Page 91 - 4. แสงสว่างของทางเลือกใหม่ในการจัดการเรียนรู้ (Final 11-4-16)
P. 91

ื
                                                                                 ี
                                                                                  ุ
                                                                                            ้
                                                                                      ู
                                                        ึ
                                                                    ุ
                                                                        ู
                         ุ
                                                                           ั
                                                ่
                    ควบคมมัน  สักพักเด็กน้อยคนหนงยกมอข้นถามฉันว่า “คณครครบ วันน้คณครจะพารองเพลงใช่
                                                ึ
                    ไหมครบ” เพื่อนๆ เงยบ แล้วเดกน้อยคนนั้นตะโกนบอกเพื่อนๆ ในห้องว่า “ดจัง พวกเรามารอง
                                                                                      ี
                          ั
                                              ็
                                                                                                   ้
                                      ี
                                                                 ุ
                                                ี
                    เพลงกัน” บรรยากาศในห้องเงยบสงบในทันใด ทกคนในห้องมองมาหาฉันเหมอนรอต้น
                                                                                            ื
                                                     ้
                                                   ิ
                      ี
                    เสยงเพลงจากฉัน  ฉันไม่รอช้า  ฉันเร่มรองเพลง

                                        ี
                                                       ้
                                                                           ็
                                                                                                    ื่
                                               ็
                                                                                       ิ
                                             ู
                           ไตรยางค์ นั้นม 3 หม่ เดกๆ ต้องรและก็ต้องจ า  ผู้ใดจะเปนคนท า ขอเชญผู้น าคนนั้น ชอ
                                                       ู
                               ื
                    (เพื่อนๆ จะเลอกเพื่อนในห้อง 1 คน)

                                    ู
                              อักษรสง       ได้แก่  ไก่  จก  เด็ก  ตาย  บน  ปาก  โอ่ง  ฎ  ฏ
                                                       ิ
                                                                                      ึ
                                                              ุ
                              อักษรกลาง     ได้แก่  ผี  ฝาก  ถง  ฐง  ข้าว  ข้าว  สาร  ให้  ฉัน  ศก  ษา
                                                           ุ
                                                    ู
                                       ี่
                                    ่
                                                                                 ี
                                                                      ิ
                              อักษรต าเดยว  ได้แก่  ง  ใหญ่  นอน  อยู่  ณ  รม  วัด  โม  ฬ  โลก
                                    ่
                              อักษรต าค่  ู  ได้แก่  พภ  ฟ  ทฑธฒ  คตฆ  ซ  ช  ฌ  ฮ    พระๆ  ฟน  ทนๆๆๆ
                                                                                        ั
                                                   คนๆๆ  เซ่อ  เชย เฌอะ  เฮอะ

                                                   ี่
                                                                             ุ
                                                                                              ์
                                                    ุ
                                                                                                    ้
                                                                                                ึ
                                                            ุ
                                                                 ้
                                  ิ
                                    ้
                           เด็กๆ เร่มรองตามฉัน และทสดเด็กๆ ทกคนรองร่วมกัน สนกสนานมาก  อารมณซมเศรา
                                          ื่
                    กลับกลายเปนสดใสและตนตัวมากข้น
                              ็
                                                   ึ

                                                               ู
                                                                                        ี
                                                                  ิ
                                                                                                ื่
                           ในช่วงของการให้ภาพรวม ฉันใช้เวลากับลกศษย์ของฉันประมาณ 4 นาทเศษๆ  เชอไหม
                                                      ี่
                                                                               ี
                                                   ิ
                         ็
                    ว่า เดกๆมองฉันด้วยความสงสัยกับส่งทฉันให้ภาพรวม  ในช่วงเวลาน้ เด็กหลายคนซักถามและ
                                                                                     ื
                                                                                          ื่
                                                          ื่
                               ื่
                                     ิ
                                                     ี
                    สนใจมากเมอฉันอธบายว่า ท าไมต้องเรยนเรองไตรยางค์ว่ามันเกี่ยวข้องกับเน้อหาเรองต่อไป คอ
                                                                                                    ื
                    เรองของการผันวรรณยุกต์  ฉันบอกว่า ถ้าวันน้ลกศษย์ของครไม่สนใจเรยน จะไม่สามารถเรยนร ้ ู
                                                               ิ
                                                           ี
                                                             ู
                                                                                 ี
                                                                       ู
                                                                                                 ี
                      ื่
                      ื่
                                                                 ิ
                                                                                 ุ
                    เรองต่อไปได้เลย  ฉันสังเกตไปรอบๆ ห้อง  เด็กน้อยเร่มนั่งมองฉันแทบทกคน

                           ช่วงวินาทส าคัญต่อจากน้ ีไป  ฉันเร่มให้ความรกับลกศษย์ของฉันด้วยการน าเสนอ
                                                                     ้
                                                                     ู
                                                                         ู
                                                                            ิ
                                                           ิ
                                    ี
                    บทเรยนในรปแบบ  See - Judge - Act  ฉันเร่ม ขั้น see ด้วยการให้นักเรยนช่วยกันแยกอักษรใน
                                                          ิ
                               ู
                                                                                ี
                        ี
                    บัตรค าทฉันแจกให้เปนสามหม่ตามเพลงทรองร่วมกัน  ฉันคอยดและให้ค าแนะน าอยู่ห่างๆ  เวลา
                                                                          ู
                           ี่
                                                         ้
                                      ็
                                                        ี่
                                              ู
                                                                 ู
                    ผ่านไปประมาณ  20  นาท  เด็กๆ ส่งงานให้ฉัน  ฉันดคร่าวๆ ฉันแปลกใจทเด็กน้อยท ากันได้  ฉัน
                                          ี
                                                                                   ี่
                        ึ
                                                                                     ็
                                                                                                   ี
                                                ี่
                    พูดข้นว่า “ครคนก่อนของเธอน สอนมาดมากเลยนะ” เชอไหมครบว่า เดกๆ ตอบเปนเสยง
                                                                                               ็
                                                         ี
                                                                               ั
                                ู
                                                                      ื่
                                ่
                                         ี่
                                                     ิ
                    เดยวกันว่า “พึงรจากครนแหล่ะ” ฉันภมใจจนพูดไม่ออก
                                                    ู
                      ี
                                       ู
                                  ้
                                  ู

                                                                       ี
                                                           ็
                                                                                                  ี
                                                                                  ้
                                                                                  ู
                           ก่อนจบคาบเรยนในวันนั้น ฉันถามเดกๆ ว่า  “นักเรยนได้ความรอะไรบ้างจากการเรยน
                                       ี
                               ็
                                                                      ี
                           ี
                                          ึ
                                         ่
                    ในวันน้”  เดกน้อยคนหนงบอกกับฉันว่า “ให้เพื่อนๆ ไปเขยนบนกระดานเลยครบ” เพื่อนๆ หัน
                                                                                        ั
                                                           69
   86   87   88   89   90   91   92   93   94   95   96