Page 86 - 4. แสงสว่างของทางเลือกใหม่ในการจัดการเรียนรู้ (Final 11-4-16)
P. 86

้
                                   ี
                       ี
                                                                                             ้

                                                                   ื
                                            ้
                                                           ี่
                   นักเรยนเห็นดานดของเขาพรอมๆ กับตัวเขา ทสาคัญ คอ ไม่จับผิด แต่ในทางตรงกันขาม จับถูก
                   เสมอ
                                                                                 ้
                                          ้
                                            ้
                                                                                     ี
                              พยายามใหไดรบขอมูลสะทอนกลับจากนักเรยน เพอใหไดเรยนรถึงมุมมองของ
                                                                                   ้
                                             ั
                                                                                         ้
                                                                                         ู
                                                                       ี
                                                                             ื่
                                                ้
                                                        ้
                                ี
                   นักเรยนว่า ครมทัศนคติอย่างไรกับเขามองว่าครสนใจเขาสักเพยงไร
                                                           ู
                               ู
                       ี
                                                                        ี

                                   ้
                          (4) การคนพบตัวเอง

                                          ้
                              ี
                                             ื
                                                                              ้
                                                                          ู
                                     ้
                                                          ่
                          นักเรยนจะกาวหนาหรอไม่ มิไดขึ้นอยูกับการสอนของคร แต่ดวยการทางานรวมกันของคร   ู
                                                                                           ่
                                                     ้
                                                                        ั
                                        ้
                                                                                        ี่
                                                                 ี
                          ี
                                                            ้
                                              ้
                                ื่
                   กับนักเรยน เพอเขาจะคนพบดวยตนเอง โดยใหนักเรยนยกปญหา ยกประเด็นทเขาสนใจเอง ให         ้
                                                        ู
                                                ้
                                      ้
                   เขาจัดการอะไรต่างๆ ดวยตนเองบาง โดยครควรจะ
                                                                                              ่
                              ส่งเสรมใหนักเรยนไตรตรองถึงปจจัยแวดลอมทเขาประสบและไตรตรองถึง
                                         ้
                                              ี
                                                                            ี่
                                                     ่
                                                                        ้
                                                              ั
                                     ิ
                                                             ้
                   ผลกระทบของปจจัยเหล่านั้นต่อตัวของเขา ทั้งในดานทัศนคติ การตัดสินใจและทางเลอก
                                                                                           ื
                                 ั
                                                                         ้
                              ตอกย้าพฤติกรรมดานบวกของนักเรยน และใหโอกาสนักเรยนพัฒนาพฤติกรรม
                                                ้
                                                                                    ี

                                                               ี
                                                                                                   ี
                                                           ั
                            ้
                                    ้

                   เหล่านั้นดวยการใหแรงจูงใจในทางบวกทุกคร้งทมโอกาสกล่าวชมเชย ตอบคาถามของนักเรยน
                                                             ี่
                                                               ี
                    ้
                   ดวยท่าทแห่งความเคารพและใหเกยรติ
                          ี
                                              ้
                                                ี
                                                                        ้
                                                                           ี่
                              ยินยอมใหนักเรยนทาผิดพลาดได และไม่ย่อทอทจะพยายามต่อไป ตระหนักว่า
                                             ี
                                         ้

                                                             ้
                                                                 ็
                                                                                       ็
                                                                                           ื
                   ความผิดพลาด บกพรองของนักเรยนในหองเรยนนั้นเปนคนละเรองกับความสาเรจหรอลมเหลวใน
                                                                         ื่
                                                          ี
                                                                                              ้
                                      ่
                                               ี
                                                      ้

                   ชวิต
                    ี

                                           ์

                                                                         ี
                                                                                       ี
                          บันทึกประสบการณของคณครูมาลาตร รกคน โรงเรยนสันติวิทยา เชยงราย ตอกย้าว่า
                                                               ั
                                                             ี
                                                ุ
                                                   ู
                                                                       ิ่
                                                                 ็
                                                            ี
                                                                          ้
                                                                                                  ู
                          ้
                   ความเขาใจและไววางใจระหว่างครและนักเรยน เปนจุดเรมตนของความสัมพันธของครและ
                                                                                            ์
                                    ้
                                ็
                       ี
                                                      ู
                                                     ้
                                                                 ่
                                        ้
                   นักเรยน และเปนจุดเรมตนของการเรยนรอันจะนาไปสูการคนพบตัวเอง
                                      ิ่
                                                                     ้

                                                  ี


                                           การสร้างบรรยากาศเพื่อการไตร่ตรอง

                                                                                       ึ
                                              ั
                          ดฉันนางสาวมาลาตร รกคน สอนวิชาภาษาอังกฤษ ในระดับชั้นประถมศกษาปท 5 และชั้น
                           ิ
                                            ี
                                                                                             ี่
                                                                                            ี
                              ี
                   มัธยมศกษาปท 2 โรงเรยนสันตวิทยา ฉันได้น าประสบการณทได้รบจากการอบรมการไตร่ตรองท      ี่
                         ึ
                                                                            ั
                                                                      ์
                                                                        ี่
                                ี่
                                       ี
                                              ิ
                                                    ี่
                                                 ิ
                   ผ่านมาแล้วไปใช้ โดยการสังเกตส่งทอยู่รอบๆ ตัวของฉันเองกับค าว่าไตร่ตรอง แม้ฉันยังไม่ได้
                                                               ็
                   น าไปใช้กับการเขยนแผนการสอนเพื่อน าไปสอนเดก ยังคงเปนการไตร่ตรองทอยู่กับตัวของฉันเอง
                                  ี
                                                                       ็
                                                                                     ี่
                             ั
                         ี่
                                                                    ื่
                                                            ึ
                   แต่ผลทได้รบท าให้ฉันเข้าใจตัวของฉันเองมากข้น และเมอทราบตัวของฉันแน่ชัดและชัดเจนมาก
                   ข้นว่า ตัวเองต้องการอะไรแล้ว หลังจากนั้น ฉันน ามาปรบใช้กับคนอนๆ ทอยู่ใกล้ๆ กับตัวฉันเอง
                    ึ
                                                                   ั
                                                                              ื่
                                                                                   ี่
                                                           64
   81   82   83   84   85   86   87   88   89   90   91