Page 67 - فصلنامه داخلی مدرسه عالی فقه های تخصصی - شماره 21
P. 67

‫سابقهی حکومت دینی در شرایع پیش از اسلام ‪32.......................................‬‬

‫ریاست دین و دنیای مردم دانستهاند؛‪ 0‬و چه بسا آنطور که تا کنون مفروض گرفته بودیم‪ ،‬این شأن‬

‫برای خلیفة الله در هر زمانی ثابت بوده باشد‪ .‬سؤال اینجاست که آیا جعل امامت برای حضرت‬

‫ابراهیم محصور در شأن امامت و سروری بوده است یا اینکه این شأن به فعلیت رسیده است و‬

‫جعل تکوینی مراد بوده است‪ ،‬آنچنان که جعل خلافت در شأن حضرت داوود‪ ،‬به معنای فعلیت‬

                       ‫بخشیدن آن بوده است‪:‬‬

‫‪)03‬‬          ‫َ‬    ‫ِفی‬  ‫َخِلی َف ًة‬  ‫َج َعل َنا َك‬  ‫ِإ َّنا‬  ‫َداُوو ُد‬  ‫«یا‬
     ‫الأر ِض»(ص‪:‬‬

‫فعلیت یافتن پیشوایی و سروری برای حضرت ابراهیم و فرزندان او «اسحاق و یعقوب» در ادامه‬

‫مورد بررسی قرار میگیرد و روشن خواهد شد آنچه بوده در حدی مستحکم و مستقر نبوده که‬

‫خداوند از آن تعبیر به «ملک» کند؛ لکن حتی اگر جعل امامت در حق حضرت ابراهیم به معنای‬

‫حق امامت و شأنیت تصدی این مهم بوده باشد‪ ،‬میتوان همین حق را متمایز از دیگر پیامبران‬

‫تصویر کرد‪ .‬برای حل معما به روایاتی اشاره میکنیم که در آنها آمده است «مثل الإمام مثل‬

‫الکعبة‪ ،‬إذ یؤتی و لا یأتی»‪ .0‬رسولان الهی مأمور بودهاند به جانب مردم بروند و امر الهی را به‬

‫گوش مردم برسانند؛ این است که جایگاه «رسالت» رابطهی وثیقی با «اتمام حجت» دارد‪ 1.‬این‬

‫در حالی است که حق امام به دوش مردم به حدی سنگین است که موظف به شناخت او هستند‬
‫و نسبت به بیعت و تبعیت او تکلیف دارند‪ .‬مثل ًا به اندازهای شناخته شده و معروف است که مانند‬

‫خورشید تابان دلهای بیدار را به سمت خود جذب میکند و مردم مردد‪ ،‬احتمال موظف بودن در‬

‫قبال او را نمیتوانند نادیده بگیرند و پشت گوش بیندازند‪2.‬‬

                                                                      ‫‪ .0‬ر‪.‬ک‪ :‬المیزان‪ ،‬ج‪ ،0‬ص‪.070‬‬
                                                            ‫‪ .0‬کفایة الأثر‪ ،‬ص‪ ،028‬حدیث امام باقر ‪‬‬
‫‪.1‬لکل أمة رسول فاذا جاء رسولهم قضی بینهم بالقسط و هم لایظلمون (یونس‪)۱۳/۴۰ ،‬؛ و ماکنا معذبین حتی نبعث رسول ًا‬
‫(اسراء‪)۴۵/۴۳ ،‬؛ رسل ًا مبشرین و منذرین لئلا یکون للناس علی الله حجة بعد الرسل (نساء ‪ .)۴۶۵/.۱‬اگر اشکال شود که‪:‬‬
‫به مقتضای آیهی «فبعث الله النبیین مبشرین و منذرین» (بقره‪ )001 :‬نبیین نیز جایگاه ابلاغ رسالت داشته اند‪ ،‬پاسخ این‬
‫خواهد بود که این آیهی شریفه اشاره به انبیای مشخصی دارد که ممکن است شأن رسالت هم داشته باشند‪ .‬نیز ممکن است‬
              ‫یک نبی به صورت مقطعی و نسبت به افراد خاصی انذار و تبشیر کند و این رسالت عمومی او نبوده باشد‪.‬‬
‫‪ 2‬در مورد رسول مکرم اسلام ‪‬که جامع رسالت و امامت بوده اند‪ ،‬باید گفت‪ :‬از هر دو جانب ـ امام و امت ـ تکلیف و وظیفه‬
‫ای در قبال طرف دیگر برقرار بوده است و به مقتضای امامت مردم موظف بوده اند قلوب خویش را متوجه امام کنند و او را‬
             ‫مقصد هوای خویش قرار دهند‪ ،‬و به مقتضای رسالت‪ ،‬پیامبر خدا بوده است که طبیب دوار بطبه بوده است‪.‬‬
   62   63   64   65   66   67   68   69   70   71   72