Page 604 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำเลยที่ ๑ ใหการและแกไขคำใหการขอใหยกฟอง

จำเลยที่ ๒ ใหการขอใหยกฟอง

ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟอง
โจทกและจำเลยที่ ๒ อุทธรณ

ระหวางพิจารณาของศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษ โจทกยื่นคำรองขอถอนอุทธรณ และ

คำแกอุทธรณเฉพาะในสวนจำเลยที่ ๒ ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษมีคำสั่งอนุญาต

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริง
ยุติวา จำเลยที่ ๒ ทำสัญญาใหบริการและคำสั่งใหบริการกับจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ ทำสัญญา

จางโจทกทำงานในตำแหนงตัวแทนที่ไดรับอนุญาตจากบริษัทในดานกำกับดูแลการกอสรางใหแก

จำเลยที่ ๒ มีการทำและตอสัญญาหลายฉบับ ครั้งสุดทายสัญญาเริ่มตั้งแตวันที่ ๑ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ถึงวันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๘ เมื่อวันที่ ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๘ จำเลยที่ ๑ มีหนังสือแจง
ไมตอสัญญาแกโจทกโดยใหสัญญาสิ้นสุดในวันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๘ ตอมาโจทกยื่นคำรองตอ

พนักงานตรวจแรงงานเรียกคาชดเชยจากจำเลยทั้งสอง พนักงานตรวจแรงงานสอบสวนขอเท็จจริง

และมีคำสั่งพนักงานตรวจแรงงาน สำนักงานสวัสดิการและคุมครองแรงงานกรุงเทพมหานครเขต ๒

ที่ ๑๖๐/๒๕๕๙ ใหจำเลยทั้งสองในฐานะนายจางจายคาชดเชยแกโจทก จำเลยที่ ๒ ไมพอใจ
คำสั่งนั้นจึงนำคดีไปสูศาลแรงงานกลางโดยฟองขอใหเพิกถอนคำสั่งดังกลาว คดีอยูในระหวาง

การพิจารณา แลววินิจฉัยวา ปญหาที่ตองวินิจฉัยขึ้นอยูกับขอตกลงในสัญญาจางแรงงาน เมื่อ

ขอตกลงตามสัญญาจางแรงงานกำหนดใหใชวิธีระงับขอพิพาทโดยอนุญาโตตุลาการ การที่โจทก

ยื่นฟองจำเลยที่ ๑ โดยไมปฏิบัติตามขอตกลงในสัญญา โจทกจึงไมมีอำนาจฟองจำเลยที่ ๑ แต
เมื่อจำเลยที่ ๑ ยื่นคำรองขอใหวินิจฉัยชี้ขาดเบื้องตนในปญหาขอกฎหมายเมื่อพนกำหนดระยะ

เวลายื่นคำใหการแลวจึงพนกำหนดระยะเวลาที่จะจำหนายคดีเพื่อใหคูสัญญาไปดำเนินการทาง

อนุญาโตตุลาการ สำหรับจำเลยที่ ๒ เมื่อพนักงานตรวจแรงงานสอบสวนขอเท็จจริงวาจำเลย

ทั้งสองเปนนายจางโจทก และมีคำสั่งใหจำเลยทั้งสองจายคาชดเชยแกโจทก ตราบใดที่คำสั่ง
พนักงานตรวจแรงงานยังไมถูกเพิกถอนโดยคำพิพากษาของศาล คำสั่งพนักงานตรวจแรงงาน

ยอมมีผลผูกพันคูกรณีทุกฝายรวมทั้งจำเลยที่ ๒ แตการเลิกจางโจทกเปนไปตามขอกำหนด

ในสัญญาจางแรงงานถือวาเปนการเลิกจางโดยมีเหตุอันสมควรจึงไมเปนการเลิกจางโดยไมเปนธรรม

โจทกจึงไมอาจเรียกคาเสียหายจากการเลิกจางโดยไมเปนธรรมได

๕๙๔