       คณครอนตร ปรอดครบร    ี
                                                                         ุ
                                                                             ู
                                                                                                ุ
                                                                                     ิ
                                                                       โรงเรยนเซนต์นโกลาส พิษณโลก
                                                                            ี
                                                                       22 กุมภาพันธ์ 2015


                                                                                           ู
                                                                                ้
                                       ั
                                                            ้
                                   ้
                                          ี
                                              ็
                                                 ี่
                                                      ้
                                                                             ็
                          “ถาเรากลาปรบ ชวิตกเปลยนได ขอใหเชอมั่นและศรทธากแลวกัน” คุณครจันทรา พงษ       ์
                            ้
                                                              ื่
                                                                        ั
                   สวัสดิ์ โรงเรยนสตรมารดาพิทักษ จันทบุร เปนอกตัวอย่างของการกลาทจะปรบเปลยนตัวเองและ
                                   ี
                             ี
                                                                                          ี่
                                                         ็
                                                            ี
                                                                                ี่
                                                      ี
                                               ์
                                                                              ้
                                                                                     ั
                                                                          ี
                         ้
                   การใหความสาคัญกับการสรางบรรยากาศดๆ โดยก่อนเรยน ครวางแผนว่า ครจะสราง
                                                                                              ู
                                                                                                   ้
                                              ้
                                                             ี
                                                                                ู

                                                     ื่
                                                         ู
                                      ี
                   ความสัมพันธกับนักเรยนอย่างไร ก่อนอน ครตองสังเกตบรบทของนักเรยน โดยเฉพาะพ้นอารมณ     ์
                               ์
                                                                                ี
                                                                                              ื
                                                                     ิ
                                                           ้
                                                           60
   77   78   79   80   81   82   83   84   85   86   87