Page 605 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ปญหาประการแรกที่ตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกและจำเลยที่ ๒ ที่อุทธรณ

ในประเด็นเดียวกันมีวา โจทกมีอำนาจฟองจำเลยที่ ๑ หรือไม โจทกและจำเลยที่ ๒ อุทธรณในทำนอง

เดียวกันสรุปความไดวา โจทกฟองเรียกคาเสียหายจากการเลิกจางโดยไมเปนธรรมจากจำเลย
ทั้งสองเปนการใชสิทธิตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒

มาตรา ๔๙ มิใชเปนการฟองเกี่ยวกับขอพิพาทตามสัญญาจางแรงงานโจทกยอมมีอำนาจนำคดี

มาฟองยังศาลแรงงานกลางไดโดยไมตองผานการระงับขอพิพาทโดยวิธีอนุญาโตตุลาการกอน

เห็นวา ขอตกลงที่เปนสวนหนึ่งของสัญญาจางแรงงานระหวางโจทกกับจำเลยที่ ๑ มีขอความ
เพียงวา “ขอพิพาทใด ๆ ที่อาจมีขึ้นจากสัญญา ละเมิด หรือในทางกฎหมายอันเกี่ยวกับสัญญา

ฉบับนี้ หรือจากการตีความ ความถูกตองสมบูรณ การผิดสัญญา หรือการบอกเลิกสัญญาฉบับนี้

หรือขอสัญญาอื่นใดจะตองถูกนำขึ้นสูอนุญาโตตุลาการ...” จากขอตกลงดังกลาวโจทกและจำเลยที่ ๑

ประสงคจะใหมีการระงับขอพิพาทระหวางกันโดยวิธีอนุญาโตตุลาการเฉพาะขอพิพาทที่เกิดจาก
สิทธิตามสัญญาจางแรงงานเทานั้น คดีนี้เปนคดีที่โจทกฟองเรียกใหจำเลยทั้งสองชำระคาเสียหาย

จากการเลิกจางโดยไมเปนธรรม อันเปนการใชสิทธิตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและ

วิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๙ มิใชการฟองเกี่ยวกับสิทธิตามสัญญาจางแรงงาน

จึงมิใชขอพิพาทตามขอตกลงเรื่องอนุญาโตตุลาการในสัญญาจางแรงงาน โจทกจึงนำคดีมาสู
ศาลแรงงานกลางไดโดยไมตองเสนอคดีตออนุญาโตตุลาการเพื่อวินิจฉัยชี้ขาดกอน โจทกจึงมี

อำนาจฟองจำเลยที่ ๑ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยมานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมเห็นพองดวย

อุทธรณของโจทกและจำเลยที่ ๒ ฟงขึ้น

ปญหาประการที่สองที่ตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกมีวา การเลิกจางโจทกเปนการ
เลิกจางโดยไมเปนธรรมหรือไม ที่โจทกอุทธรณวา จำเลยที่ ๑ ทำสัญญาจางโจทกหลายฉบับ

ตอเนื่องกันเปนเวลานาน เปนสัญญาจางแรงงานที่ไมมีกำหนดระยะเวลาแนนอน ทั้งจำเลยที่ ๒

มิไดประสบปญหาขาดทุนจนถึงขนาดไมสามารถประกอบธุรกิจตอไปได การที่จำเลยที่ ๑

เลิกจางโจทกจึงเปนการเลิกจางโดยไมเปนธรรมนั้น เห็นวา แมจำเลยที่ ๑ ทำสัญญาจางโจทกทำงาน
เปนลูกจาง โดยมีกำหนดระยะเวลาเริ่มตนและสิ้นสุดไวชัดเจน เมื่อครบกำหนดก็ตอสัญญาจาง

อีกคราวละ ๑ ปเรื่อยมา และสัญญาจางฉบับสุดทายกำหนดระยะเวลาการจางไว ๖ เดือน ตั้งแต

วันที่ ๑ กรกฎาคม ๒๕๕๘ ถึงวันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๘ อันเปนสัญญาจางที่มีกำหนดระยะเวลา

เริ่มตนและสิ้นสุดไวก็ตาม แตในสัญญาจางทุกฉบับลวนมีขอความใหสิทธิจำเลยที่ ๑ และโจทก
มีสิทธิจะบอกเลิกสัญญาโดยการสงหนังสือบอกกลาวการบอกเลิกสัญญาเปนลายลักษณอักษร

ลวงหนาเปนเวลา ๓๐ วัน จากขอตกลงดังกลาวยอมมีผลเปนการไมแนนอนวาสัญญาจาง

๕๙๕