Page 85 - 4. แสงสว่างของทางเลือกใหม่ในการจัดการเรียนรู้ (Final 11-4-16)

ี
ื่
ี
ู
 ชวนใหนักเรยนคนหนึ่งอยู่ต่อสัก 1-2 นาท เมอสอนจบแต่ละคาบเพอคุยกับคร หา
ื่
้
ื่
ี

้
ี
้
ี
้
้
ู
เรองนาดวยการชมอะไรบางอย่าง เช่น บอกว่าถาไม่มนักเรยนคนน้อยู่ในหองครตองคิดถึง เพราะ
้
้
ื
หนูใหความรวมมอดีมาก เปนตน
่
็

ี
(2) การมสวนรวมและมิตรภาพ
่
่
ี
้
ครช่วยใหนักเรยนมส่วนรวมไดโดยไม่ควบคุมความคิดของเขา หรอไม่กาหนดกจกรรมของเขา
่
ี

ื
ิ
้
ู
ี
ี
่
้

ี
ู
้
ทั้งหมด เพราะนักเรยนจะทาตามครสั่งโดยไม่มโอกาสมส่วนรวม กระตุน ถาม ใหโอกาสแสดง
ี
ิ
ความคิดเห็น และแสดงออกซึ่งความสามารถ เช่น วันน้เราเรมดวยกจกรรมอะไรกันดี นักเรยนจะ
้
ี
ิ่
วางแผนทาโครงการน้อย่างไร นักเรยนจะแกปญหาน้อย่างไร? ครูสามารถสร้างบรรยากาศนี้โดย

ี
้
ี
ั
ี
ั
ี่
้
ี
ิ
 ฟงความคิดเห็นของนักเรยนดวยท่าทและจิตใจทจดจ่อ ตั้งใจฟง เสรมเติม
ี
ั
ู
้
ื
ั

้
ี
้
ี

ความคิด แทนทจะบอกปดไม่ใหความสาคัญกับขอคิดของนักเรยน กล่าวคอ ทาใหนักเรยนรสึกว่า
้
ี่
ความคิดเห็นของเขามคุณค่า
ี
ู
้
ู
ี
ี
 แสดงความจรงใจในความรสึก ความคิดเห็นและทัศนคติ ท่าทของครต่อนักเรยน
ิ

ี
ู
ั
้
ู
และต่อสาระเน้อหาความร กลายอมรบว่าครไม่มคาตอบสาหรบทุกคาถาม หากนักเรยนบอกเล่า
ื
ี
้

ั
้
ี
ี่
ั
อะไร ใหฟงดวยความไววางใจ ใหความเคารพ หลกเลยงการตัดสิน ถูกผิด ดีชั่ว กับสิ่งทนักเรยนเล่า
้
้
้
ี่
ี
ใหฟงไม่ว่าดวยวาจา หรออากัปกรยา
้
ั
ื
ิ
ิ
้
้
ี
ี
ี
ิ่
ิ
้
 ใหนักเรยนมโอกาสเสนอแนะวิธการเรยนการสอนในหอง รวมถึงรเรมกจกรรมการ
ิ
ี
ี
ู
้
เรยนรต่างๆ

(3) การยอมรบในตัวบคคล
ุ
ั
ู
ู
ี่
ู
ั
้
้
ครตองรจักและยอมรบนักเรยนในสิ่งทเขาเปนในตัวตนของเขา ครแสดงออกถึงการยอมรบ
ั
ี
็
ี
ั
ตัวนักเรยนไดโดยการฟง การยอมรบความคิดเห็น ความรสึกของเขา พยายามทาความเขาใจเขา
้

้
ั
้
ู
ู
้
็
้
้
ู
ี่
์
้
แมแต่ ความคิดแปลกๆ อารมณความรสึกทอาจเปนความรสึกทางลบ เช่น ความเบื่อ เปนตน การ
็
ี่
้
ั
็
็
ี
้
ั
ยอมรบเขาอย่างทเปนอยู ไม่ไดหมายความว่าเห็นดวยกับเขา แต่ยอมรบในศักดิ์ศรแห่งความเปน
่
์
้
มนุษยของเขา ครสามารถทาไดโดย
ู

้
้
ื่
ั
 เขาใจและเขาถึงบรบททแทจรงของชวิตพ้นเพของนักเรยน รวมถึงครอบครว เพอน
ี
ิ
้
ื
ี่
ี
ิ
สถานะทางสังคมและเศรษฐกจ นิสัย หรอแมแต่ความสนใจ งานอดิเรก ความสามารถพิเศษ
้
ิ
ื
ู
ื่
้
ี
 อดทนอดกลั้นกับนักเรยนและรจักมองขามความผิดพลาดบางประการ หรอเลอน
ื
้
ี่
้
ู
้
การวางโทษออกไปจนกว่าถึงช่วงเวลาทางจิตวิทยาทเหมาะสมและไม่ทาใหรสึกอับอาย ทาให ้

63